Τη στιγμή που έκλεισε ο κύκλος και το σπουργίτι έγινε τελικά ίδιο με τον πατέρα του ακολουθώντας την πορεία της ζωής και της ιστορίας στις Χαμηλές πτήσεις, διαπιστώσαμε με συγκίνηση το αυτονόητο, πως όποιος ζει μέσα στην κοινωνία είναι πιθανόν να γίνει, θέλοντας και μη, καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή της.
Κι όσο κυλούσε στο αυλάκι της ιστορίας ο χρόνος, τόσο ο λόγος έγινε πιο πολύπλοκος και συνάμα πιο εξειδικευμένος δημιουργώντας την ανάγκη να αποτυπωθεί σε σταθερά μέσα, όπως σήμερα στο χαρτί, ώστε να μην αλλοιώνεται.
Είμαστε ίσως αν όχι η μοναδική, από τις λίγες χώρες τούτου του πλανήτη που έχει καταφέρει ως κοινωνία να παράγει ‘αδιόριστους’ εκπαιδευτικούς. Τα πανεπιστήμιά μας δεν βγάζουν κατ’ ανάγκη επιστήμονες, βγάζουν όμως σίγουρα ‘αδιόριστους’! Ευτυχώς όχι όλα τα πανεπιστήμια γιατί αλλιώς θα είχαμε και ‘αδιόριστους’ δικηγόρους, ‘αδιόριστους’ μηχανικούς, ‘αδιόριστους’ γιατρούς, ‘αδιόριστους’ ζωγράφους, ‘αδιόριστους’ δημοσιογράφους, ‘αδιόριστους’…, ‘αδιόριστους’…, ‘αδιόριστους’…
Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός αιώνων μοιάζει να υπέκυψε στο βάρος που τεχνηέντως επιβλήθηκε από το τραπεζικό και οικονομικό σύστημα. Καθιερώθηκε, με τις ευλογίες ίσως της εσωτερικής της γραφειοκρατίας, ένα ξένο προς τα ιστορικά της δεδομένα status quo που αποξένωσε την πολιτική από τον πολίτη. Στις μέρες μας η λιτότητα κερδίζει την ανάπτυξη και οι τεχνοκράτες τους πολιτικούς!
Η Τέχνη ‘καταστρέφει’ την αδιαφορία, την απάθεια, τον κυνισμό, το ρατσισμό, το μίσος και μια σειρά άλλων παθογενειών. Καταστρέφει όμως και τη δημαγωγία γιατί δημιουργεί σκεπτόμενους πολίτες. Καταστρέφει το σκοτάδι και δημιουργεί φως.
Ο ρατσισμός δεν είναι ‘γραμμένος’ μέσα στο γενετικό κώδικα του ανθρώπου αν κι έχει στη ρίζα της θεωρίας του τις γενετικές διαφορές, αλλά είναι επίκτητος και διδάσκεται. Διδάσκεται ως ακραίος εθνικισμός στην αρχή και στη συνέχεια το δηλητήριο καταστρέφει κάθε υγιές κύτταρο σκέψης, αν βεβαίως δεχτούμε πως τα υποκείμενα που πιστεύουν σε θεωρίες ρατσισμού έχουν τη δυνατότητα σκέψης.
Ο μέσος άνθρωπος σήμερα έχει γίνει καχύποπτος και δεν εμπιστεύεται ούτε καν την ίδια του την κρίση καθόσον έχουν υπάρξει περίοδοι που το ψέμα στα δημόσια πράγματα είναι ο κανόνας και η αλήθεια η εξαίρεση!
Το χρέος είναι ίσως το καλύτερο μέσο επιβολής πολιτικής κι ας μην ομολογείται από κανένα δημόσιο πρόσωπο έστω κι αν πια αποτελεί το κοινό μυστικό της εποχής μας. Τα δανεικά πια δεν είναι ανάγκη να επιστραφούν αφού μπορεί να ‘μετατραπούν’ σε ομόλογα άσκησης και χάραξης πολιτικής αφού, δυστυχώς, είναι πλέον δεδομένη η ανοχή της κοινωνίας και του πολίτη.
Είναι ουσιώδους σημασίας η αποκέντρωση των εξουσιών να συνοδεύεται ταυτόχρονα και από την από-συγκέντρωσή τους από το πρόσωπο τού δημάρχου ώστε η ανάληψη των πρωτοβουλιών της διοίκησης να διασπείρεται κατά το δυνατόν περισσότερο μέσα στην ίδια την τοπική κοινωνία.
Διατυπώνοντας τη σκέψη πως κοινωνικοποιούμε την ιδιωτικότητα μας την ίδια στιγμή που ιδιωτικοποιούμε την κοινωνία κλείνοντάς την μέσα σε πεπερασμένα ηλεκτρονικά όρια, απέχουμε άραγε πολύ από την πραγματικότητα;
Είναι γεγονός που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης πως το παιδί δεν μπορεί αυτόβουλα να κατανοήσει τι είναι το σωστό και τι το λάθος, άλλωστε ακόμα κι αυτός ο διαχωρισμός και καθορισμός ‘σωστού’ και ‘λάθους’ αποτελεί αρμοδιότητα και προνόμιο της ίδιας της κοινωνίας σε συνάρτηση πάντοτε με τους ιστορικούς χρόνους που υφίσταται.
Ευχή μας είναι να ξεχάσουμε τη φράση ‘Τα παράπονά σας στο Δήμαρχο’, αλλά τούτο προϋποθέτει ο δήμαρχος να μην έχει γραφείο! Μπορεί αυτό το τελευταίο να μοιάζει ουτοπικό αλλά κυριολεκτούμε όταν λέμε πως γραφείο του πρέπει να είναι η ίδια η πόλη, πως πρέπει να βρίσκεται παντού μέσα της, πως οφείλει να νιώθει τον παλμό της και να ζει με το ρυθμό της κανονίζοντας όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που την κινούν ομαλά, με ασφάλεια και χωρίς διακοπές.