Υποθέτω…

…πως είμαι ακόμα ζωντανός αφού ακούω τον ήχο της ανάσας μου. Δε βλέπω όμως και δεν αισθάνομαι τίποτα. Ούτε νιώθω πως μπορώ να κουνηθώ, λες και βρίσκομαι κάπου που δεν υπάρχει βαρύτητα, ούτε πόνος αλλά ούτε και χρόνος. Μονάχα έντονη δίψα και μοναξιά. Ίσως και μια υποψία ελπίδας πως κάποιος θα έρθει για να με […]

Κώστας Θερμογιάννης

24.11.2015

…πως είμαι ακόμα ζωντανός αφού ακούω τον ήχο της ανάσας μου. Δε βλέπω όμως και δεν αισθάνομαι τίποτα. Ούτε νιώθω πως μπορώ να κουνηθώ, λες και βρίσκομαι κάπου που δεν υπάρχει βαρύτητα, ούτε πόνος αλλά ούτε και χρόνος. Μονάχα έντονη δίψα και μοναξιά. Ίσως και μια υποψία ελπίδας πως κάποιος θα έρθει για να με βγάλει από εδώ… μόνο που δεν ξέρω πού είναι αυτό το ‘εδώ’.

Θέλω να μιλήσω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου, θέλω να φωνάξω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου, θέλω να ουρλιάξω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου… μάλλον γιατί το μέσα μου δεν υπάρχει πια… Κι όσο προσπαθώ τόσο χάνομαι κάπου στο κενό και το άδειο. Το καλό είναι ότι… υποθέτω πως είμαι ακόμα ζωντανός…

Διαβάστε κι αυτά

Metaπανδημία!

Metaπανδημία!

Όπως ο ίδιος ο Οδυσσέας έπλαθε τον χαρακτήρα του καθ’ οδόν για την Ιθάκη, έτσι και οι σύγχρονες κοινωνίες τού δυτικού πολιτισμού θα πρέπει μέσα από το βηματισμό τους στον καιρό τής πανδημίας να βρουν τα πατήματα εκείνα που θα επαναπροσδιορίσουν τους στόχους και τις...

Μέρες ανθρωπότητας

Μέρες ανθρωπότητας

Το ερώτημα πλέον είναι ξεκάθαρα απλό: Είναι η προσαρμογή τού ανθρώπου στην κλιματική αλλαγή απτό τεκμήριο τής συνέχειας μας στο χρόνο ή όχι; Προσαρμογή ώστε το μέλλον μας να είναι βιώσιμο, ώστε η αειφορία να γίνει παγκόσμιο εφαρμοσμένο πρότυπο, ώστε η ανάπτυξη να...

Εκκενώστε τη ζωή σας…

Εκκενώστε τη ζωή σας…

«Εκκενώστε το σπίτι» ούρλιαζαν από μακριά. «Εκκενώστε το… Γρήγορα… Φύγετε, θα καείτε…». Έμεινα σαστισμένος, ακίνητος, με τα μάτια γεμάτα απορία και μια υγρασία πρωτόγνωρη. Δεν ξέρω αν ήταν από τον καπνό ή από τη μοίρα που θέλησε να μάθει αν έχω το κουράγιο να ξεκινήσω...

0 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο