Ακολουθήστε με στο Facebook

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση του Α’ βαθμού δεν είναι σε καμία περίπτωση μια μικρογραφία τής πολιτικής εξουσίας που ασκείται σε κεντρικό κυβερνητικό επίπεδο. Και τούτο, διότι εδράζεται κυρίως στη συλλογικότητα, στις άμεσες και αμφίδρομες σχέσεις μεταξύ της πόλης και των πολιτών και κυρίως στην συμμετοχική δραστηριοποίηση και όχι κατ’ ανάγκη στην απρόσωπη, όπως έχει αποδειχτεί, αντιπροσωπευτικότητα! Δεν είναι και δεν πρέπει να είναι επινόημα κομματικού σχεδιασμού ούτε βεβαίως να βρίσκει εφαρμογή το δόγμα του «δεν υπάρχει εναλλακτική», το οποίο συχνά επικαλούνται τα κόμματα προκειμένου να θέσουν διλήμματα στους ψηφοφόρους. Θα μπορούσε μάλιστα, εύλογα και αποδεδειγμένα, να ισχυριστεί κανείς πως διαχρονικά οι ικανότεροι πολιτικοί στην τοπική αυτοδιοίκηση ήταν εκείνοι οι τίμια και ασυμβίβαστα σκεπτόμενοι άνθρωποι, οι οποίοι ως πολίτες δεν μπορούσαν ησυχάσουν τη συνείδησή τους παραδομένοι στη μετριότητα της απλής γραφειοκρατικής διαχείρισης των πραγμάτων του τόπου τους. Και τούτο διότι ένιωθαν πως ούτε η πολιτική μπορεί να γίνει συνήθεια, ούτε η συνήθεια πολιτική!

Ο χαρακτήρας τού πολιτικού είναι βέβαιο πως θα επηρεάσει και θα καθορίσει το χαρακτήρα τής πολιτικής που ακολουθεί. Αν δε, θεωρηθεί ως αληθινό το γεγονός ότι είναι πιο εύκολο να υπακούει κανείς έναν άλλο παρά να ορίζει ο ίδιος τον εαυτό του, όπως έχει επισημάνει ο Καθηγητής Ψυχιατρικής Ίρβιν Γιάλομ, τότε εύκολα γίνεται κατανοητό ότι η θέση εξουσίας, με τις αποφασιστικές αρμοδιότητες που αυτή φέρει μαζί της, αποτελεί για τον πολιτικό μια τρομερή διελκυστίνδα ανάμεσα στο οραματικά εφικτό και στο πρακτικά εφαρμόσιμο, γεγονός που καθιστά την πραγματοποίηση κάθε προγραμματικής δέσμευσης έναν καθημερινό αγώνα χωρίς ήσυχες για ύπνο νύχτες. Αυτό ακριβώς το σημείο είναι (ή θα έπρεπε να είναι) ο κεντρικός άξονας προβληματισμού κάθε πολίτη όταν δημοκρατικά κι ελεύθερα θα κληθεί να αποφασίσει για τον δήμαρχο αλλά και για τους δημοτικούς συμβούλους που θα διαχειριστούν τα κοινά της πόλης του. Είναι απαιτούμενο δηλαδή, ο πολίτης να έχει τη συνειδησιακή ικανότητα, κι αντοχή ενδεχομένως απέναντι στις πιέσεις που συνειδητά ή ασυνείδητα δέχεται, να κατανοήσει πως είναι διαφορετικό πράγμα να εξουσιάζει κανείς με το χαρακτήρα του και διαφορετικό να εξουσιάζει το χαρακτήρα του για να ασκεί χρηστή διοίκηση στο πλαίσιο της κοινής ωφέλειας της πόλης και του συνόλου των πολιτών της.

Κανένας θεσμός, όσο κι αν είναι θεσμικά θωρακισμένος, δεν μπορεί να είναι απολύτως προστατευμένος απέναντι σε καταστάσεις που μπορούν να οδηγήσουν στην υποβάθμισή του, πολύ δε περισσότερο η τοπική αυτοδιοίκηση η οποία δεν ασκείται ως επί το πλείστο από επαγγελματίες πολιτικούς οπότε η πιθανότητα διολίσθησης σε σφάλματα είναι ίσως αυξημένη. Κι ενώ οι κρίσεις είναι φαινόμενα συνήθως παροδικά, η παρακμή έχει χαρακτηριστικά παγίωσης. Ενίοτε δε, μπορεί να αποκτήσει χαρακτηριστικά μιθριδατισμού[1], με τη σταδιακή αποδοχή της ενδεχόμενης αντιαναπτυξιακής κατάστασης και της υποβάθμισης να αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Σε τέτοιες περιπτώσεις ελλοχεύει έντονα ο κίνδυνος η στασιμότητα και η εξοικείωση των πολιτών στην επικίνδυνη εσωστρέφεια να αποτελέσει το κύριο γνώρισμα της άσκησης εξουσίας στην τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και το πολιτικό χαρακτηριστικό εκείνο που τελικά θα επιδράσει καταλυτικά στη διαμόρφωση του κοινωνικού ήθους της αδιαφορίας μα και της νέκρωσης των υγιών αντανακλαστικών των πολιτών.

Η δημοκρατία, ως κύριο γνώρισμα και ακρογωνιαίος λίθος της τοπικής αυτοδιοίκησης, δεν μπορεί να αποτελεί ούτε μια προσχηματική πολιτική προσωπίδα ούτε να περιορίζεται σε προεκλογικές ρητορείες βγαλμένες από τα γραφεία των επικοινωνιολόγων. Η δημοκρατία άλλωστε δεν έχει υποκατάστατα ή εναλλακτικές. Ειδικά για το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης του Α’ βαθμού, είναι και πρέπει να βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της σε καθημερινή, αληθινή και πρακτική βάση και να λειτουργεί απρόσκοπτα και αδιάλειπτα ενισχύοντας τη λειτουργία και τη λειτουργικότητα της πόλης και των πολιτών της. Κι αν η διοίκηση της τοπικής αυτοδιοίκησης ασκείται, κυρίως, από μη επαγγελματίες της πολιτικής, αυτό δε σημαίνει ότι η πολιτική που ασκείται στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι αποδεκτό να πάσχει από έλλειψη επαγγελματισμού. Το να γνωρίζει κανείς τι σημαίνει ‘διοίκηση’ αλλά και η  ικανότητα να ‘βλέπει’ κανείς, σαν τους μεγάλους σκακιστές, πολλές κινήσεις μπροστά ώστε να έχει τη δυνατότητα να μετουσιώσει την πρόθεση σε πράξη και το όραμα σε αποτέλεσμα, είναι ίσως τα κυριότερα προαπαιτούμενα χαρακτηριστικά κάθε αυτοδιοικητικά δραστήριου πολίτη για να μπορέσει να προσδώσει προστιθέμενη αξία στην πόλη του. Τέτοιοι ασυμβίβαστοι πολίτες είμαστε βέβαιοι πως υπάρχουν πολλοί, είναι όμως εκλόγιμοι; Διόλου ρητορικό το ερώτημα.


[1] Μιθριδατισμός είναι η πρακτική με την οποία αυτοχορηγείται σε μικρές και μη θανατηφόρες ποσότητες ένα δηλητήριο ώστε ο οργανισμός σταδιακά να αποκτήσει ανοσία.

Από το άρθρο

Κι αν η διοίκηση της τοπικής αυτοδιοίκησης ασκείται, κυρίως, από μη επαγγελματίες της πολιτικής, αυτό δε σημαίνει ότι η πολιτική που ασκείται στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι αποδεκτό να πάσχει από έλλειψη επαγγελματισμού. Το να γνωρίζει κανείς τι σημαίνει ‘διοίκηση’ αλλά και η ικανότητα να ‘βλέπει’ κανείς, σαν τους μεγάλους σκακιστές, πολλές κινήσεις μπροστά ώστε να έχει τη δυνατότητα να μετουσιώσει την πρόθεση σε πράξη και το όραμα σε αποτέλεσμα, είναι ίσως τα κυριότερα προαπαιτούμενα χαρακτηριστικά κάθε αυτοδιοικητικά δραστήριου πολίτη για να μπορέσει να προσδώσει προστιθέμενη αξία στην πόλη του.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία
Το νόημα της Δημοκρατίας
Το νόημα της Δημοκρατίας

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.

Αρθρογραφία
Αριστερό μπόι
Αριστερό μπόι

Αριστερό μπόι

Ο Καζαντζάκης εύστοχα επισήμανε ότι το μπόι του ανθρώπου που κουβαλάει μια ιδέα δίνει μπόι και στην ίδια την ιδέα. Για την Αριστερά, που ιστορικά ως ιδεολογία έχει βάναυσα κακοποιηθεί, δεν αρκούν πτερόεντα λόγια για να πιστοποιηθεί ότι κάποιος είναι αρκούντος ικανός για να την κουβαλήσει, ως ζώσα και καθημερινώς δρώσα ιδέα, μέσα του. Χρειάζεται ικανό ανάστημα, πολιτικό και ιδεολογικό, το οποίο ούτε εκβιάζεται ούτε επιβάλλεται ετσιθελικά. Υπάρχει όμως εν προκειμένω;