Οι κινητοποιήσεις αυτές φανερώνουν κάτι εξίσου ουσιώδες με τα προβλήματα της Παιδείας, αποκαλύπτουν το ψέμα της σημερινής πολιτικής αυταρέσκειας που χαρακτηρίζει τόσο την Ε.Ε. ως σύνολο όσο και τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών της. Απογυμνώνουν την ψευδαίσθηση ενός καλοκουρδισμένου τεχνοκρατικού παραδείσου, στον οποίο οι δείκτες ευημερούν την ίδια στιγμή ακριβώς που οι νέοι άνθρωποι ασφυκτιούν.

Κάθε συμβάν, από μια ανθρώπινη τραγωδία ή μια σημαντική γεωπολιτική εξέλιξη ως την ασήμαντη δήλωση της ημέρας, ρίχνεται στην αρένα του δημόσιου λόγου με όρους κατεπείγοντος. Ο πολίτης – χρήστης των κοινωνικών δικτύων, δεν καλείται πια να κατανοήσει τη νέα πληροφορία, αντιθέτως καλείται να τοποθετηθεί και να σχολιάσει και μάλιστα άμεσα. Να διαλέξει στρατόπεδο δηλαδή, να συνοδεύσει το γεγονός με μια οργισμένη, ενδεχομένως, φράση ή με ένα εύκολο ηθικό πρόσημο ή να προχωρήσει απλώς, ασυλλογίστως και απερισκέπτως σε μια παρορμητική αντίδραση, μια ενέργεια εν θερμώ χωρίς πρώτα να αναλύσει τα δεδομένα και να δώσει τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό του να σκεφτεί.

Ο χώρος, ο χρόνος, όλα τα ορατά και τα αισθητά δεν είναι αφηρημένες έννοιες, αλλά πραγματικότητες που κατοικούν στο ανθρώπινο σώμα πριν αυτό αποκτήσει ικανότητα σκέψης και πριν μετατραπούν σε ιδέες. Το τι πραγματικά «είναι» πίσω από όλα αυτά αποκρυσταλλώνεται στο «είμαι», όπως εύστοχα το έγραψε ο Ελύτης: «Λοιπόν, αυτός που γύρευα, είμαι».

Υπάρχει μια παλιά ερώτηση στην πολιτική φιλοσοφία, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενδεχομένως να πρέπει να απαντηθεί με χειρουργική αντικειμενικότητα για να κατανοήσουμε πλήρως το εγχείρημα ΕΛ.Α.Σ. Πότε ένας άνθρωπος υπηρετεί την πόλη και πότε η πόλη υπηρετεί αυτόν; Αν κάποιος αποχωρεί από την πολιτική ήρεμος και γαλήνιος, τότε προφανώς έχει υπηρετήσει την πόλη, αν όμως επιστρέφει στην πολιτική ξανά και ξανά χωρίς σταματημό, τότε μάλλον έχει συμβεί το αντίθετο!

Ο πολιτισμός μας δεν ξεκίνησε ποτέ από στόχους αλλά από ερωτήματα. Τι είναι δίκαιο; Τι είναι καλό; Τι είναι κοινωνία; Τι είναι Δημοκρατία; Κανένα από τα ερωτήματα αυτά δεν τίθεται στο κείμενο της Ιδρυτικής Διακήρυξης. Η χώρα μας δεν υποφέρει από έλλειψη καλών προθέσεων, υποφέρει από έλλειψη ορθολογικής σκέψης με ανθρωποκεντρικό πολιτικό προσανατολισμό.

Η ΤΝ μπορεί να συνθέσει έναν στίχο που «μοιάζει» με ποίηση, αλλά από τον στίχο αυτό απουσιάζει το κίνητρο για τη δημιουργία του. Δεν υπάρχει μέσα του μια εμπειρία που ζητά να εκφραστεί, δεν υπάρχει αγωνία, δεν υπάρχει εκείνη η φλόγα που καίει τον άνθρωπο που ζητά λύτρωση μέσα από την έκφραση, που αγωνιωδώς αναζητά να επουλώσει την πληγή καλύπτοντάς την επιμελώς με τις μοναδικές εκείνες λέξεις που ταιριάζουν απόλυτα στην ψυχή του, όπως ταιριάζει το γάντι στο χέρι του.

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς ένα μικρό παιδί, σε μια μικρή πόλη όπως η Λαμία, κατάφερε να ξεχωρίσει όχι επειδή το επιδίωξε, αλλά επειδή απλώς ήταν ο εαυτός του. Η τέχνη του μας καλεί να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει ζωγραφική και, ίσως, τι σημαίνει να βλέπουμε τον κόσμο με καθαρό βλέμμα, χωρίς φόβο, χωρίς βιασύνη, με εκείνη τη γαλήνια επιμονή που έχουν μόνο οι δημιουργοί όπως ο Παύλος… Γιατί δεν φώτισε μόνο το σχολείο του, φώτισε ολόκληρη την κοινωνία μας!

Η Δημοκρατία δεν είναι ο χρόνος της κάλπης, είναι ο αργός κι επίπονος χρόνος ανάμεσα στις κάλπες. Η ενηλικίωση της Δημοκρατίας στη χώρα μας ενδεχομένως να αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα όταν ο πολίτης συνειδητοποιήσει ότι ο τόπος πρέπει να πάψει να ζει με τετραετή ημερομηνία λήξης και η πολιτική να πάψει να μετρά τον χρόνο με το άγχος των επόμενων εκλογών.

Η πρόσβαση στην ενέργεια είναι δημοκρατικά εγκληματικό να εξαρτάται από την αγοραστική δύναμη, η ενέργεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται πια ως ένα εμπόρευμα όπως τα υπόλοιπα εμπορεύματα σε ένα πολυκατάστημα αλλά ως όρος ελευθερίας, όπως ο ανεμπόδιστος λόγος, η ισότητα, η ισονομία, το κράτος δικαίου. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προνόμιο αλλά ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, όπως το νερό κι ο αέρας τα οποία δεν μπορεί κανείς να τα αφήσει στο έλεος των αδίστακτων αγορών.

Ο Οδυσσέας του Ομήρου είναι ήρωας που επιστρέφει στην Ιθάκη για να ξαναστήσει τον κόσμο του. Ο πρώην πρωθυπουργός, με την «Ιθάκη» του, επιστρέφει για να ξαναγράψει την ιστορία με τρόπο που να τον δικαιώνει. Τούτη ενδεχομένως να είναι και η πιο σκληρή διαφορά ανάμεσα στη μία και στην άλλη Ιθάκη αφού τελικώς αποδεικνύεται πως ο μύθος του Ομήρου υπηρετεί την αλήθεια, ενώ η πολιτική συχνά υπηρετεί το μύθο των πολιτικών.

Με δεδομένο το γεγονός ότι η τεχνολογία πολλαπλασιάζει εκθετικά την ισχύ της παραπληροφόρησης, τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ αλλά και τα κοινωνικά δίκτυα στις μέρες μας λειτουργούν ως επιταχυντές του ψεύδους. Είναι αδύνατο πια η ταχύτητα διασταύρωσης της πληροφορίας να ακολουθήσει τον φρενήρη ρυθμό τής διάδοσής της. Οι εικόνες προηγούνται της σκέψης αντικαθιστώντας πλήρως την κρίση με το κατευθυνόμενο συναίσθημα.

Η ψυχή ενός λαού απελευθερώνεται ή καταδικάζεται μέσα από την εμπιστοσύνη του στους θεσμούς. Σήμερα όμως διαπιστώνεται ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στην πολιτεία τους έχει χαθεί και δεν μπορεί να επιστρέψει ούτε με δημαγωγίες ούτε με εύκολες εξαγγελίες αλλά μόνο με έργο ανθρωποκεντρικό και κοινωνιοκεντρικό με όρους δικαιοσύνης κι απόλυτης διαφάνειας.