Η μνήμη, όταν γίνεται απαγόρευση παύει να έχει χρηστική σχέση με το παρόν, γίνεται τοίχος απροσπέλαστος που φυλακίζει την Ιστορία καθιστώντας την ένα γεγονός μακρινό χωρίς αλληλεπίδραση με το σήμερα και το αύριο.
Οι πολιτειακοί θεσμικοί φορείς αποδεικνύεται ότι έχουν επιλέξει να αντιλαμβάνονται τον συμβολισμό του χώρου των Θερμοπυλών με τρόπο που απαξιώνει και αποξενώνει τον τόπο από την Ιστορία, θεωρώντας την πολιτισμική παρακαταθήκη εμπόδιο και όχι ευκαιρία ανάδειξής της. Ταυτόχρονα, η σαφέστατη απουσία στρατηγικής και οράματος από την τοπική αυτοδιοίκηση είναι εύγλωττη και πασιφανής καθόσον συνίσταται μονάχα σε επικοινωνιακές λογικές που παλινδρομούν ανάμεσα στην αμηχανία και την πρόχειρη αντίδραση, χωρίς να τολμά με σθένος να διεκδικήσει την άρση της υποβάθμισης, της εγκατάλειψης και του νοηματικού εκπεσμού των Θερμοπυλών.
Η επικρατούσα αντίληψη ότι διαχείριση των κοινών υποθέσεων είναι η γραφειοκρατική διαχείριση των διοικητικών υποθέσεων, η εκπλήρωση της δέσμιας αρμοδιότητας αποκομιδής των απορριμμάτων, η επέκταση των πεζοδρομίων και η δημιουργία νέων κυκλικών οδικών κόμβων, δεν μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία προόδου και κοινωνικής εξέλιξης με θετικό πρόσημο. Αντιθέτως, είναι ενδεχομένως μια σοβαρή ένδειξη ένδειας ικανότητας παραγωγής ώριμης αναπτυξιακής πολιτικής σκέψης, η οποία προφανώς και δεν μπορεί να παράγει τίποτα άλλο παρά παθητική στασιμότητα και κοινωνική ακινησία μέσα στον, ήδη εδώ και χρόνια, επιβαρυμένο με, απαξιωτική και επιβαρυντική για την κοινωνία, εσωστρέφεια Δήμο Λαμιέων.
Η Λαμία συρρικνώνεται με ταχύτατους ρυθμούς τα τελευταία -τουλάχιστον- είκοσι χρόνια, πληθυσμιακά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, αναπτυξιακά. Δυστυχώς, η συρρίκνωση και η διαρκής καθίζηση συνεχίζεται με τον ίδιο ρυθμό και στις μέρες μας, χωρίς να διαφαίνεται κάποιο ενεργό ανάχωμα συγκράτησής της...
Ο Δήμος δεν έχει ούτε ανταγωνιστές ούτε αντιπάλους, πλην ίσως της αδράνειας και της αμεριμνησίας για τα κοινά! Ως εκ τούτου οφείλει να προσπαθεί επιμελώς και αδιαλείπτως να επικεντρωθεί στη δημιουργία ευκαιριών ανάπτυξης κάνοντας χρήση, ή αν χρειαστεί ακόμα κι εφευρίσκοντας, τις βέλτιστες εκείνες πρακτικές που στοχεύουν στη μακρόπνοη δημιουργία προϋποθέσεων κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής προόδου.
Σε έναν δήμο που έχει ήδη υποφέρει δραματικά κι έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη από τα μνημόνια και την εικοσαετή λιτότητα, η επιβολή αυξημένων δημοτικών τελών είναι σχεδόν βέβαιο πως θα λειτουργήσει αδυσώπητα και οριζοντίως προς την επιδείνωση της κατάστασης των πολιτών του και, αν όχι προς την περαιτέρω κατάρρευση, προς την επώδυνη επιχειρηματική επιβάρυνση των επαγγελματιών της περιοχής, η δραστηριότητα των οποίων αποτελεί εν πολλοίς τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομίας του Δήμου Λαμιέων.
Η επικίνδυνη αμεριμνησία του πολιτικαντισμού δεν είναι συμβατή ούτε με το θεσμικό ρόλο της Αυτοδιοίκησης ούτε με την ενάργεια που πρέπει να τη διακρίνει. Το ίδιο σημαντικά ασύμβατη είναι η διοικητική αγνωσία αλλά και ο εμπειρισμός. Η παραλυτικά μικρονοϊκή αντίληψη ότι τοπική αυτοδιοίκηση σημαίνει νομή εξουσίας χωρίς το αντίστοιχο γνωσιακό υπόβαθρο, ούτε μπορεί ούτε πρέπει να αποτελεί πολιτικό κανόνα, αν βεβαίως ο στόχος είναι οι Οργανισμοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να λειτουργούν ορθολογικά όντως ως σύγχρονοι οργανισμοί στο πλαίσιο και στα πρότυπα των ευρωπαϊκών δεδομένων. Είναι όμως νοητό το… αυτονόητο;
Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.
Όσο σημαντικό είναι η πολιτική να παράγει πολιτισμό, άλλο τόσο σημαντικό είναι και να τον διαφυλάσσει αλλά και να τον προστατεύει.
Για να επιλυθούν τα σοβαρά ζητήματα κάθε περιοχής δεν μπορεί να επιλέγεται τον 21ο αιώνα η διαχωριστική λογική του «εμείς οι πολιτικοί» κι «εσείς οι πολίτες» έναντι της δυναμικής συμμετοχικής ένταξης ολόκληρου του ανθρώπινου δυναμικού στη δημιουργική διαδικασία εύρεσης των βέλτιστων πρακτικών για τη τοπική αυτοδιοικητική διακυβέρνηση.
Αυτό λοιπόν που απομένει για τον τόπο μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά το να συνεχιστεί με τον ίδιο ενθουσιασμό και με τον ίδιο αμείωτο ρυθμό η υιοθέτηση της νέας αυτοδιοικητής φιλοσοφίας που ξεκίνησε μετά τις εκλογές της 8ης Οκτωβρίου του 2023 ώστε να μη δώσουμε το δικαίωμα σε κανέναν να ισχυριστεί ποτέ ότι η ανάπτυξη στη Φθιώτιδα άργησε μια μέρα εξαιτίας της ολιγωρίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης!
Η πόλη είναι αυτή που γέννησε το Λόγο και τον πολιτισμό κι έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να αναπτύξει τo πνεύμα και την προσωπικότητά του. Ως τόπος συσσώρευσης γνώσης, δημιούργησε, ανάπτυξε και παρείχε τα μέσα ώστε η εμπειρική διαπίστωση να γίνει επιστημονική βεβαιότητα και την ίδια στιγμή, μέσα από την αυτοσυνείδηση τής ύπαρξής της, προέκυψαν θεσμοί με δημόσιο χαρακτήρα, νόμοι, υποχρεώσεις αλλά και ατομικά δικαιώματα.