Ακολουθήστε με στο Facebook

4.02.2020

Η θλιβερή μοναξιά της Ελλάδας

Αρθρογραφία

Στων πορθημένων οχυρών

τα τσιμεντένια ερείπια, σπόρος δεν απομένει

Απόστολος Παλιεράκης[1]

Στη γεωγραφία των τόπων, των ανθρώπων και των ιδεών, ανέκαθεν η Ιστορία έχτιζε συνθήκες, είτε σταθερές είτε εφήμερες. Ποτέ όμως ανεξίτηλα γραμμένες πάνω στους χάρτες που απεικονίζουν σύνορα, το μελάνι που χωρίζει τις χώρες δε θα στεγνώσει ποτέ πάνω σ’ αυτούς, έτσι το θέλει ο άνθρωπος. Έχουν υπάρξει στο χρόνο πολλές στιγμές που ένα δευτερόλεπτο ήταν αρκετό για να γραφτούν εκ νέου αυτοί οι χάρτες μα και το μέλλον διαφορετικά από ό,τι το είχαμε φανταστεί. Τελευταίο τέτοιο δευτερόλεπτο ήταν εκείνο που χώρισε τον Ιανουάριο από τον Φεβρουάριο του 2020 και το Ηνωμένο Βασίλειο αποχώρησε από τη σπορά της Ευρώπης και διαβαίνει πια δρόμο χωριστό.

Ο Όμηρος έφτιαξε τον Δούρειο Ίππο και κυρίευσε την Τροία, μα δεν τον άφησε εκεί, να σαπίσει στα γκρεμισμένα ερείπια της κυριευμένης πόλης. Οι Δαναοί όταν γύρισαν νικητές στον τόπο τους τον έφεραν μαζί τους. Κι εκείνος, σαν κάποια κατάρα θεϊκή απ’ τις κορυφές του Ολύμπου, τούς κατατρέχει από τότε και γκρεμίζει κάθε λίγο όλα τα τείχη γύρω τους, τους αφήνει γυμνούς κι εκτεθειμένους μπροστά στην ιστορία, ποτέ δεν έπαψε ο Δούρειος Ίππος να στοιχειώνει τους Έλληνες. Κι έμειναν μόνοι να παλεύουν με τη μοναξιά τους, θαρρεί κανείς πως είναι πρόωρα γερασμένοι και δεν έχουν τη δύναμη να αντισταθούν ούτε στα πιο αφελή τραγούδια των Σειρήνων που εκπέμπονται τα ψηλά πολιτικά μπαλκόνια.

Ο ξύλινος ίππος κρύβει μέσα του αυτό που χρόνια τώρα αναζητούμε αλλά δεν μπορούμε, ή μάλλον δε θέλουμε, να αποκωδικοποιήσουμε. Την ορμή μας προς θύελλες και ουτοπίες. Κίβδηλες ουτοπίες φτιαγμένες όχι με υλικά ονείρων αλλά με φθαρτή ύλη υποσχέσεων. Και πού φτάσαμε; Να πολεμούμε πάντα υπό σκιά. Σκιά φόβου, σκιά εξαρτήσεων, σκιά απόγνωσης και δουλοπρέπειας. Φυτρώνει ο σπόρος στη σκιά; Μονάχα αν ανήκει στους εκλεκτούς που απολαμβάνουν ‘ισονομία’ σε δόσεις τραγικά ύποπτες και μπορούν να αγοράζουν ψήφους ώστε να πέφτει τεχνητό φως στις σκιές τους και μάλιστα με αναδρομική ισχύ! Ψήφους για μια φανέλα αδειανή, για μια ομάδα (ποδοσφαιρική). Κι ύστερα αναρωτιέται ο πολίτης που περπατά στους άδειους από ζωντάνια δουλειάς και ανάπτυξης δρόμους γιατί είμαστε αιώνες τώρα μόνοι, έρμαια μιας θλιβερής ματαιοδοξίας που πρέπει να πεθάνει αν θέλουμε να ζήσουμε εμείς όπως μας αρμόζει. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση, κανείς αμόρφωτος δε θα γίνει ποτέ Όμηρος. Και κάτι ακόμα. Η Δημοκρατία δεν είναι δύσκολο να πεθάνει, ίσως έχει πεθάνει ήδη κι απλώς εθελοτυφλούμε στις εννιά η ώρα κάθε βράδυ μπροστά στα δελτία ειδήσεων. Στα δελτία τύφλωσης και κώφωσης. Κι όσο δεν βλέπουμε και δεν ακούμε θα είμαστε μόνοι. Μόνοι αγκαλιά με το φανταχτερό μας τίποτα. Θα ζούμε στη θλιβερή μοναξιά μας μέσα στη γεωγραφία του πλανήτη, κομπάζοντας βέβαια για καιρούς παρελθοντικούς μέσα στην ψευδεπίγραφη ματαιοδοξία μας. Οι καιροί όμως τρέχουν, το μέλλον κάθε στιγμή γίνεται παρελθόν, ποτέ δε μένει στάσιμο εκτός… κι αν ζει κανείς στην Ελλάδα. Στη χώρα που πάντα ακολουθεί ιδρωμένη από τότε που έγινε κράτος. Ίσως μονάχα ένα πράγμα να χρειάζεται για να διώξει επιτέλους το Δούρειο Ίππο από τα γκρεμισμένα μας τείχη. Να αλλάξουν οι καθρέφτες. Οι δικοί μας καθρέφτες. Να γίνουν ρευστοί σαν το τρεχούμενο νερό ώστε τα είδωλα μέσα τους ποτέ να μη νιώθουν σιγουριά. Χειρότερο σαράκι δεν υπάρχει.


[1] Από το ποίημα «Ένζυμη δράση». Απόστολος Παλιεράκης – Ποιητική συλλογή «ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΣΕ ΤΡΙΚΥΜΙΑ» – Εκδόσεις Μανδραγόρας – 2018

Από το άρθρο

Ποτέ δεν έπαψε ο Δούρειος Ίππος να στοιχειώνει τους Έλληνες. Κι έμειναν μόνοι να παλεύουν με τη μοναξιά τους, θαρρεί κανείς πως είναι πρόωρα γερασμένοι και δεν έχουν τη δύναμη να αντισταθούν ούτε στα πιο αφελή τραγούδια των Σειρήνων που εκπέμπονται τα ψηλά πολιτικά μπαλκόνια.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει να (φαίνεται πως) είναι ωφέλιμη στον πολίτη, ο οποίος δικαιολογημένα ενδεχομένως να θεωρεί ότι θεσμός της Ε.Ε. είναι πολιτικά άσαρκος, λιποβαρής και πιθανόν μη νομιμοποιημένος πια να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα ανθρώπινα συμφέροντά του.

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.