Η πολιτική σκακιέρα έχει πλέον εκθρονίσει πολλούς από τους παλαιούς κραταιούς παίχτες της και βασίλισσα πια μοιάζει να είναι η ενέργεια.

Το αληθινό κεφάλαιο τής Ελλάδας όμως δεν είναι ούτε η πλούσια βιομηχανική της παραγωγή, ούτε ο πρωτογενής της τομέας, ούτε καν το πολυδιαφημισμένο τουριστικό της προϊόν, είναι η λογική σκέψη που από το παρελθόν κληροδοτήθηκε στις σύγχρονες γενιές μέσα από τη συνέχεια της γλώσσας.

Οι αξίες, η καθημερινότητα ακόμα και οι ιδιαίτεροι σε κάθε λαό κοινωνικοί συσχετισμοί μεταλλάσσονται διαρκώς ώστε να προσαρμοστούν σε ένα κοινό παγκόσμιο πρότυπο κάνοντας χρήση τού ίδιου παρονομαστή ομογενοποίησης σε όλα τα μήκη και τα πλάτη τής υδρογείου.

Οι λέξεις δεν είναι μονάχα συλλαβές στη σειρά, επινοούν και υπονοούν την προσωπικότητα τού φορέα που τις εκφέρει, ενώ ταυτόχρονα αρκούν ελάχιστες από αυτές για ξεχωρίσουν τη ‘μεγάλη’ από τη ‘μικρή’ προσωπικότητα και την ‘εξαιρετική’ από την ‘ελάχιστη’ ή την ‘αδιάφορη’.

Για τον σημερινό πολίτη η κοινωνία από χώρος έμπνευσης, ενίοτε και έκστασης, έχει μετουσιωθεί σε μια ανιαρή αναγκαιότητα -χάριν της επιβίωσής του- χωρίς να είναι ικανή να τον τροφοδοτεί με όνειρα.

Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια προφανώς γιατί... δεν ψηφίζουν!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία. Διότι αφ’ εαυτού της η εκπαίδευση απαιτεί τον πλουραλισμό και τη διαφορετικότητα, διότι το ζωντανό παράδειγμα είναι αυτό που γίνεται βίωμα, διότι η ισότητα και η ισοτιμία στο πλαίσιο μιας τάξης ενός σχολείου είναι εκείνο που διδάσκει ο δάσκαλος χωρίς καν να χρειαστεί να ανοίξει κάποιο βιβλίο!

Η πανδημία ανέδειξε το έλλειμμα ανθρωποκεντρικού πολιτικού οράματος από το οποίο πάσχουν εδώ και χρόνια οι δημοκρατίες του Δυτικού κόσμου. Έλλειμμα το οποίο ανδρώθηκε μέσα στη στρεβλή λογική τής επικράτησης πολιτικών συστημάτων που υπερθεματίζουν μόνο υπέρ της ευημερίας των οικονομικών μεγεθών χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψη τους τον τραγικό πολίτη που τον εξώθησαν στην αλλαγή ακόμα και της ίδιας του της φύσης, από κοινωνικό ον μετουσιώθηκε σε ατομική οντότητα που αγωνιά για την αξιοπρέπειά του εφτά μέρες την εβδομάδα τώρα πια.

Ο φόβος είναι πρωτίστως γεγονός πολιτικό. Τα κεκτημένα κοινωνικά δικαιώματα δεν είναι τόσο ‘κεκτημένα’ πια ούτε βεβαίως αυτονόητα.

Είναι βέβαιο πως η ελευθερία τής συνείδησης, της σκέψης, του λόγου αλλά και των αισθημάτων είναι αδιαπραγμάτευτη και δεν χωρεί κανένας περιορισμός, ισχύει όμως το ίδιο για ζητήματα που αφορούν την οικονομία, τους κοινωνικούς κανόνες τής συμβίωσης ή της πολιτικής;

Από την ύπαρξη ως τη συνύπαρξη απαιτείται συνήθως ο καταλύτης μιας ιδεολογίας που ως σύστημα αξιών, κυρίως ηθικών, συγκρατεί και συγκροτεί την εκάστοτε αντίληψη για τη λειτουργία τής κοινωνίας.

Μπορούμε σήμερα να έχουμε θετική απάντηση στο στοιχειώδες ερώτημα: Επιθυμούν, αλλά στο σύνολό τους, οι πολίτες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης να αυτοπροσδιοριστούν ως «Ευρωπαίοι»;