Ακολουθήστε με στο Facebook

Αν κανείς αφήσει το κινητό τηλέφωνο από τα χέρια του και ρίξει μια ματιά ολόγυρα, είναι πιθανόν να δει ανθρώπους με το κινητό τηλέφωνο στα χέρια τους να επι-κοινωνούν(!) την καθημερινότητά τους σε φίλους -γνωστούς και μη- σε μια προσπάθεια (ηλεκτρονικής πια) κοινωνικοποίησης! (Σημειώστε πως στην προηγούμενη πρόταση έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί δύο θαυμαστικά!)

Η εποχή έχει αλλάξει οπότε δεν είναι παράδοξο και η επικοινωνία προσαρμοζόμενη να αλλάζει ακολουθώντας το ρυθμό της εποχής της. Ο λόγος από προφορικός στις μέρες μας έχει την τάση να γίνεται γραπτός, όχι μόνο πια στον ελεύθερο χρόνο των ανθρώπων αλλά και στον εργασιακό – επαγγελματικό. Η κοινωνία του scripta manent για τις σοβαρές υποθέσεις έχει μεταλλαχθεί σε scripta manent της κοινωνίας με καταγραφή της σε κάθε είδους ηλεκτρονική συσκευή που είναι ικανή να αποτυπώσει ψηφιακά κείμενα, ήχους και εικόνες. Αλλά το συναίσθημα; Πώς το αποτυπώνει κανείς κάνοντας χρήση του ηλεκτρισμού και των δυαδικών συστημάτων επικοινωνίας;

Η λύση δεν άργησε να δοθεί και ήρθε από τα ίδια τα σημεία στίξης που άρχισαν να χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν συναισθήματα! Η άνω κάτω τελεία συνοδευόμενη από τη δεξιά παρένθεση έδωσε έναν άνθρωπο που χαμογελά [ 😊 ] ενώ συνοδευόμενη από την αριστερή παρένθεση έναν που είναι λυπημένος [ ☹ ]. Ο άνθρωπος βρήκε τον τρόπο να ψηφιοποιήσει τα αισθήματά του, αρχικά με τρόπο άκομψο ο οποίος αν και εφαρμόστηκε στην ψηφιακή εποχή θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως μοιάζει με πρωτόγονη προσπάθεια απεικόνισης τέχνης, στη συνέχεια όμως εξελίχθηκε με χαμογελαστά και όχι μόνο πρόσωπα, που συνοδεύουν το σύνολο σχεδόν της επικοινωνίας που γίνεται με ψηφιακά μέσα.

Η συνέχεια έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά με σημαντικότερο ίσως σημείο, στο οποίο θα εστιάσουμε την προσοχή μας, τη χρήση του θαυμαστικού! Αν δούμε τον παρακάτω υποτιθέμενο διάλογο θα κατανοήσουμε σχεδόν αμέσως τη δύναμη στη χρήση αυτού του σημείου στίξης, η οποία ολοένα και μεγαλώνει στις μέρες μας.

Περίπτωση πρώτη:

-Πάμε για καφέ;

-Πάμε.

Περίπτωση δεύτερη:

-Πάμε για καφέ;

-Πάμε!!!

Ο σύγχρονος πολίτης, περιτριγυρισμένος από χιλιάδες «φίλους» έμαθε να εκφράζει τα αισθήματά του όχι κάνοντας χρήση των μυών του προσώπου του ή της στάσης του σώματός του αλλά με τη χρήση τυπογραφικών στοιχείων! Κι αν κάποιος εύλογα ρωτήσει: Τα τυπογραφικά στοιχεία δεν χρησιμοποιούνται ήδη στο γραπτό λόγο γι’ αυτό το σκοπό; Στο πλαίσιο μιας γενικής απάντησης η θετική απόκριση είναι αυτονόητη. Όμως, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Αν διερευνήσουμε τον κύριο εκπρόσωπο της έκφρασης των συναισθημάτων, τη λογοτεχνική έκφραση, θα δούμε πως η χρήση των τυπογραφικών αυτών στοιχείων δεν είναι ακριβώς αυτή. Η τελεία απλώς σημειώνει το τέλος μιας πρότασης και το θαυμαστικό φανερώνει μια έκπληξη, μια αβεβαιότητα ή κάτι ξαφνικό, δε δηλώνει άκρατο θαυμασμό ούτε δείχνει – υποδηλώνει έναν άνθρωπο να μιλά δυνατά ή ακόμα και να ουρλιάζει!!! Στο σημείο αυτό, αν στο έρεισμα των σκέψεών μας προσθέσουμε τις τεχνοτροπίες της διαφήμισης που επηρεάζει και γίνεται πρότυπο όχι μόνο για την καθημερινότητά μας αλλά και για τις σκέψεις μας, και φέρουμε μπροστά στα μάτια μας τη διαφήμιση γνωστής γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας που μετά το μοντέλο του αυτοκινήτου της έχει κολλήσει μια μεγάλη κι ευδιάκριτη τελεία, τότε το σημείο αυτό στίξης γίνεται κάτι παραπάνω από ένα απλό τυπογραφικό στοιχείο, γίνεται μια ξεκάθαρη δήλωση πως ό,τι υπάρχει πριν από αυτή έχει αξία. Μετά την τελεία… δεν υπάρχει τίποτα!!! Η τελεία λοιπόν έχει αποκτήσει στις μέρες μας μια εντελώς διαφορετική συναισθηματική αξία έκφρασης απ’ ό,τι στο παρελθόν. Δηλώνει αυθεντικότητα και αδιαπραγμάτευτο γεγονός. Σε αντίθεση με το θαυμαστικό που δηλώνει ζωντάνια αλλά και ενθουσιασμό.

-Τι κάνεις;

-Δουλεύω!!!

-Τι κάνεις;

-Δουλεύω.

Η χρήση των τυπογραφικών στοιχείων μαζί με μια σειρά συντομογραφίες προερχόμενες κυρίως από την αγγλική γλώσσα (LOL, OMG, WTF κλπ.) έρχονται στον κόσμο των κοινωνικών δικτύων να αντικαταστήσουν(;) την ανθρώπινη έκφραση συναισθημάτων. Emoticons, emojis και σημεία στίξης γίνονται στις μέρες μας οι φορείς συναισθημάτων στον κρύο κόσμο των ψηφίων και την ηλεκτρονικών κυκλωμάτων. Η ροή του ηλεκτρισμού μεταφέρει μέσα από τα καλώδια ή τις ασύρματες συνδέσεις αισθήματα. Ή υποθέτουμε πως το κάνει!… Είναι τελικώς να αναρωτηθεί κανείς αν τώρα τελευταία μιλάμε αληθινά ή απλώς επικοινωνούμε για να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη και τη θέση μας στις ψηφιακές κοινωνίες που έχουμε επιλέξει να ζούμε και για να  εισπράξουμε μερικά τυπογραφικά στοιχεία σε απάντηση για τη χαρά ή την αγωνία μας αντί ένα χάδι, ένα χτύπημα στην πλάτη ή μια αγκαλιά.

Τώρα, ας κλείσουμε τον κειμενογράφο στον φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή κι ας πιάσουμε ξανά το κινητό, όλο και κάποιος φίλος θα μας έχει στείλει μερικά θαυμαστικά για να… απαντήσουμε με μερικά ακόμα!!! Ας μιλήσουμε και πάλι όπως έχουμε μάθει να μιλάμε στην εποχή μας…

(σ.σ. Η χρήση των σημείων στίξης στο παρόν άρθρο έχει σημειολογική αξία και αναφορά στο σύγχρονο τρόπο επικοινωνίας!)

Από το άρθρο

Ο σύγχρονος πολίτης, περιτριγυρισμένος από χιλιάδες «φίλους» έμαθε να εκφράζει τα αισθήματά του όχι κάνοντας χρήση των μυών του προσώπου του ή της στάσης του σώματός του αλλά με τη χρήση τυπογραφικών στοιχείων!

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
ΠαρΕΛ.Α.Σ.η ιδεών σε ανακυκλωμένη συσκευασία!
ΠαρΕΛ.Α.Σ.η ιδεών σε ανακυκλωμένη συσκευασία!

ΠαρΕΛ.Α.Σ.η ιδεών σε ανακυκλωμένη συσκευασία!

Υπάρχει μια παλιά ερώτηση στην πολιτική φιλοσοφία, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενδεχομένως να πρέπει να απαντηθεί με χειρουργική αντικειμενικότητα για να κατανοήσουμε πλήρως το εγχείρημα ΕΛ.Α.Σ. Πότε ένας άνθρωπος υπηρετεί την πόλη και πότε η πόλη υπηρετεί αυτόν; Αν κάποιος αποχωρεί από την πολιτική ήρεμος και γαλήνιος, τότε προφανώς έχει υπηρετήσει την πόλη, αν όμως επιστρέφει στην πολιτική ξανά και ξανά χωρίς σταματημό, τότε μάλλον έχει συμβεί το αντίθετο!

Αρθρογραφία
Η ψευδαίσθηση της ‘Ελπίδας’
Η ψευδαίσθηση της ‘Ελπίδας’

Η ψευδαίσθηση της ‘Ελπίδας’

Ο πολιτισμός μας δεν ξεκίνησε ποτέ από στόχους αλλά από ερωτήματα. Τι είναι δίκαιο; Τι είναι καλό; Τι είναι κοινωνία; Τι είναι Δημοκρατία; Κανένα από τα ερωτήματα αυτά δεν τίθεται στο κείμενο της Ιδρυτικής Διακήρυξης. Η χώρα μας δεν υποφέρει από έλλειψη καλών προθέσεων, υποφέρει από έλλειψη ορθολογικής σκέψης με ανθρωποκεντρικό πολιτικό προσανατολισμό.

Αρθρογραφία
Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να γράψει ποίηση;
Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να γράψει ποίηση;

Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να γράψει ποίηση;

Η ΤΝ μπορεί να συνθέσει έναν στίχο που «μοιάζει» με ποίηση, αλλά από τον στίχο αυτό απουσιάζει το κίνητρο για τη δημιουργία του. Δεν υπάρχει μέσα του μια εμπειρία που ζητά να εκφραστεί, δεν υπάρχει αγωνία, δεν υπάρχει εκείνη η φλόγα που καίει τον άνθρωπο που ζητά λύτρωση μέσα από την έκφραση, που αγωνιωδώς αναζητά να επουλώσει την πληγή καλύπτοντάς την επιμελώς με τις μοναδικές εκείνες λέξεις που ταιριάζουν απόλυτα στην ψυχή του, όπως ταιριάζει το γάντι στο χέρι του.

Αρθρογραφία
Όταν ένα παιδί φωτίζει ένα σχολείο
Όταν ένα παιδί φωτίζει ένα σχολείο

Όταν ένα παιδί φωτίζει ένα σχολείο

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς ένα μικρό παιδί, σε μια μικρή πόλη όπως η Λαμία, κατάφερε να ξεχωρίσει όχι επειδή το επιδίωξε, αλλά επειδή απλώς ήταν ο εαυτός του. Η τέχνη του μας καλεί να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει ζωγραφική και, ίσως, τι σημαίνει να βλέπουμε τον κόσμο με καθαρό βλέμμα, χωρίς φόβο, χωρίς βιασύνη, με εκείνη τη γαλήνια επιμονή που έχουν μόνο οι δημιουργοί όπως ο Παύλος… Γιατί δεν φώτισε μόνο το σχολείο του, φώτισε ολόκληρη την κοινωνία μας!

Αρθρογραφία
Η Δημοκρατία ανάμεσα στις κάλπες
Η Δημοκρατία ανάμεσα στις κάλπες

Η Δημοκρατία ανάμεσα στις κάλπες

Η Δημοκρατία δεν είναι ο χρόνος της κάλπης, είναι ο αργός κι επίπονος χρόνος ανάμεσα στις κάλπες. Η ενηλικίωση της Δημοκρατίας στη χώρα μας ενδεχομένως να αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα όταν ο πολίτης συνειδητοποιήσει ότι ο τόπος πρέπει να πάψει να ζει με τετραετή ημερομηνία λήξης και η πολιτική να πάψει να μετρά τον χρόνο με το άγχος των επόμενων εκλογών.

Αρθρογραφία
Πράσινη μετάβαση και ενεργειακή φτώχεια
Πράσινη μετάβαση και ενεργειακή φτώχεια

Πράσινη μετάβαση και ενεργειακή φτώχεια

Η πρόσβαση στην ενέργεια είναι δημοκρατικά εγκληματικό να εξαρτάται από την αγοραστική δύναμη, η ενέργεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται πια ως ένα εμπόρευμα όπως τα υπόλοιπα εμπορεύματα σε ένα πολυκατάστημα αλλά ως όρος ελευθερίας, όπως ο ανεμπόδιστος λόγος, η ισότητα, η ισονομία, το κράτος δικαίου. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προνόμιο αλλά ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, όπως το νερό κι ο αέρας τα οποία δεν μπορεί κανείς να τα αφήσει στο έλεος των αδίστακτων αγορών.