Ακολουθήστε με στο Facebook

15.06.2024

Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Αρθρογραφία

Από το ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 μέχρι τις πρόσφατες ευρωεκλογές, έχει παρέλθει ικανός πολιτικός χρόνος ο οποίος θα μπορούσε να αξιοποιηθεί προς την κατεύθυνση υιοθέτησης δομικών αλλαγών στην ευρωπαϊκή πολιτική τής δυσκίνητης γραφειοκρατίας, της ανεπαρκούς συνοχής και της απροσμέτρητης λιτότητας, που αποδεδειγμένα πια έχουν οδηγήσει την Ε.Ε. στην εσωστρέφεια αλλά και τους πολίτες στον ευρωσκεπτικισμό. Όμως, εν τοις πράγμασι καμία ουσιαστική αλλαγή δεν έχει γίνει την τελευταία δεκαετία, αντιθέτως, η αργοκίνητη γραφειοκρατία και η απόλυτη κυριαρχία τού χρηματοοικονομικού κατεστημένου εξακολουθούν να λυμαίνονται ιδιοτελώς την  ευρωπαϊκή πολιτική. Το σύστημα αυτό παρέδωσε ένα χυδαιότατο μάθημα στην Ευρώπη του 2015, μηδενίζοντας και καταλύοντας την πολιτική εντολή ενός λαού, αναγκάζοντας την τότε εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας να ακυρώσει την εκπεφρασμένη λαϊκή βούληση. Στις ευρωεκλογές του 2024, το ίδιο σύστημα παρέδωσε ένα ακόμα μάθημα: Τα παραδοσιακά κόμματα που δεν ευθυγραμμίζουν την πολιτική τους με τα κεκτημένα -οικονομικά και εθνικιστικά κυρίως- συμφέροντα, κινδυνεύουν να βρεθούν στο περιθώριο. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε εμμέσως δια στόματος της κυρίας Φον ντερ Λάιεν. «Θα τους σταματήσουμε, αυτό είναι σίγουρο[1]», είπε. Θα σταματήσει ποιους; Και πώς; Και γιατί «αυτοί» ενίσχυσαν την πολιτική τους δύναμη; Ρητορικές βεβαίως οι ερωτήσεις καθόσον είναι εξόφθαλμη πια η χειραγώγηση και η ολοκληρωτική υποταγή της πολιτικής στην αντικοινωνική καθοδήγηση και την τυραννική αυθαιρεσία του αντιευρωπαϊκού ακροδεξιού συστήματος που ανδρώνεται εσχάτως μέσα από το λαϊκισμό και διασπείρεται εκθετικά ανάμεσα στους δύσπιστους και επιφυλακτικούς πια πολίτες.

Στην Ελλάδα, εκτός των προαναφερομένων, αν κανείς επιχειρήσει να αποτυπώσει συνοψίζοντας τα συμπεράσματα από την εκλογική διαδικασία, πέρα από την ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων, θα διαπιστώσει αφενός ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιβεβαίωσε για μία ακόμα φορά τη συνεχιζόμενη απώλεια ψηφοφόρων σε απόλυτους αριθμούς στις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις (2015: 2.245.978 – 2019: 1.926.526 – Μάιος 2023: 1.184.621 – Ιούνιος 2023: 930.013 – Ευρωεκλογές 2024: 593.133), παρά τη δραματική πτώση του ποσοστού του κυβερνώντος κόμματος και αφετέρου ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι ψηφοφόροι επέλεξαν συνειδητά να μην προσέλθουν στις κάλπες.

Επί αυτών, η προδήλως μικρονοϊκή ανάλυση του αποτελέσματος από τους κομματικούς μηχανισμούς τής κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν αφήνει περιθώρια στη συνείδηση των πολιτών: Η σοβαρή πολιτική σκέψη που είναι σε θέση να δημιουργήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο είναι ουσιωδώς ανύπαρκτη κι έχει αντικατασταθεί από την ανούσια, κενόλογη και τυποποιημένη συνθηματολογία (ελέχθη άσκεφτα ότι η εκλογική ποσοστιαία πρωτιά στις ηλικίες μέχρι 35 ετών είναι επιτυχία, σαν να είναι οι εκλογές μέτρηση τηλεθέασης!). Η πολιτική φτωχοποίηση είναι πλέον γεγονός βαθιά ριζωμένο τόσο στον ελλαδικό όσο, δυστυχώς, και στον ευρωπαϊκό χώρο.

Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει να (φαίνεται πως) είναι ωφέλιμη στον πολίτη, ο οποίος δικαιολογημένα ενδεχομένως να θεωρεί ότι θεσμός της Ε.Ε. είναι πολιτικά άσαρκος, λιποβαρής και πιθανόν μη νομιμοποιημένος πια να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα ανθρώπινα συμφέροντά του. Αντιλαμβανόμενος δε, ότι το ευρωπαϊκό σκαρί γέρνει επικίνδυνα προς τα άκρα δεξιά, σε μια αυτοκαταστροφική πορεία εσωστρεφούς ιδιοτέλειας αν όχι εφιαλτικής παραφροσύνης, αδιαφορεί, δεν αντιδρά και γι’ αυτό απέχει. Άλλωστε, οι πολιτικά διαβρωμένες κοινωνίες στις οποίες ζει, φροντίζουν επιμελώς να κρατούν τον προβληματικό ελέφαντα έξω από το κάδρο της οπτικής αντίληψης των πολιτών. Το «πρόβλημα» είναι ο μετανάστης, η ‘εισαγόμενη’ ακρίβεια, η κλιματική αλλαγή, η γεωστρατηγικά επιβαλλόμενη ενεργειακή ένδεια, ο ομοφυλόφιλος, ο αλλόθρησκος, ο διαφορετικός, ο άλλος. Το αληθινό πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Είναι η ελλειμματική και συστηματικά αντικοινωνική εφαρμοζόμενη πολιτική και ο ελέφαντας αυτός είναι εμφανώς διακριτός στο δωμάτιο της μεγάλης Ευρώπης και είναι καρκινικά τεράστιος για να αντιμετωπιστεί με επιδερμικές ασπιρίνες και εύπεπτους αφορισμούς. Υπάρχουν όμως, επαρκώς ικανοί πολιτικοί που να μπορούν να τον αντιμετωπίσουν; Αν όχι, προσοχή στα βράχια και τις ξέρες. Δεν είναι μόνο δεξιά…


[1] News on the European election results 2024 | CNN

Από το άρθρο

Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει να (φαίνεται πως) είναι ωφέλιμη στον πολίτη, ο οποίος δικαιολογημένα ενδεχομένως να θεωρεί ότι θεσμός της Ε.Ε. είναι πολιτικά άσαρκος, λιποβαρής και πιθανόν μη νομιμοποιημένος πια να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα ανθρώπινα συμφέροντά του.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία
Το νόημα της Δημοκρατίας
Το νόημα της Δημοκρατίας

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.