Εν αρχή, λοιπόν, είναι η ευθύνη σε κάθε ορθά διοικούμενη πολιτεία. Ευθύνη την οποία δεν δικαιούνται να αποποιηθούν όσοι έχουν δια της ψήφου των πολιτών κληθεί να την υπηρετήσουν ούτε βεβαίως να τη μεταβιβάσουν σε κανέναν τρίτο.
Ο δυτικός κόσμος με τις πολιτικές του αποφάσεις και την ανοχή του άτοπα ποιεί ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο την έλευση μιας επικίνδυνης κοσμοθεωρίας ένα βήμα πιο κοντά στην εξώθυρά του.
Ο «κατώτερος πληθυσμός», κλεισμένος ερμητικά μέσα στο ιδιωτικό φάσμα τού ιδεολογικού και κοινωνικού του αυτοαποκλεισμού, τρέφεται με θεάματα και τεχνολογικό -κυρίως- άρτο για να συντηρήσει και να δικαιολογήσει απλώς την ύπαρξή του.
; Η ζωή, που πάντοτε επικυρώνει τις πράξεις της και πάντοτε φανερώνει πως καμιά αρχή δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τέλος, ποτέ δεν έφτιαξε τον ίδιο άνθρωπο δυο φορές, ούτε το ίδιο δέντρο μήτε το ίδιο σύννεφο.
Οι κρατούντες δεν επιθυμούν παιδεία γιομάτη Ελύτη, Καζαντζάκη, Ρίτσο, Χαλεπά, Τσαρούχη, Λαμπέτη και Συνοδινού αλλά μια φτηνή απομίμηση εκείνου τού ιδανικού σχολείου που πραγματικά μας αξίζει. Εκεί, στα ψηλά κι αεροστεγώς σφραγισμένα γραφεία τού Υπουργείου Εκπαίδευσης μάλλον κάποιος πρέπει να φωνάξει δυνατότερα από τον Παλαμά για να ακουστεί και δακρύζοντας να διδάξει επιτέλους στις ακριβοθώρητες υπουργικές καρέκλες τον μέλλοντα γιατί με τον αόριστο και τον παρακείμενο θα αναζητάμε τη χώρα μας και θα τη βρίσκουμε μονίμως σκονισμένη και ανώφελα φλύαρη όπως πάντα, να ακολουθεί την Ιστορία και να μη τη γράφει πια…
Δύσκολο εγχείρημα να μπορέσει κανείς να σβήσει το χρώμα από το δέρμα των ανθρώπων. Ακόμα πιο δύσκολο να κάνει τους ανθρώπους να μη βλέπουν χρώμα στο δέρμα των συνανθρώπων τους αλλά μονάχα συν-Ανθρώπους.
Η ένδεια πολιτικής ικανότητας δε θα πρέπει να συνοδεύεται κι από ένδεια πολιτικής αιδούς, θα ήταν εγκληματικό! Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι αυτονόητο.
Ο αντικειμενικός παρατηρητής μάλλον θα διαπιστώσει πως η Ε.Ε. είναι μια ένωση εθνικών κυρίως αλλά και οικονομικών εγωισμών σε έναν κάθιδρο αγώνα επικράτησης του ενός έναντι τού άλλου.
Τι γυρεύουμε εμείς οι άνθρωποι σε τούτο τον κόσμο; Τι γυρεύουμε από τούτον το κόσμο; Μια ανάσα αέρα καθαρό, ένα κορμί γλυκό και ξένο για να κάνουμε το ταξίδι του Οδυσσέα πάνω του και ύπνο -ή ξύπνιο- γεμάτο όνειρα που δε στερεύουν ούτε την ώρα της στερνής ανάσας. Αυτά, ψηφιακά δεν μπορούν να χαραχτούν στον χρόνο κανενός μας, μπορούν όμως, και δυστυχώς έτσι γίνεται, να γίνουν αντικείμενο αγοραπωλησίας στον κόσμο της τεχνολογίας.
Ο πλανήτης έχει κάνει μια στάση ίσως για να συλλογιστεί την πορεία του μέχρι σήμερα ενώ οι πολίτες κρατάνε την ανάσα τους για να δουν ποια θα είναι η επόμενη μέρα.
Η Ευρώπη περπατάει κουρασμένη μέσα στη νύχτα που της έχουν επιβάλλει οι μισθοφόροι τής λιτότητας. Σ’ αυτές λοιπόν, τις κρίσιμες και ιστορικές στιγμές κάποιοι επιμένουν να ζουν μέσα στη γυάλα των θεωριών μακριά από την πραγματικότητα.
Η προσωρινή άρση τής ελευθερίας στην αυτοδιάθεσή μας δεν πρέπει να μετουσιωθεί μακροπρόθεσμα σε άρση της ίδιας της δημοκρατίας. Τα προληπτικά μέτρα για τον περιορισμό τής εξάπλωσης του κοροναϊού δεν δίνουν λευκή επιταγή άσκησης εξουσίας σε κανέναν!