Ίσως έχει έρθει η στιγμή να παραδεχθούμε πια πως η ιστορική μας συνέχεια από το παρελθόν έχει διαρραγεί, πως δεν πρέπει να κομπάζουμε για την καταγωγή μας και πως έχουμε ακολουθήσει ως άνθρωποι, ως κοινωνία αλλά και ως θεσμοί το λάθος δρόμο του άκριτου μιμητισμού που τελικά θα μας εκτροχιάσει.

Είναι προτιμότερο να εγκαταστήσουμε αυτόβουλα σε κάθε οικογένεια, στην οικογένειά μας ο καθένας, έναν «ανιχνευτή παιδείας» και να αναλογιστούμε το μέγεθος της ευθύνης που μας αναλογεί, να ασχοληθούμε με την αληθινή ανατροφή των παιδιών μας με πρότυπα που να προσεγγίζουν το ιδανικό, παρά να εγκαταστήσουμε σε μερικά χρόνια από σήμερα ανιχνευτές μετάλλων στα προαύλια των σχολικών μονάδων.

Οι διαχειριστές του διαδικτύου γνωρίζουν πια για τον μέσο πολίτη περισσότερα από όσα ενδεχομένως γνωρίζει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Η εποχή και οι συγκυρίες ευνοούν τη συνεργασία, τη σύνθεση των απόψεων, την αξιοποίηση όλου του στελεχιακού δυναμικού της Τ.Α., τη μόχλευση όλων των δυνάμεων κάθε περιοχής ώστε να ξεφύγει από την απάθεια του καναπέ αλλά, κι αυτό ίσως είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία, τον πραγματικό έλεγχο και τη λογοδοσία.

Ο σύγχρονος πολίτης, περιτριγυρισμένος από χιλιάδες «φίλους» έμαθε να εκφράζει τα αισθήματά του όχι κάνοντας χρήση των μυών του προσώπου του ή της στάσης του σώματός του αλλά με τη χρήση τυπογραφικών στοιχείων!

Η δημιουργική γραφή, κατά τη γνώμη μας, δεν πρέπει και δεν είναι ωφέλιμο να εκλαμβάνεται ως ένα μέσο δημιουργικού αυτοσκοπού αλλά ως ένα μέσο εξωστρεφούς σκέψης που θα «ξεκλειδώσει» τον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία παράγεται, με άλλα λόγια και για να το θέσουμε πιο ξεκάθαρα, δεν θα πρέπει να θεωρείται πως είναι ένα μέσο και βοήθημα γραφής αλλά ως το καλύτερο βοήθημα ανάγνωσης! 

Στην εποχή του γρήγορου, του εύκολου και του φορητού, το βιβλίο δίνει καθημερινά αγώνα για να σταθεί στη θέση της ιστορίας που του αρμόζει.

Κι έφτασε σήμερα ο άνθρωπος να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να βλέπει το Σίσυφο να δίνει νόημα στη λέξη «ματαιότητα»…

Μπορεί να κλείσαμε ερμητικά τις πόρτες και τα παντζούρια, μπορεί να κατεβάσαμε τα στόρια και να τραβήξαμε τις βαριές κουρτίνες και να θέσαμε τους εαυτούς μας στην απομόνωση, αυστηροί δικαστές και απελπισμένοι δικαζόμενοι τα ίδια πρόσωπα, όμως αυτό δε σημαίνει πως απ’ έξω είναι σκοτάδι. Η κόλαση δεν είναι έξω, είναι μέσα!