Ακολουθήστε με στο Facebook

Η πραγματικότητα της πανδημίας, το τελευταίο ένα και πλέον έτος, έγινε η καθημερινότητα του φοβισμένου μας πλανήτη με την απειλή του ιού να έχει μεταβάλει άρδην ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε πλέον τον ίδιο το χρόνο. Η προ της πανδημίας εποχή με τους απίστευτα γρήγορους ρυθμούς της αντικαταστάθηκε βιαίως τον Μάρτη του 2020 από τον ακίνητο πανδημικό χρόνο για να μετεξελιχθεί στη συνέχεια στον αβέβαιο χρόνο τής προσδοκίας μιας καλύτερης μεταπανδημικής εποχής. Αυτή η σοβαρή διαταραχή που βίωσε σχεδόν ολόκληρος ο πλανήτης και στάθηκε η αφορμή αναστολής τής κοινωνικής λειτουργίας όπως την γνωρίζαμε μέχρι εχθές, ανέδειξε ένα σοβαρότατο πρόβλημα: Το έλλειμμα ανθρωποκεντρικού πολιτικού οράματος από το οποίο πάσχουν εδώ και χρόνια οι δημοκρατίες του Δυτικού κόσμου. Έλλειμμα το οποίο ανδρώθηκε μέσα στη στρεβλή λογική τής επικράτησης πολιτικών συστημάτων που υπερθεματίζουν μόνο υπέρ της ευημερίας των οικονομικών μεγεθών χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψη τους τον τραγικό πολίτη που τον εξώθησαν στην αλλαγή ακόμα και της ίδιας του της φύσης, από κοινωνικό ον μετουσιώθηκε σε ατομική οντότητα που αγωνιά για την αξιοπρέπειά του εφτά μέρες την εβδομάδα τώρα πια.

Ο δυτικός πολιτισμός επένδυσε στη μοναξιά, στην εξειδίκευση χωρίς μόρφωση, στη συνύπαρξη αλλά με κανόνες πολιτικής ορθότητας και στην καλλιέργεια της αντίληψης ότι ελευθερία σημαίνει δικαίωμα και όχι υποχρέωση, ειδικά όταν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα για να μπορεί να αγοραστεί! Η πολιτική, για να ικανοποιήσει τη βουλιμία της για εξουσία, δεν δίστασε να παίξει παιχνίδια ακόμα και με την ίδια την αλήθεια, την οποία εργαλειοποίησε και νόθευσε καθιστώντας τη είδος προς εξαφάνιση στο δημόσιο λόγο. Σ’ αυτή την παγκόσμια σκηνή, άνθρωποι σκηνοθέτες, άνθρωποι ηθοποιοί και άνθρωποι κομπάρσοι πιάστηκαν απροετοίμαστοι από τον αόρατο κορωναϊό και μέσα στην αμηχανία τους για να διατηρήσουν κεκτημένα και status quo, πανικόβλητοι επιδόθηκαν σε ατεκμηρίωτα ολισθήματα, πολιτικά, κοινωνικά και ατομικά. Ευτυχώς, η επιστήμη πατώντας γερά στα πόδια της, σιωπηλά και μεθοδικά στα εργαστήρια έδωσε στην ανθρωπότητα τη μεγάλη ευκαιρία να μετριάσει τις πληγές της, έστω κι αν ορισμένοι ‘επιστήμονες’ άδραξαν την ευκαιρία να διανθίζουν με την καθημερινή και αδιάλειπτη παρουσία τους τα μέσα ενημέρωσης προς τέρψη της ματαιοδοξίας τους κυρίως. Στη χώρα μας, η πολιτική έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, έδωσε την εντύπωση πως ούτε καν με καισαρική τομή δε θα μπορούσε να γεννήσει ένα ορθολογικό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης. Με δαπάνη υπέρογκων ποσών για διαφήμιση αρχικά και στη συνέχεια με προσπάθεια δημιουργίας λογικής «bonus» από τη μια και ‘προειδοποιήσεων’ δια στόματος υπουργών για απολύσεις ανεμβολίαστων από την άλλη, η ελληνική κυβέρνηση μοιάζει να βαδίζει ολοταχώς προς τη φωτιά κρατώντας σπίρτα στο ένα χέρι και βενζίνη στο άλλο! Ακόμα μία ελληνική μοναδικότητα ίσως…

Τι έχουμε άραγε διδαχτεί να περιμένουμε από ένα πολιτικό σύστημα; Ο Ελύτης εύστοχα ρώτησε: «Πόσο χωράει σ’ ένα δημιουργημένο αποτέλεσμα εκείνο που διδαχτήκαμε ότι οφείλει να περιέχει;». Τι θα αναμενόταν λοιπόν από μια όχι μικρονοϊκή κυβέρνηση; Ένα σοβαρό σχέδιο. Αλλά αντί αυτού, τάδε έφη ο Υπουργός: «Δεν υπάρχουν άλλα λεφτά, αν τον χειμώνα έρθει πανδημία τελειώσαμε οικονομικά». Επί της αποτυχίας πειθούς δηλαδή, η απειλή. Αλλά αποτυχία πειθούς δε σημαίνει κατ’ ανάγκη αποτυχία πολιτικής σημαίνει όμως πολιτική ανικανότητα να ικανοποιηθεί το αυτονόητο, αυτό δηλαδή που έχει διδαχτεί ο πολίτης να περιμένει από τον πολιτικό: Λύσεις στα προβλήματα που υπάρχουν πριν αυτά υπάρξουν στην καθημερινότητά του και την καταστήσουν δυσλειτουργική. Επειδή ο χρόνος μεγεθύνει την ανικανότητα και για περισσότερο από ένα και μισό χρόνο τώρα δεν διαφάνηκε πως υπήρξε ένα στιβαρό πολιτικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης, είναι προτιμότερο από το να μοιράζονται κουπόνια εξαργύρωσης εμβολιασμού -πού πήγε άραγε τώρα το αφήγημα της ατομικής ευθύνης;- να υπάρξει εκ μέρους των κυβερνώντων μια υπεύθυνη αυτοκριτική κι ένας σοβαρός αυτοπεριορισμός των μην ικανών στελεχών της, έστω κι αν στα μάτια του πρωθυπουργού είναι άριστοι κατά τα άλλα. Από την άλλη, οι πολίτες καλό θα ήταν να μην ξεχνούν πως καμία ιδεολογία δεν είπε ποτέ πως θέλει το κακό των ανθρώπων.

Από το άρθρο

Η πανδημία ανέδειξε το έλλειμμα ανθρωποκεντρικού πολιτικού οράματος από το οποίο πάσχουν εδώ και χρόνια οι δημοκρατίες του Δυτικού κόσμου. Έλλειμμα το οποίο ανδρώθηκε μέσα στη στρεβλή λογική τής επικράτησης πολιτικών συστημάτων που υπερθεματίζουν μόνο υπέρ της ευημερίας των οικονομικών μεγεθών χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψη τους τον τραγικό πολίτη που τον εξώθησαν στην αλλαγή ακόμα και της ίδιας του της φύσης, από κοινωνικό ον μετουσιώθηκε σε ατομική οντότητα που αγωνιά για την αξιοπρέπειά του εφτά μέρες την εβδομάδα τώρα πια.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία
Το νόημα της Δημοκρατίας
Το νόημα της Δημοκρατίας

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.