Εμείς οι πολίτες, δεν θέλουμε απλώς να υπάρχουμε αλλά να ζούμε!

Η Τέχνη, ως κοινωνικό έργο που σκοπό έχει τη δημιουργία τού ωραίου, καθ’ όλη τη διάρκεια της ενσυνείδητης ανθρώπινης ιστορίας δημιουργούσε επαναστάσεις στη σκέψη, κατά τον ίδιο τρόπο που και οι επαναστάσεις δημιουργούσαν Τέχνη.

Τι νά ’ναι άλλο, άραγε, η Γυναίκα παρά ένα όνειρο αληθινό, γλυκό, μακρύ  κι αισθαντικό καθώς ξετυλίγεται μέσα στον κόσμο. Παρά το κόκκινο του αίματος, το διάφανο του οξυγόνου και δύναμη, σαν της θάλασσας, που δίνει ζωή στη ζωή ετούτου του πλανήτη. Παρά εκείνο...

Είναι αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε ορθά και σωστά δομημένη πολιτεία να λειτουργούν οι θεσμοί της ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι σκέφτονται λογικά ή όχι, ακόμα κι εκείνοι οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τους θεσμούς.

Η μοναξιά της Λαμίας είναι πια παροιμιώδης. Ολόγυρα, ο κόσμος προχωρά μπροστά ακολουθώντας όχι απλώς το ρυθμό της εποχής αλλά κυρίως το όραμα των σοβαρών εκείνων ανθρώπων που επιθυμούν το μέρος που ζουν κι εργάζονται να γίνει ένα μέρος με προοπτική για τους ίδιους και για τα παιδιά τους. Στη δική μας πόλη ακόμα και η λέξη ‘προοπτική’ μοιάζει με μια ουτοπική φαντασίωση που δεν είναι ικανή να ζήσει ούτε καν εφήμερα στα όνειρά μας.

Το πρόβλημα του Σπερχειού είναι πρωτίστως πρόβλημα κατανόησης της ορεινής υδρονομίας από τους έχοντες την πολιτική αρμοδιότητα για τη λήψη των αποφάσεων.

Η ανισότητα είναι τόσο καλά εδραιωμένη ως αντίληψη μέσα στο υποσυνείδητο των πολιτών που πλέον εκλαμβάνεται ως κάτι το αυτονόητο.

Είναι αλήθεια ότι η ανάσταση προϋποθέτει θάνατο.

Πού πρέπει λοιπόν να στρέψει την προσοχή της η διεθνής κοινότητα μετά το μάθημα που πήρε(;) από τον κορωναϊό;

Το μεγαλύτερο ίσως αγκάθι τού προβλήματος είναι η χρηματοδότηση για την αντιμετώπιση της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής μιας και από πολλούς αυτό εκλαμβάνεται όχι ως μια πρωταρχική ανάγκη για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου είδους αλλά ως μια αχρείαστη σπατάλη του δυτικού κόσμου.

Η πολιτική σκακιέρα έχει πλέον εκθρονίσει πολλούς από τους παλαιούς κραταιούς παίχτες της και βασίλισσα πια μοιάζει να είναι η ενέργεια.

Το αληθινό κεφάλαιο τής Ελλάδας όμως δεν είναι ούτε η πλούσια βιομηχανική της παραγωγή, ούτε ο πρωτογενής της τομέας, ούτε καν το πολυδιαφημισμένο τουριστικό της προϊόν, είναι η λογική σκέψη που από το παρελθόν κληροδοτήθηκε στις σύγχρονες γενιές μέσα από τη συνέχεια της γλώσσας.