Η πόλη είναι αυτή που γέννησε το Λόγο και τον πολιτισμό κι έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να αναπτύξει τo πνεύμα και την προσωπικότητά του. Ως τόπος συσσώρευσης γνώσης, δημιούργησε, ανάπτυξε και παρείχε τα μέσα ώστε η εμπειρική διαπίστωση να γίνει επιστημονική βεβαιότητα και την ίδια στιγμή, μέσα από την αυτοσυνείδηση τής ύπαρξής της, προέκυψαν θεσμοί με δημόσιο χαρακτήρα, νόμοι, υποχρεώσεις αλλά και ατομικά δικαιώματα.
Ο πολίτης ως υποκείμενο της πολιτικής και η κοινωνία ως αντικείμενο της πολιτικής δράσης είναι δύο μεγέθη με διαφορετικό ειδικό βάρος, εξίσου όμως σημαντικά για την εξέλιξη των κοινωνιών του ανθρώπου.
Αν η πολιτική δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον με βάση τις συγκυρίες τότε οι συγκυρίες θα είναι αυτές που θα σχεδιάσουν το μέλλον, ερήμην μάλιστα του πολιτικού προγραμματισμού και της ορθής λογικής. Ο χρόνος άλλωστε ούτε σταματά ούτε συγχωρεί την αμέλεια.
Κι αν η διοίκηση της τοπικής αυτοδιοίκησης ασκείται, κυρίως, από μη επαγγελματίες της πολιτικής, αυτό δε σημαίνει ότι η πολιτική που ασκείται στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι αποδεκτό να πάσχει από έλλειψη επαγγελματισμού. Το να γνωρίζει κανείς τι σημαίνει ‘διοίκηση’ αλλά και η ικανότητα να ‘βλέπει’ κανείς, σαν τους μεγάλους σκακιστές, πολλές κινήσεις μπροστά ώστε να έχει τη δυνατότητα να μετουσιώσει την πρόθεση σε πράξη και το όραμα σε αποτέλεσμα, είναι ίσως τα κυριότερα προαπαιτούμενα χαρακτηριστικά κάθε αυτοδιοικητικά δραστήριου πολίτη για να μπορέσει να προσδώσει προστιθέμενη αξία στην πόλη του.
Η επικίνδυνη λογική τού ‘αυτούς έχουμε, αυτούς ψηφίζουμε’ πέρα από την τραγική της αφέλεια, συμπαρασύρει το θεσμό της πόλης ακόμα πιο χαμηλά στις προσδοκίες των πολιτών.
Η πολιτική δεν είναι κάτι στατικό, εκπέμπεται από τους αιρετούς και προσλαμβάνεται από τους πολίτες και την κοινωνία εν συνόλω, παράγοντας ανεξίτηλα αποτελέσματα με αναφορά τόσο στο παρόν όσο και στο μέλλον. Ειδικά στο αυτοδιοικητικό επίπεδο που αφορά περιορισμένες γεωγραφικά και διοικητικά κοινότητες, η πολιτική δεν μπορεί και δεν πρέπει ούτε να ‘βιομηχανοποιηθεί’ πάνω στα πρότυπα της κυβερνητικής πολιτικής σε επίπεδο χώρας ούτε να εργαλειοποιηθεί από κομματικά ιδεολογήματα και κοσμοθεωρίες.
Η μοναξιά της Λαμίας είναι πια παροιμιώδης. Ολόγυρα, ο κόσμος προχωρά μπροστά ακολουθώντας όχι απλώς το ρυθμό της εποχής αλλά κυρίως το όραμα των σοβαρών εκείνων ανθρώπων που επιθυμούν το μέρος που ζουν κι εργάζονται να γίνει ένα μέρος με προοπτική για τους ίδιους και για τα παιδιά τους. Στη δική μας πόλη ακόμα και η λέξη ‘προοπτική’ μοιάζει με μια ουτοπική φαντασίωση που δεν είναι ικανή να ζήσει ούτε καν εφήμερα στα όνειρά μας.
Το πρόβλημα του Σπερχειού είναι πρωτίστως πρόβλημα κατανόησης της ορεινής υδρονομίας από τους έχοντες την πολιτική αρμοδιότητα για τη λήψη των αποφάσεων.
Είναι ουσιώδους σημασίας η αποκέντρωση των εξουσιών να συνοδεύεται ταυτόχρονα και από την από-συγκέντρωσή τους από το πρόσωπο τού δημάρχου ώστε η ανάληψη των πρωτοβουλιών της διοίκησης να διασπείρεται κατά το δυνατόν περισσότερο μέσα στην ίδια την τοπική κοινωνία.
Ευχή μας είναι να ξεχάσουμε τη φράση ‘Τα παράπονά σας στο Δήμαρχο’, αλλά τούτο προϋποθέτει ο δήμαρχος να μην έχει γραφείο! Μπορεί αυτό το τελευταίο να μοιάζει ουτοπικό αλλά κυριολεκτούμε όταν λέμε πως γραφείο του πρέπει να είναι η ίδια η πόλη, πως πρέπει να βρίσκεται παντού μέσα της, πως οφείλει να νιώθει τον παλμό της και να ζει με το ρυθμό της κανονίζοντας όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που την κινούν ομαλά, με ασφάλεια και χωρίς διακοπές.
Η εποχή και οι συγκυρίες ευνοούν τη συνεργασία, τη σύνθεση των απόψεων, την αξιοποίηση όλου του στελεχιακού δυναμικού της Τ.Α., τη μόχλευση όλων των δυνάμεων κάθε περιοχής ώστε να ξεφύγει από την απάθεια του καναπέ αλλά, κι αυτό ίσως είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία, τον πραγματικό έλεγχο και τη λογοδοσία.