Ο χώρος, ο χρόνος, όλα τα ορατά και τα αισθητά δεν είναι αφηρημένες έννοιες, αλλά πραγματικότητες που κατοικούν στο ανθρώπινο σώμα πριν αυτό αποκτήσει ικανότητα σκέψης και πριν μετατραπούν σε ιδέες. Το τι πραγματικά «είναι» πίσω από όλα αυτά αποκρυσταλλώνεται στο «είμαι», όπως εύστοχα το έγραψε ο Ελύτης: «Λοιπόν, αυτός που γύρευα, είμαι».
Υπάρχει μια παλιά ερώτηση στην πολιτική φιλοσοφία, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενδεχομένως να πρέπει να απαντηθεί με χειρουργική αντικειμενικότητα για να κατανοήσουμε πλήρως το εγχείρημα ΕΛ.Α.Σ. Πότε ένας άνθρωπος υπηρετεί την πόλη και πότε η πόλη υπηρετεί αυτόν; Αν κάποιος αποχωρεί από την πολιτική ήρεμος και γαλήνιος, τότε προφανώς έχει υπηρετήσει την πόλη, αν όμως επιστρέφει στην πολιτική ξανά και ξανά χωρίς σταματημό, τότε μάλλον έχει συμβεί το αντίθετο!
Ο πολιτισμός μας δεν ξεκίνησε ποτέ από στόχους αλλά από ερωτήματα. Τι είναι δίκαιο; Τι είναι καλό; Τι είναι κοινωνία; Τι είναι Δημοκρατία; Κανένα από τα ερωτήματα αυτά δεν τίθεται στο κείμενο της Ιδρυτικής Διακήρυξης. Η χώρα μας δεν υποφέρει από έλλειψη καλών προθέσεων, υποφέρει από έλλειψη ορθολογικής σκέψης με ανθρωποκεντρικό πολιτικό προσανατολισμό.
Η ΤΝ μπορεί να συνθέσει έναν στίχο που «μοιάζει» με ποίηση, αλλά από τον στίχο αυτό απουσιάζει το κίνητρο για τη δημιουργία του. Δεν υπάρχει μέσα του μια εμπειρία που ζητά να εκφραστεί, δεν υπάρχει αγωνία, δεν υπάρχει εκείνη η φλόγα που καίει τον άνθρωπο που ζητά λύτρωση μέσα από την έκφραση, που αγωνιωδώς αναζητά να επουλώσει την πληγή καλύπτοντάς την επιμελώς με τις μοναδικές εκείνες λέξεις που ταιριάζουν απόλυτα στην ψυχή του, όπως ταιριάζει το γάντι στο χέρι του.
Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς ένα μικρό παιδί, σε μια μικρή πόλη όπως η Λαμία, κατάφερε να ξεχωρίσει όχι επειδή το επιδίωξε, αλλά επειδή απλώς ήταν ο εαυτός του. Η τέχνη του μας καλεί να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει ζωγραφική και, ίσως, τι σημαίνει να βλέπουμε τον κόσμο με καθαρό βλέμμα, χωρίς φόβο, χωρίς βιασύνη, με εκείνη τη γαλήνια επιμονή που έχουν μόνο οι δημιουργοί όπως ο Παύλος… Γιατί δεν φώτισε μόνο το σχολείο του, φώτισε ολόκληρη την κοινωνία μας!
Η Δημοκρατία δεν είναι ο χρόνος της κάλπης, είναι ο αργός κι επίπονος χρόνος ανάμεσα στις κάλπες. Η ενηλικίωση της Δημοκρατίας στη χώρα μας ενδεχομένως να αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα όταν ο πολίτης συνειδητοποιήσει ότι ο τόπος πρέπει να πάψει να ζει με τετραετή ημερομηνία λήξης και η πολιτική να πάψει να μετρά τον χρόνο με το άγχος των επόμενων εκλογών.
Η πρόσβαση στην ενέργεια είναι δημοκρατικά εγκληματικό να εξαρτάται από την αγοραστική δύναμη, η ενέργεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται πια ως ένα εμπόρευμα όπως τα υπόλοιπα εμπορεύματα σε ένα πολυκατάστημα αλλά ως όρος ελευθερίας, όπως ο ανεμπόδιστος λόγος, η ισότητα, η ισονομία, το κράτος δικαίου. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προνόμιο αλλά ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, όπως το νερό κι ο αέρας τα οποία δεν μπορεί κανείς να τα αφήσει στο έλεος των αδίστακτων αγορών.
Ο Οδυσσέας του Ομήρου είναι ήρωας που επιστρέφει στην Ιθάκη για να ξαναστήσει τον κόσμο του. Ο πρώην πρωθυπουργός, με την «Ιθάκη» του, επιστρέφει για να ξαναγράψει την ιστορία με τρόπο που να τον δικαιώνει. Τούτη ενδεχομένως να είναι και η πιο σκληρή διαφορά ανάμεσα στη μία και στην άλλη Ιθάκη αφού τελικώς αποδεικνύεται πως ο μύθος του Ομήρου υπηρετεί την αλήθεια, ενώ η πολιτική συχνά υπηρετεί το μύθο των πολιτικών.
Με δεδομένο το γεγονός ότι η τεχνολογία πολλαπλασιάζει εκθετικά την ισχύ της παραπληροφόρησης, τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ αλλά και τα κοινωνικά δίκτυα στις μέρες μας λειτουργούν ως επιταχυντές του ψεύδους. Είναι αδύνατο πια η ταχύτητα διασταύρωσης της πληροφορίας να ακολουθήσει τον φρενήρη ρυθμό τής διάδοσής της. Οι εικόνες προηγούνται της σκέψης αντικαθιστώντας πλήρως την κρίση με το κατευθυνόμενο συναίσθημα.
Η ψυχή ενός λαού απελευθερώνεται ή καταδικάζεται μέσα από την εμπιστοσύνη του στους θεσμούς. Σήμερα όμως διαπιστώνεται ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στην πολιτεία τους έχει χαθεί και δεν μπορεί να επιστρέψει ούτε με δημαγωγίες ούτε με εύκολες εξαγγελίες αλλά μόνο με έργο ανθρωποκεντρικό και κοινωνιοκεντρικό με όρους δικαιοσύνης κι απόλυτης διαφάνειας.
Η αφύσικη λογική τής οικονομικής πολιτικής αδυνατεί, όπως εμπειρικά ο Έλληνας πολίτης καθημερινά διαπιστώνει, να κατανοήσει και να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ της λογιστικής ισορροπίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Το ηθικό συμβόλαιο, πάνω στο οποίο οικοδομείται η αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτείας και πολίτη, έχει καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ανέλεγκτης αγοράς, της ασυδοσίας και των οικονομικών συμφερόντων που γιγαντώνονται εκθετικά χωρίς σταματημό.
Η Ελλάδα, που υπήρξε το εργαστήρι της πολιτικής και της Δημοκρατίας, δεν έχει πια να επιδείξει ούτε ιδέες, ούτε πρόσωπα, ούτε παραδείγματα που να εμπνέουν και να δημιουργούν μεγάλα και αληθινά συναισθήματα και όνειρα ιδανικά στη συνείδηση των πολιτών. Και τούτο προφανώς δεν οφείλεται στην έλλειψη θεσμών ή διοικητικών μηχανισμών αλλά ενδεχομένως στην έλλειψη ικανών πολιτικών προσώπων που μπορούν να ενσαρκώσουν αληθώς και πλήρως τα ιδανικά του τόπου μας κατά την άσκηση της εξουσίας τους, έξω από τις μικροπολιτικές επιδιώξεις κάθε κομματικού φατριασμού. Από τη στιγμή που ο υπουργός δε λογοδοτεί κι ο βουλευτής δεν ενεργεί κατά συνείδηση αλλά καθ’ υπόδειξη κομματική, ο πολίτης γίνεται απαισιόδοξος καθόσον παύει να ελπίζει, αφού δεν πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει, εν τοις πράγμασι, οποιαδήποτε μεταρρύθμιση.