Ακολουθήστε με στο Facebook

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.[1]

Κωστής Παλαμάς

Ο πολίτης ετούτης της χώρας θα έπρεπε να τρομάξει ακούγοντας τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και κατόπιν της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη φετινή Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Να τρομάξει γιατί οι υποσχέσεις ύψους 5,5 και 5,6 δισ. ευρώ αντίστοιχα, χωρίς να υπολογίζονται οι ύψους άνω των 13 δισ. ευρώ επιδοτήσεις για την ενέργεια, σε συνδυασμό με το πρωτογενές έλλειμα του 2% του ΑΕΠ για φέτος, όπως έχει ανακοινώσει το Υπουργείο Οικονομικών, ίσως οδηγήσουν την οικονομία ολοταχώς προς τη γνωστή οδό των μνημονίων! Είναι άραγε οι συνήθεις προεκλογικές ιαχές των κομμάτων που θα μείνουν μόνο υποσχέσεις ή θα υλοποιηθούν προσθέτοντας ακόμα ένα συντελεστή στη δύσκολη δημοσιονομική εξίσωση που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η επόμενη κυβέρνηση μετά τις επερχόμενες εκλογές; Αν η ήδη υπερχρεωμένη Ελλάδα αναγκαστεί να μπει εκ νέου σε καθεστώς αυστηρής εποπτείας και σφιχτής λιτότητας, τότε το μέλλον της χώρας είναι μια χώρα χωρίς μέλλον.

Η πρακτική είναι γνωστή: Η κοινωνία των αναγκών κατευνάζεται κάθε τόσο με επιδοματικές παροχές προκειμένου να διατηρεί ενεργή την πολιτική χειμερία της νάρκη ώστε το κράτος αδιαμαρτύρητα να συνεχίσει να υπερδανείζεται αλλά και να υπερφορολογεί, με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος να μην κλείνει ποτέ. Ο φαύλος κύκλος ο οποίος, απ’ ό,τι φαίνεται, λειτουργεί προς όφελος της κομματοκρατίας αλλά εις βάρος των πολιτών. Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα τού «ανήκομεν» -πάντοτε- κάπου, κυριαρχεί η στρεβλή εντύπωση ότι πρέπει να συναποφασίζουμε με τους εταίρους μας ακόμα και για τις στοιχειώδεις δικές μας υποθέσεις. Τούτα τα δυο μαζί έχουν οδηγήσει στην εξασθένιση της πολιτικής βούλησης σε τέτοιο βαθμό που η χώρα χρειάζεται, κυριολεκτικά, υποβοήθηση για να διαχειριστεί τις ίδιες της τις ευθύνες! Η ένδεια αναπτυξιακών πρωτοβουλιών και η αδυναμία να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν καινοτόμες οικονομικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν έρεισμα προόδου και αφορμή ευημερίας, φανερώνουν το μέγεθος της πολιτικής (ενδεχομένως και της πολιτειακής) παρακμής. Για τον Έλληνα πολίτη θα ήταν χρησιμότερο να ακουστούν από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση τα σημεία εκείνα της κρατικής, και όχι μόνο, λειτουργίας που απαιτείται να μεταρρυθμιστούν, στο πλαίσιο ενός ορθολογικού σχεδιασμού, ώστε να λειτουργήσει η χώρα με τρόπο που θα αποφέρει μακροπρόθεσμα το αναγκαίο και ζητούμενο θετικό πρόσημο στην οικονομία και την κοινωνία. Αλλά δυστυχώς, οι εθελότυφλοι χειροκροτητές της εξουσιολαγνείας, ένθεν κακείθεν, προφανώς δεν διαθέτουν ούτε την οξυδέρκεια ούτε τη δημοκρατική ευαισθησία για να απαιτήσουν τα αυτονόητα, χαλιναγωγείται άλλωστε η προκατάληψη;

Οι Έλληνες δεν είναι, όπως ίσως ορισμένοι θεωρούν, ούτε συμπλεγματικοί παρίες του νότου της Ε.Ε., ούτε ασυνείδητα αντιδραστικοί που επιθυμούν να ξορκίσουν τις φοβίες τους και να ζήσουν εις βάρος άλλων λαών. Η Ελλάδα έχει μια ιστορική ραχοκοκαλιά ριζωμένη βαθιά μέσα στο παρελθόν τής Ευρώπης, την οποία όμως δυστυχώς έχει αφήσει αδιαφοροποίητη στο πέρασμα των χρόνων και δεν την έχει προσαρμόσει στις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τις προκλήσεις της εποχής. Μοιάζει σήμερα σαν μια ασπόνδυλη πλαστελίνη που πλάθεται ανάλογα με τις βουλές και τις επιθυμίες των διευθυντηρίων της Ευρώπης. Χωρίς σοβαρή αναπτυξιακή πολιτική, χωρίς σταθερές και μακροπρόθεσμες στρατηγικές χρηστής οικονομικής και διοικητικής πρακτικής, χωρίς καν ένα κοινά αποδεκτό σχέδιο για το μέλλον, η χώρα θα αποδυθεί, όπως έχει άλλωστε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, σε έναν αγώνα ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό. Εύλογα λοιπόν θα αναρωτηθεί ο πολίτης: ΔΕ Θα μάθουμε ποτέ ότι επιτέλους επιβάλλεται στον καιρό μας να απαιτήσουμε λιγότερη υποτέλεια, λιγότερη καχεξία, λιγότερη αποτυχία και λιγότερο οπορτουνισμό; Η δικαιολογία και το ταλέντο τής απογοήτευσης δεν μας ταιριάζει πια.


[1] Από το ποίημα «Γύριζε» του Κωστή Παλαμά. Γράφτηκε το 1908, όταν στη χρεωκοπημένη Ελλάδα τον έλεγχο της οικονομίας αλλά και της πολιτικής τον είχαν οι δανειστές.

Από το άρθρο

Για τον Έλληνα πολίτη θα ήταν χρησιμότερο να ακουστούν από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση τα σημεία εκείνα της κρατικής, και όχι μόνο, λειτουργίας που απαιτείται να μεταρρυθμιστούν, στο πλαίσιο ενός ορθολογικού σχεδιασμού, ώστε να λειτουργήσει η χώρα με τρόπο που θα αποφέρει μακροπρόθεσμα το αναγκαίο και ζητούμενο θετικό πρόσημο στην οικονομία και την κοινωνία. Αλλά δυστυχώς, οι εθελότυφλοι χειροκροτητές της εξουσιολαγνείας, ένθεν κακείθεν, προφανώς δεν διαθέτουν ούτε την οξυδέρκεια ούτε τη δημοκρατική ευαισθησία για να απαιτήσουν τα αυτονόητα, χαλιναγωγείται άλλωστε η προκατάληψη;

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει να (φαίνεται πως) είναι ωφέλιμη στον πολίτη, ο οποίος δικαιολογημένα ενδεχομένως να θεωρεί ότι θεσμός της Ε.Ε. είναι πολιτικά άσαρκος, λιποβαρής και πιθανόν μη νομιμοποιημένος πια να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα ανθρώπινα συμφέροντά του.

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.