Ακολουθήστε με στο Facebook

Η πολιτική ευθύνη στις μέρες μας μοιάζει σαν μια νεκρή αλήθεια αφού είναι ταυτόχρονα τόσο απαραίτητη μα και τόσο δυσεύρετη συνάμα. Στον καιρό τού κοροναϊού και μετά την πολύ ακριβή τυμπανοκρουσία των είκοσι εκατομμυρίων ευρώ, οι πανηγυρισμοί έδωσαν τη θέση τους σε πολιτικά τερτίπια μετακύλησης της λογοδοσίας, για τους λανθασμένους χειρισμούς που οδήγησαν στην έξαρση των κρουσμάτων, από την πολιτεία στον πολίτη. Η πολιτική ευθύνη όμως, δεν είναι ούτε εφεύρημα τής ματαιοδοξίας των ανθρώπων που επιθυμούν διακαώς καρέκλες κι αξιώματα ούτε κάποιο εφήμερο γέννημα για να δίδει άλλοθι σε αποφάσεις που έχουν ληφθεί χωρίς περίσκεψη και ορθό σχεδιασμό, είναι μια ανάγκη αληθινή που απορρέει από την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας!

Εν αρχή, λοιπόν, είναι η ευθύνη σε κάθε ορθά διοικούμενη πολιτεία. Ευθύνη την οποία δεν δικαιούνται να αποποιηθούν όσοι έχουν δια της ψήφου των πολιτών κληθεί να την υπηρετήσουν ούτε βεβαίως να τη μεταβιβάσουν σε κανέναν τρίτο. Ειδάλλως, θα μετουσιωθεί σε τέφρα καιόμενης δημοκρατίας που την παρασέρνει ο άνεμος κατά τις ορέξεις του. Τόσο η ευθύνη των διοικούντων όσο και των διοικούμενων, βεβαίως, είναι εξόχως σημαντική για τη λειτουργία του πολιτεύματος και, κυρίως, για την ομαλή συμβίωση των πολιτών σε κάθε χώρα. Πού όμως σταματά η πολιτική ευθύνη και πού αρχίζει η ατομική;

Είναι πράγματι τρομακτικό για μια δημοκρατία να υπάρχουν πολιτικοί με μειωμένη ικανότητα αντίληψης και ανάλυσης τής ιστορικής συγκυρίας που καλούνται να διαχειριστούν. Διότι οι άνθρωποι αυτοί λαμβάνουν αποφάσεις και κατευθύνουν τον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος σε κάθε περίπτωση οφείλει να προστατέψει τον πολίτη και την κοινωνία εν συνόλω. Στην εποχή της πανδημίας ο τρόμος αυτός γιγαντώνεται ακόμα περισσότερο μπροστά στην ατολμία και στις σπασμωδικές κινήσεις της συντεταγμένης πολιτείας που επιτείνουν το πρόβλημα. Ένα μείζον πρόβλημα και μια -ούτε λίγο ούτε πολύ- προαναγγελθείσα αποτυχία εις βάρος τής δημόσιας υγείας που οι κρατούντες επιθυμούν να τη φορτώσουν στους πολίτες.

Δημοκρατία σημαίνει πρωτίστως ατομική ευθύνη, αυτό είναι αυτονόητο. Δεν είναι όμως αυτονόητο να εισάγονται στη χώρα φορείς του ιού και ο κρατικός μηχανισμός να σφυρίζει αδιάφορα κάνοντας ελάχιστους δειγματοληπτικούς ελέγχους και στο τέλος της ημέρας να επιβάλει πρόστιμα στους επιχειρηματίες τού τουρισμού. Δεν είναι αυτονόητο να απαιτεί η πολιτεία από παιδιά εφτά, οχτώ και δέκα χρονών να φορέσουν μάσκα για έξι κι εφτά ώρες τη μέρα μιας και η ίδια δε φρόντισε να περιορίσει την πανδημία. Δεν είναι αυτονόητο τα παιδιά, από τα εφτά τους χρόνια, να κληθούν να αποστασιοποιηθούν από τους συμμαθητές τους και να μην κοινωνικοποιηθούν, όπως προστάζει ο ρόλος του σχολείου. Δημοκρατία σημαίνει όμως και πολιτική ευθύνη. Σημαίνει πως οι έχοντες το πρόσταγμα για τη λειτουργία τού κρατικού μηχανισμού ενεργούν διαρκώς και αδιαλείπτως με γνώμονα την προστασία του ανθρώπου και της αξίας που αυτός φέρει, όπως άλλωστε το Σύνταγμα επιτάσσει. Ενδεχομένως ίσως, μιας και πολύς λόγος για την ατομική ευθύνη γίνεται εσχάτως σε μια προσπάθεια δαιμονοποίησής της για λόγους ξεκάθαρα μικροπολιτικούς, να απαιτήσουμε ως πολίτες -επιτέλους- η ανάπηρη πολιτική ευθύνη που χαρακτηρίζει τον τόπο να μετουσιωθεί σε αληθινή πολιτική ευθύνη. Αληθινή και πολύτιμη για όλους. Χώρος για κάλπικη και φθηνή ευθύνη στον καιρό της πανδημίας δεν υπάρχει. Είναι επικίνδυνη.

Από το άρθρο

Εν αρχή, λοιπόν, είναι η ευθύνη σε κάθε ορθά διοικούμενη πολιτεία. Ευθύνη την οποία δεν δικαιούνται να αποποιηθούν όσοι έχουν δια της ψήφου των πολιτών κληθεί να την υπηρετήσουν ούτε βεβαίως να τη μεταβιβάσουν σε κανέναν τρίτο.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει να (φαίνεται πως) είναι ωφέλιμη στον πολίτη, ο οποίος δικαιολογημένα ενδεχομένως να θεωρεί ότι θεσμός της Ε.Ε. είναι πολιτικά άσαρκος, λιποβαρής και πιθανόν μη νομιμοποιημένος πια να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα ανθρώπινα συμφέροντά του.

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.