Είναι σαφές πως η αξία κάθε ανθρώπου μπορεί να μετρηθεί από τους φόρους που επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό του. Ειδικά στους άντρες που βρίσκονται σε θέση ισχύος απέναντι σε γυναίκες, από την αυταπώλεια ανάγκης επίδειξης (και απόδειξης) τού ανδρισμού τους.
Σε μια σύγχρονη εκδοχή τους, οι αρένες τού κόσμου σήμερα είναι γεμάτες με πολίτες που δεν αναζητούν πλέον την ορθή και πολύπλευρη ενημέρωση, ούτε καν τη διασταυρωμένη πληροφορία αλλά αρκούνται στις εντυπώσεις! Εντυπώσεις που εύκολα πια, με τα εργαλεία και τις τεχνικές που έχει αναπτύξει η βιομηχανία τής παραπληροφόρησης, είναι στη διάθεση οποιουδήποτε έχει τη δυνατότητα να τις αγοράσει.
Επειδή το σήμερα είναι αποτέλεσμα τού παρελθόντος και ταυτόχρονα αιτία τού μέλλοντος, οφείλουμε να δούμε καθαρά το δρόμο πάνω στον οποίο κινούμαστε προκειμένου να μην έρθουμε αντιμέτωποι με δυσάρεστες εκπλήξεις αύριο καθόσον η Ιστορία δεν χαρίζεται σε κανέναν ούτε λυπάται εκείνους που αδιαφορούν γι’ αυτή. Η πολιτική ίσως τελικά να μην πρέπει να είναι μόνο η τέχνη τού εφικτού αλλά και η τέχνη τού ορίου. Τουλάχιστον στη Δημοκρατία.
Μας έλλειψε ο ήλιος. Οι τέσσερις οι τοίχοι κι ο φόβος δεν είναι η μοίρα μας, έστω κι αν γελά τώρα μαζί μας έτσι που τά ’χουμε καταφέρει.
Εκτός από τη Γνώση, το σχολείο πρέπει να οδηγεί το μαθητή και στη Σκέψη, όσο κι αν η(οι) πολιτική(οι) δεν το κατανοεί (ή το φοβάται ενδεχομένως) αυτό.
Η αξία μιας άλλης οπτικής στην πολιτική δράση μα και στην πολιτική ευθύνη δεν έχει διερευνηθεί όσο θα έπρεπε στη σύγχρονη Ελλάδα.
Στην εποχή που ζούμε κάθε ψηφιακή μας δραστηριότητα είναι ταυτόχρονα και γεγονός πολιτικό και ως τέτοιο οφείλει να προστατευτεί από νόμους και ισχυρούς κανόνες δικαίου.
Στη Δημοκρατία οι θεσμοί θα πρέπει να λειτουργούν είτε οι πολιτικοί σκέφτονται λογικά είτε όχι. Αυτή είναι μια αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για να διασφαλίζει αφενός τη συνέχεια τής κοινωνίας των πολιτών στο χρόνο κι αφετέρου τα δικαιώματα των ίδιων των μελών τής κοινωνίας, είτε αυτά αποδέχονται στη συνείδησή τους τις αρχές και τα μέσα τής εξουσίας είτε όχι.
Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες άναρχης εξάπλωσης και λειτουργίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, πρέπει να γίνει μια ευρεία κοινωνική συζήτηση για τη θέσπιση όρων και ορίων στη λειτουργία τους.
Το γεγονός ότι η τηλεοπτική παραγωγή απαρτίζεται κατά το πλείστον από δύσοσμα σκουπίδια ουδόλως φαίνεται να επηρεάζει την κοινωνία, η οποία άλλωστε δίνει ψήφο εμπιστοσύνης σ’ αυτού του είδους τις επιλογές επιβραβεύοντάς τες με τηλεθέαση ικανή για να πουλά διαφημίσεις και να βρίσκει χορηγούς.
Εν αρχή, λοιπόν, είναι η ευθύνη σε κάθε ορθά διοικούμενη πολιτεία. Ευθύνη την οποία δεν δικαιούνται να αποποιηθούν όσοι έχουν δια της ψήφου των πολιτών κληθεί να την υπηρετήσουν ούτε βεβαίως να τη μεταβιβάσουν σε κανέναν τρίτο.
Ο δυτικός κόσμος με τις πολιτικές του αποφάσεις και την ανοχή του άτοπα ποιεί ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο την έλευση μιας επικίνδυνης κοσμοθεωρίας ένα βήμα πιο κοντά στην εξώθυρά του.