Η Ελλάδα, που υπήρξε το εργαστήρι της πολιτικής και της Δημοκρατίας, δεν έχει πια να επιδείξει ούτε ιδέες, ούτε πρόσωπα, ούτε παραδείγματα που να εμπνέουν και να δημιουργούν μεγάλα και αληθινά συναισθήματα και όνειρα ιδανικά στη συνείδηση των πολιτών. Και τούτο προφανώς δεν οφείλεται στην έλλειψη θεσμών ή διοικητικών μηχανισμών αλλά ενδεχομένως στην έλλειψη ικανών πολιτικών προσώπων που μπορούν να ενσαρκώσουν αληθώς και πλήρως τα ιδανικά του τόπου μας κατά την άσκηση της εξουσίας τους, έξω από τις μικροπολιτικές επιδιώξεις κάθε κομματικού φατριασμού. Από τη στιγμή που ο υπουργός δε λογοδοτεί κι ο βουλευτής δεν ενεργεί κατά συνείδηση αλλά καθ’ υπόδειξη κομματική, ο πολίτης γίνεται απαισιόδοξος καθόσον παύει να ελπίζει, αφού δεν πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει, εν τοις πράγμασι, οποιαδήποτε μεταρρύθμιση.

Η μνήμη, όταν γίνεται απαγόρευση παύει να έχει χρηστική σχέση με το παρόν, γίνεται τοίχος απροσπέλαστος που φυλακίζει την Ιστορία καθιστώντας την ένα γεγονός μακρινό χωρίς αλληλεπίδραση με το σήμερα και το αύριο.

Η ανισότητα δεν είναι απλώς μια δυσλειτουργία του συστήματος αλλά μια κατάσταση που διαμορφώνει συνειδήσεις και χαρακτήρες, που καθορίζει την πρόσβαση στην ευκαιρία, την εκπαίδευση, την υγεία, τη συμμετοχή στην εξέλιξη και την πρόοδο. Κυρίως όμως καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες αντιλαμβάνονται τον ίδιο τους τον εαυτό αλλά και τη βιωματική αντίληψη τού ‘ανήκειν’ στην κοινωνία στην οποία ζουν.

Το κοινωνικό κενό ανάμεσα σε δύο οθόνες που επικοινωνούν είναι ενδεχομένως μεγαλύτερο από όσο η αντιληπτική ικανότητα της κοινωνίας μπορεί να κατανοήσει με σαφήνεια και πληρότητα. Η αβάσταχτη μοναξιά της οθόνης όχι μόνο δεν μπορεί να υπηρετήσει την κοινωνική σχέση και τα ιδανικά αυτής, αντιθέτως την έχει υποκαταστήσει εις βάρος πολιτών και κοινωνιών.

Οι πολιτειακοί θεσμικοί φορείς αποδεικνύεται ότι έχουν επιλέξει να αντιλαμβάνονται τον συμβολισμό του χώρου των Θερμοπυλών με τρόπο που απαξιώνει και αποξενώνει τον τόπο από την Ιστορία, θεωρώντας την πολιτισμική παρακαταθήκη εμπόδιο και όχι ευκαιρία ανάδειξής της. Ταυτόχρονα, η  σαφέστατη απουσία στρατηγικής και οράματος από την τοπική αυτοδιοίκηση είναι εύγλωττη και πασιφανής καθόσον συνίσταται μονάχα σε επικοινωνιακές λογικές που παλινδρομούν ανάμεσα στην αμηχανία και την πρόχειρη αντίδραση, χωρίς να τολμά με σθένος να διεκδικήσει την άρση της υποβάθμισης, της εγκατάλειψης και του νοηματικού εκπεσμού των Θερμοπυλών.

Η μη ύπαρξη πανεπιστημίου συνιστά άρνηση της εκπαιδευτικής αρτιότητας και ολοκλήρωσης της περιοχής, είναι άρνηση της πολιτισμικής ταυτότητας της Στερεάς Ελλάδας. Σημαίνει ότι η ιστορική και κοινωνική μνήμη του τόπου δεν αρδεύεται, δεν αυξάνει ποιοτικά, δεν εκσυγχρονίζεται και τελικά δεν ολοκληρώνεται η αυτοσυνείδησή της ως συνέχεια από το παρελθόν στο μέλλον.

Η συρρίκνωση του πληθυσμού της χώρας και η αυξανόμενη γήρανσή του δεν είναι απλώς μια στατιστική παρατήρηση, είναι μια αιμορραγούσα εθνική πληγή με βαθιές κοινωνικές αλλά και γεωπολιτικές συνέπειες. Είναι κίνδυνος αποσύνδεσης της Ελλάδας από την εξελικτική προοπτική και την απρόσκοπτη μελλοντική της συνέχεια. Η υπογεννητικότητα άλλωστε δεν είναι παράγωγο κάποιας φυσικής νομοτέλειας αλλά, πιθανότερα ίσως, να αποτελεί καρπό συνειδητών πολιτικών επιλογών ή έστω τραγικών, για την ιστορική συνέχεια του τόπου, πολιτικών αστοχιών.

Η επικρατούσα αντίληψη ότι διαχείριση των κοινών υποθέσεων είναι η γραφειοκρατική διαχείριση των διοικητικών υποθέσεων, η εκπλήρωση της δέσμιας αρμοδιότητας αποκομιδής των απορριμμάτων, η επέκταση των πεζοδρομίων και η δημιουργία νέων κυκλικών οδικών κόμβων, δεν μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία προόδου και κοινωνικής εξέλιξης με θετικό πρόσημο. Αντιθέτως, είναι ενδεχομένως μια σοβαρή ένδειξη ένδειας ικανότητας παραγωγής ώριμης αναπτυξιακής πολιτικής σκέψης, η οποία προφανώς και δεν μπορεί να παράγει τίποτα άλλο παρά παθητική στασιμότητα και κοινωνική ακινησία μέσα στον, ήδη εδώ και χρόνια, επιβαρυμένο με, απαξιωτική και επιβαρυντική για την κοινωνία, εσωστρέφεια Δήμο Λαμιέων.

Η αποδόμηση της μονιμότητας των υπαλλήλων είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει στην αποδόμηση της νομιμότητας της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης καθόσον εύκολα θα μπορούσε να καταστεί γρανάζι μικροπολιτικών εξυπηρετήσεων.

Είναι, δυστυχώς, εμπειρικά επιβεβαιωμένο στις μέρες μας το γεγονός ότι η αντιπολίτευση δεν υπηρετεί την πολιτική στη βάση τού θεσμικά κατοχυρωμένου ρόλου της ώστε να διασφαλίζεται ο ορθολογισμός κατά την άσκηση της εξουσίας από την κυβέρνηση. Ούτε διαφαίνεται επαρκώς ότι είναι προσηλωμένη ουσιωδώς στην ελεγκτική, τής εξουσίας, αρμοδιότητά της. Η αντιπολίτευση δεν αγωνιά πια για το κοινό καλό!

Ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες διαμόρφωσης της προσωπικότητας αλλά και της δημιουργικής φαντασίας των παιδιών είναι αναμφιβόλως η παιδική λογοτεχνία. Μέσα από τις απλές (αλλά όχι κατ’ ανάγκη απλοϊκές) ιστορίες των βιβλίων της παιδικής λογοτεχνίας αλλά και των παραμυθιών, τα παιδιά δεν μαθαίνουν απλώς να αγαπούν το βιβλίο αλλά κυρίως να ενεργοποιούν την κρίση τους και να κατανοούν καλύτερα τον κόσμο γύρω τους καθώς προσπαθούν να ενταχθούν σε αυτόν.

Η φτωχοποίηση δεν είναι μόνο υλική, δεν είναι μόνο αδυναμία προμήθειας υλικών αγαθών και υπηρεσιών. Είναι διάβρωση της ελπίδας για το μέλλον, είναι ολοκληρωτική κατάρρευση της εμπιστοσύνης απέναντι σε θεσμούς αλλά και ανθρώπους, είναι αποξένωση από τα ιδανικά και τις αρχές του κοινού βίου.