Άπαξ ποιούμενη η ζωή
Το νόημα της ζωής είναι διαφορετικό και ξεχωριστό για καθέναν απ’ όσους γεννιούνται άνθρωποι, δεν είναι όμως ποτέ ούτε φτηνό, ούτε δεδομένο ούτε αυτοδημιούργητο εξ ορισμού.
Το νόημα της ζωής είναι διαφορετικό και ξεχωριστό για καθέναν απ’ όσους γεννιούνται άνθρωποι, δεν είναι όμως ποτέ ούτε φτηνό, ούτε δεδομένο ούτε αυτοδημιούργητο εξ ορισμού.
Το 2023 μάλλον θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε πόλεμο, πολιτική αβεβαιότητα, πληθωρισμό, ενεργειακή ένδεια, αναιμική οικονομία και μεγάλες καταστροφές από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Άραγε, ό,τι δεν σκοτώνει την Ελλάδα, την κάνει πιο δυνατή; Το 2024 θα το μάθουμε!
Η αυτονόητη πολιτική πράξη της υιοθέτησης ορθολογικής σκέψης για τη δημιουργία κοινωνικού και οικονομικού πλεονάσματος στη χώρα μας παραμένει απλώς στο επίπεδο της ανέξοδης φλυαρίας, η οποία όμως δε δημιουργεί τίποτε άλλο παρά μόνο τραγική αναποτελεσματικότητα.
Η συλλογική εμπειρία είναι βέβαιο πως έχει πληγεί βαθύτατα από την ψυχρή λογική των ανθρώπων που ενώ βρίσκονται και υπηρετούν σε κρίσιμες και σημαντικές θεσμικές θέσεις, ιεραρχούν τα πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα υψηλότερα από την κοινωνία των πολιτών και υιοθετούν άνομες και αήθεις πρακτικές προκειμένου να επιτύχουν το στόχο τους.
Ο πολίτης ως υποκείμενο της πολιτικής και η κοινωνία ως αντικείμενο της πολιτικής δράσης είναι δύο μεγέθη με διαφορετικό ειδικό βάρος, εξίσου όμως σημαντικά για την εξέλιξη των κοινωνιών του ανθρώπου.
Η σημαντικότερη κοινωνική αναγκαιότητα που επιτελεί, ή οφείλει να επιτελεί το σχολείο, είναι να απονείμει την ιδιότητα του πολίτη σε κάθε μαθητή ανεξαιρέτως και αδιαλείπτως.
Αν η πολιτική δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον με βάση τις συγκυρίες τότε οι συγκυρίες θα είναι αυτές που θα σχεδιάσουν το μέλλον, ερήμην μάλιστα του πολιτικού προγραμματισμού και της ορθής λογικής. Ο χρόνος άλλωστε ούτε σταματά ούτε συγχωρεί την αμέλεια.
Η πραγμάτωση της εξουσίας είναι μια υπαρξιακή αναγκαιότητα για τον πολιτικό. Για να μετουσιωθεί με κάθε τρόπο αυτή η αναγκαιότητα σε πραγματικό γεγονός και να επιτευχθεί η κομματική επιβίωση, οι ηθικές αρχές και οι απόψεις που κάποτε αποτελούσαν ακλόνητες κοσμοθεωρίες, έχουν ξεθωριάσει με τα όριά τους πλέον να είναι δυσδιάκριτα. Με τη δυσερμήνευτη όμως πια διαφοροποίηση ανάμεσα σε Αριστερή και Δεξιά ιδεολογία, μιας και η πρακτική εφαρμογή τους στην Ελλάδα ελάχιστες διαφορές έχει επιφέρει στην καθημερινότητα των πολιτών, ο σύγχρονος Έλληνας έχει γίνει καχύποπτος.
Για τον Έλληνα πολίτη θα ήταν χρησιμότερο να ακουστούν από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση τα σημεία εκείνα της κρατικής, και όχι μόνο, λειτουργίας που απαιτείται να μεταρρυθμιστούν, στο πλαίσιο ενός ορθολογικού σχεδιασμού, ώστε να λειτουργήσει η χώρα με τρόπο που θα αποφέρει μακροπρόθεσμα το αναγκαίο και ζητούμενο θετικό πρόσημο στην οικονομία και την κοινωνία. Αλλά δυστυχώς, οι εθελότυφλοι χειροκροτητές της εξουσιολαγνείας, ένθεν κακείθεν, προφανώς δεν διαθέτουν ούτε την οξυδέρκεια ούτε τη δημοκρατική ευαισθησία για να απαιτήσουν τα αυτονόητα, χαλιναγωγείται άλλωστε η προκατάληψη;
Κι αν η διοίκηση της τοπικής αυτοδιοίκησης ασκείται, κυρίως, από μη επαγγελματίες της πολιτικής, αυτό δε σημαίνει ότι η πολιτική που ασκείται στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι αποδεκτό να πάσχει από έλλειψη επαγγελματισμού. Το να γνωρίζει κανείς τι σημαίνει ‘διοίκηση’ αλλά και η ικανότητα να ‘βλέπει’ κανείς, σαν τους μεγάλους σκακιστές, πολλές κινήσεις μπροστά ώστε να έχει τη δυνατότητα να μετουσιώσει την πρόθεση σε πράξη και το όραμα σε αποτέλεσμα, είναι ίσως τα κυριότερα προαπαιτούμενα χαρακτηριστικά κάθε αυτοδιοικητικά δραστήριου πολίτη για να μπορέσει να προσδώσει προστιθέμενη αξία στην πόλη του.
Είναι γεγονός ότι δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με ένα παιχνίδι πολιτικών ισορροπιών σε παγκόσμιο γεωστρατηγικό επίπεδο, έχουμε να κάνουμε με ένα σημαντικότατο κομβικό σημείο στην παγκόσμια ιστορία το οποίο θα καθορίσει το μέλλον και θα επανακαθορίσει το συσχετισμό των δυνάμεων ολόκληρου του πλανήτη.
η αποθετική αίσθηση της ελευθερίας που διαθέτει ο Έλληνας θεωρώντας την αυτονόητη κι αγνοώντας επιδεικτικά το υψηλό τίμημά της καθώς και η πρακτόρευση της δημοκρατίας, ελληνικό γέννημα γαρ άρα και ex gratia προγονική ιδιοκτησία, αποτελούν εν πολλοίς την πρακτική με την οποία μπολιάστηκαν γενιές και γενιές παιδιών τα οποία τώρα πια θεωρούν ως μια αληθινή βιωματική πραγματικότητα την ανωτερότητά τους έναντι όλων!