Ακολουθήστε με στο Facebook
Ακολουθήστε με στο Facebook
Πίνακας με τίτλο “Mimozas” της Σοφίας Βλαχογιάννη

Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με εκείνο το βλέμμα που σε διαπερνούσε μέχρι να βρει μέσα σου πού κρύβεις τα πολύτιμα πετράδια και το χρυσάφι της ψυχής σου. Κι όμως τίποτα επίγειο και καθημερινό δεν τον ένοιαζε, ούτε ο χρυσός, ούτε τα λεφτά, ούτε οι ανέσεις, ούτε οι ίδιοι οι άνθρωποι που πάντα ένιωθε πως δεν μπορούν να τον καταλάβουν. Εκείνος, από την άλλη, τους καταλάβαινε. Και τους καταλάβαινε καλά, διάβαζε την ψυχή τους μέσα από τα μεγάλα του κόκκινα γυαλιά που έκαναν τον κόσμο του ξεκάθαρο. Είχε πληρώσει το τίμημά του για να μπορεί να βλέπει τόσο διάφανα τους ανθρώπους. Έμοιαζαν στο βλέμμα του σαν καλογυαλισμένα κρύσταλλα μέσα στις προσεκτικά κλεισμένες προθήκες τους. Τώρα πια τις ανάσες του τις έπαιρνε στην άκρη της ζωής. Όχι από φόβο ούτε από ντροπή, αλλά από ανάγκη. Ήθελε να εξομολογηθεί στο σύμπαν τις αμαρτίες που δεν είχε κάνει, γι’ αυτές που είχε κάνει ήταν περήφανος. Γι’ αυτό ίσως τίποτα πια δεν μπορούσε να τον ξαφνιάσει, ούτε καν οι ψυχές εκείνων των ανθρώπων που ήξερε πως είναι άδειες, γεμάτες μονάχα με το τίποτα. Εκείνος συνέχιζε κανονικά, εκεί, στην άκρη της ζωής, κάπου ανάμεσα στο θάνατο και τα φανταχτερά του ρούχα…

_

Ο πίνακας Mimozas είναι της εικαστικού Σοφίας Βλαχογιάννη

_

Από το άρθρο

Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με εκείνο το βλέμμα που σε διαπερνούσε μέχρι να βρει μέσα σου πού κρύβεις τα πολύτιμα πετράδια […]

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.

Αρθρογραφία

Αριστερό μπόι

Ο Καζαντζάκης εύστοχα επισήμανε ότι το μπόι του ανθρώπου που κουβαλάει μια ιδέα δίνει μπόι και στην ίδια την ιδέα. Για την Αριστερά, που ιστορικά ως ιδεολογία έχει βάναυσα κακοποιηθεί, δεν αρκούν πτερόεντα λόγια για να πιστοποιηθεί ότι κάποιος είναι αρκούντος ικανός για να την κουβαλήσει, ως ζώσα και καθημερινώς δρώσα ιδέα, μέσα του. Χρειάζεται ικανό ανάστημα, πολιτικό και ιδεολογικό, το οποίο ούτε εκβιάζεται ούτε επιβάλλεται ετσιθελικά. Υπάρχει όμως εν προκειμένω;

Αρθρογραφία

Εμπόριο νοημοσύνης

Η επανάσταση της νοημοσύνης άλλωστε καλό θα είναι να μην κληροδοτήσει την ανθρωπότητα με τα μειονεκτήματα και τα ελαττώματα της βιομηχανικής επανάστασης. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα: Θα μπορέσει άραγε αυτή τη φορά ο ανθρώπινος πολιτισμός να ξεπεράσει την εγωτική του μικρόνοια ώστε να απελευθερώσει αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα από τη στενή οικονομική του εκμετάλλευση και να το διαθέσει στην υπηρεσία τής αειφόρου ύπαρξής του πάνω στον πλανήτη ή θα παρασυρθεί και πάλι από τη δουλοφροσύνη του ατομικού κέρδους;

Αρθρογραφία

Αριστερή ανεπάρκεια!

Η διαφαινόμενη στην πράξη δεξιόστροφη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή εκφράζεται εσχάτως δια στόματος του αρχηγού του (παροχή μετοχών των επιχειρήσεων στους εργαζόμενους, δεκάωρη εργασία με αύξηση αποδοχών κλπ.), αφήνει περισσότερο χώρο ανέλεγκτης αυτονομίας στην καθημερινή κυβερνητική πρακτική, καθιστώντας την αριστερή ανεπάρκεια έναν απροσδόκητο σύμμαχο του νεοφιλελευθερισμού.