Η άσκηση πολιτικής είτε για βιοπορισμό, είτε εξ εθισμού λόγω της ισχύος η οποία συνοδεύει de facto τις θέσεις ευθύνης, και η οποία ενδεχομένως να εκλαμβάνεται και ως προσωπική ισχύς και όχι ισχύς της θέσης ή του θεσμού, μπορεί να λειτουργήσει δυνητικά ως εξελικτική πέδη καθόσον μπορεί να στερήσει από τις θέσεις ευθύνης καινοτόμες και αξεθώριαστες πολιτικές ιδέες και πρακτικές ικανότερων ενδεχομένως πολιτικών προσώπων.
Δυστυχώς, το πρόβλημα των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα είναι πρωτίστως πρόβλημα λανθασμένης πολιτικής αντίληψης.
Είναι λοιπόν Δημοκρατία το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας ή μήπως μοναρχική κομματοκρατία;
Για να επιλυθούν τα σοβαρά ζητήματα κάθε περιοχής δεν μπορεί να επιλέγεται τον 21ο αιώνα η διαχωριστική λογική του «εμείς οι πολιτικοί» κι «εσείς οι πολίτες» έναντι της δυναμικής συμμετοχικής ένταξης ολόκληρου του ανθρώπινου δυναμικού στη δημιουργική διαδικασία εύρεσης των βέλτιστων πρακτικών για τη τοπική αυτοδιοικητική διακυβέρνηση.
Αυτό λοιπόν που απομένει για τον τόπο μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά το να συνεχιστεί με τον ίδιο ενθουσιασμό και με τον ίδιο αμείωτο ρυθμό η υιοθέτηση της νέας αυτοδιοικητής φιλοσοφίας που ξεκίνησε μετά τις εκλογές της 8ης Οκτωβρίου του 2023 ώστε να μη δώσουμε το δικαίωμα σε κανέναν να ισχυριστεί ποτέ ότι η ανάπτυξη στη Φθιώτιδα άργησε μια μέρα εξαιτίας της ολιγωρίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης!
Η προτεραιοποίηση των αναγκών μας σήμερα και όχι οι προθέσεις μας για το αύριο είναι αυτές που καθορίζουν τον Πολιτισμό που θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας. Άραγε, το έχουμε κατανοήσει αυτό;
Στην Ελλάδα, η πολιτική τα τελευταία χρόνια σαρκώνεται μέσα από προπαγάνδες, από συντελεσμένες ανακολουθίες λόγων και έργων κι από έλλειψη λογοδοσίας, η οποία έχει καταστήσει την ευθύνη μια άγνωστη λέξη στο πολιτικό λεξικό.
Πόσο ωφελεί την κοινωνία η άκριτη, άκρατη και άλογη ταυτοποίηση με ιδεολογίες και πρόσωπα, ειδικά όταν επικυρώνει τον ατομοκεντρικό ωφελισμό των εκλεγμένων αντιπροσώπων, όταν μάλιστα οι τελευταίοι αποφεύγουν συνειδητά τη βάσανο της ουσιαστικής λογοδοσίας;
Η παραδοχή των κομμάτων ότι δεν μπορούν να επιτύχουν αυτοδυναμία, πριν ακόμα προκηρυχθούν οι εκλογές, φανερώνει είτε την πολιτική τους αδυναμία είτε την έλλειψη ικανότητας να καταρτίσουν ένα πειστικό, ρεαλιστικό κι εφαρμόσιμο πρόγραμμα το οποίο θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό από την πλειοψηφία των πολιτών. Ή και τα δύο!
Η εργαλειοποίηση της δυστυχίας και η διατήρηση της φτώχειας φαίνεται ότι χρησιμοποιείται ως tabula rasa αλλά και ως οδικός χάρτης επί του οποίου εξυφαίνονται τα πολιτικά επιχειρήματα των κομματικών σχηματισμών της χώρας.
Η πόλη είναι αυτή που γέννησε το Λόγο και τον πολιτισμό κι έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να αναπτύξει τo πνεύμα και την προσωπικότητά του. Ως τόπος συσσώρευσης γνώσης, δημιούργησε, ανάπτυξε και παρείχε τα μέσα ώστε η εμπειρική διαπίστωση να γίνει επιστημονική βεβαιότητα και την ίδια στιγμή, μέσα από την αυτοσυνείδηση τής ύπαρξής της, προέκυψαν θεσμοί με δημόσιο χαρακτήρα, νόμοι, υποχρεώσεις αλλά και ατομικά δικαιώματα.