Κώστας Θερμογιάννης

Αρχιτεκτονική αξιών

Είναι γεγονός πως κάθε κοινωνία θεωρεί την ύπαρξή της αναντικατάστατη, δεν είναι βέβαιο όμως πως...

Η πόλη που θέλουμε

«Ου γαρ ο δικαστής, ουδ’ ο βουλευτής, ουδ’ ο εκκλησιαστής άρχων εστί, αλλά το δικαστήριον, η βουλή...

Ένα παιδί με αυτισμό γράφει… – Hugo Horiot

Ζητώ να με συγχωρέσουν οι αναγνώστες, αλλά τούτο το κείμενο δεν θα μπορούσα να το γράψω παρά μόνο...

Παιδεία και Αλήθεια. Συμπορεύονται;

Μέσα από τη μήτρα του κόσμου, με σπόρο μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι σε μια θάλασσα,...

Ανιχνευτές παιδείας…

Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, στις Η.Π.Α., ο Πρόεδρος Ντόναλτ Τραμπ πρότεινε οι εκπαιδευτικοί...

Άνθρωποι και δεδομένα. Δεδομένο;

Όταν ο Αρχιμήδης, αντιλαμβανόμενος την πρακτική αξία των μοχλών, ζήτησε ένα μέρος να σταθεί για να...

Ένα πακέτο τσιγάρα στο κομοδίνο – Λουκάς Καρνέσης

Το πρώτο βιβλίο του Λουκά Καρνέση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΛΥΚΟΦΩΣ παρουσιάζει εξαιρετικό...

Απλή λογική στην Απλή Αναλογική

Κάθε ψήφος έχει την ίδια βαρύτητα σύμφωνα με τη Συνταγματική απαίτηση, όμως, αναρωτιόμαστε,...

Μιλάμε;

Αν κανείς αφήσει το κινητό τηλέφωνο από τα χέρια του και ρίξει μια ματιά ολόγυρα, είναι πιθανόν να...

Μπορεί η Λαμία να γίνει τουριστικός προορισμός;

Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς δυο -σχεδόν αυταπόδεικτα- γεγονότα που χαρακτηρίζουν τη...
l

Άρθρα

Βιβλία

Βιβλιοκριτικές

i

Κείμενα

Έγραψαν

Συνεντεύξεις

Δύση και Ανατολή

Αλαζονεία. Αν κάποιος κοιτάξει στο λεξικό την ερμηνεία της λέξης «αλαζόνας» θα δει πως χαρακτηρίζει εκείνον που χωρίς κάποια αληθινή και πραγματική αξία, καμαρώνει και παρουσιάζει εαυτόν σαν ανώτερο από τους άλλους και σπουδαίο. Αν λοιπόν ένας τέτοιος άνθρωπος βρεθεί...

Συνταγματική ή πολιτική αναθεώρηση χρειάζεται;

Διαβάσαμε πρόσφατα τις προτάσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης περί συνταγματικής αναθεώρησης και διαπιστώνουμε πως όλες μένουν και στέκονται σ' αυτό που κάποιος μπορεί να αποκαλέσει «τεχνικό» επίπεδο, ενώ σχεδόν καμία ουσιαστική πρόταση δεν έχει...

Ο ξύλινος άνθρωπος

Η ζωγραφική ήταν η μεγάλη του αγάπη έστω κι αν ποτέ δε ζωγράφισε με χρώματα, δεν τα άπλωσε πάνω στον άδειο καμβά, δεν κρέμασε ποτέ κανέναν πίνακά του στον τοίχο. Η μάνα του τον έσπρωξε να γίνει δικηγόρος, να συνεχίσει του πατέρα του τη δουλειά. Κι όσο εκείνος...

Παλαιότερα άρθρα

Όρνιθες… για πόσο ακόμα;

Όρνιθες… για πόσο ακόμα;

Ο Μάριος Πλωρίτης έγραψε, εύστοχα, το εξής: «Είμαστε μια χώρα αναμφισβήτητα καθυστερημένη, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά. Και συνακόλουθα, εξαρτημένη, σ' όλους αυτούς τους τομείς, απ' τους μεγάλους ξένους». Αυτές οι δυο προτάσεις θα μπορούσαν να είναι...

Ελένη

Από το οπισθόφυλλο: Η Ελένη γεννήθηκε σε κάποιο απόμακρο σημείο του Κόσμου. Ο πατέρας της ήταν ένας ήλιος, όπως ο Ήλιος που βλέπουμε εμείς οι άνθρωποι κάθε πρωί και που ζεσταίνει τον κόσμο και τις ψυχές μας. Τούτη η ηλιαχτίδα όμως, αναρωτιέται γιατί θα πρέπει να...

Ο δάσκαλος και ο καθρέφτης

Η έννοια της χαράς και του πόνου, της αγάπης και του μίσους, του χτες και του αύριο, της δημιουργίας αλλά και της καταστροφής είναι εκείνες που μέσα στη συνείδηση του ανθρώπου εναλλάσσονται δημιουργώντας αισθήματα, αισθήσεις, ίσως και παραισθήσεις, μα το κυριότερο,...

Ταντίνιο, το χαμογελαστό κοχύλι

  Ένα μικρό χαμογελαστό παιδί, ο Κωνσταντίνος, ήσυχος μα και γλυκά άτακτος, με μεγάλα μάτια που δίνουν την εντύπωση πως ρουφάνε ασταμάτητα τον κόσμο γύρω τους, στάθηκε η αφορμή για να γραφτεί αυτό το παραμύθι. Με την αθώα παιδική του συμπεριφορά, τη γεμάτη νάζι...

Παράδρομος στο χρόνο

Έξι ιστορίες με ξεχωριστή υπόσταση η κάθε μια αλλά όλες έχοντας ένα κοινό σημείο το οποίο δεν είναι άλλο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Άλλες προσπαθούν να φωτίσουν τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας κι άλλες απλώς να...
Ώρες πληθυντικής αϋπνίας – Αντώνης Τσόκος

Ώρες πληθυντικής αϋπνίας – Αντώνης Τσόκος

Είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη όταν καλούμαστε να παραθέσουμε την ταπεινή μας γνώμη για το έργο μεγάλων δημιουργών. Ειδικά όταν για την ποίηση τολμούμε να εκφέρουμε τη γνώμη μας σπανίως. Τούτη τη φορά αισθανθήκαμε την ευθύνη ακόμα μεγαλύτερη πιάνοντας στα χέρια μας...

Φωτιά…

  Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με...

Απ’ το παράθυρο…

Οδός… δεν έχει σημασία να μνημονευτεί, ούτε ο αριθμός, άλλωστε κάθε παράθυρο που κοιτάζει στο δρόμο την ίδια μοναξιά νιώθει. Παλιά, οι νοικοκυρές στόλιζαν το περβάζι με βασιλικό ή με κάποια μικρή γλάστρα, να φέρνει μέσα στο δωμάτιο μαζί με το φρέσκο αέρα και μιαν...

Ξεφυλλίζοντας τις αναμνήσεις

Ξεφύλλισε όλες της αναμνήσεις της μία προς μία καθισμένη με τα πόδια διπλωμένα στο άδειο της κρεβάτι. Πολλοί πρίγκηπες πέρασαν από το μυαλό της αλλά κανένας βασιλιάς! Κανένας. Εκτός ίσως από τον Δημήτρη. Έξω από το παράθυρό της η βροχή καθάριζε τα σοκάκια της πόλης,...

Μαυρομάτα

Της είχα προσφέρει τον ήλιο και τ’ αστέρια και τον ουρανό ολόκληρο, εκείνη όμως έμεινε βράχος ακλόνητος, αδιαφορούσε παντελώς ακόμα και για την ύπαρξή μου. Χρόνια ολόκληρα την κοίταζα στα μάτια, εκείνα τα μαύρα μεγάλα μάτια που έκρυβαν μέσα τους φωτιά κανονική! Ύστερα...

Ο ξύλινος άνθρωπος

Η ζωγραφική ήταν η μεγάλη του αγάπη έστω κι αν ποτέ δε ζωγράφισε με χρώματα, δεν τα άπλωσε πάνω στον άδειο καμβά, δεν κρέμασε ποτέ κανέναν πίνακά του στον τοίχο. Η μάνα του τον έσπρωξε να γίνει δικηγόρος, να συνεχίσει του πατέρα του τη δουλειά. Κι όσο εκείνος...

Φωτιές χαϊδεύω…

Φεγγάρια δάκρυα ποτό Όλα στο ίδιο σκηνικό Μιλούν για σένα Κι εσύ να είσαι μακριά Σε ξένη τώρα αγκαλιά Χωρίς εμένα Έκλεισε το ραδιόφωνο χωρίς να περιμένει να σταματήσει το τραγούδι και σταμάτησε το αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά, κάπου ανάμεσα στο Βόλο και τη Λάρισα....

Δείκτες

Ξύπνησα απότομα, σαν κοιμισμένος θαρρώ από λήθαργο. Κοίταξα τα ρολόγια, είδα πως έλειπαν οι δείκτες, κι ο μικρός κι ο μεγάλος, ακόμα κι εκείνος ο λεπτός που γυρίζει αδιάκοπα έλειπε. Σταμάτησαν να λένε τις ώρες. Και τώρα; Τι θα γίνει ο κόσμος τώρα; φώναξα με όλη μου τη...

Άγνωστη

Η κρύα βραδιά της πρώιμης άνοιξης διαπερνούσε την ανάσα μου κι έφτανε μέχρι τα παγωμένα ακροδάχτυλά μου. Το σακάκι, απαραίτητο για την περίσταση, αδυνατούσε να με ζεστάνει. Επιτάχυνα το βήμα μου για να φτάσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα στην εκδήλωση χωρίς να δίνω...

Εσύ

Ήταν Μάης μήνας όταν σε γνώρισα, μια μέρα σαν κι ετούτη. Μάης κι όταν έφυγες από κοντά μου και πήγες να ομορφύνεις τ’ αστέρια στο μαύρο τ’ ουρανού. Κι όλο το ενδιάμεσο μια ζωή στα σύννεφα! Πριν –αθώα η ψυχή μου- δεν ήξερα τι είναι η ζωή, τώρα –δάγκωσα λίγο απ’ το μήλο...