Υποθέτω…

…πως είμαι ακόμα ζωντανός αφού ακούω τον ήχο της ανάσας μου. Δε βλέπω όμως και δεν αισθάνομαι τίποτα. Ούτε νιώθω πως μπορώ να κουνηθώ, λες και βρίσκομαι κάπου που δεν υπάρχει βαρύτητα, ούτε πόνος αλλά ούτε και χρόνος. Μονάχα έντονη δίψα και μοναξιά. Ίσως και μια υποψία ελπίδας πως κάποιος θα έρθει για να με […]

Κώστας Θερμογιάννης

24.11.2015

…πως είμαι ακόμα ζωντανός αφού ακούω τον ήχο της ανάσας μου. Δε βλέπω όμως και δεν αισθάνομαι τίποτα. Ούτε νιώθω πως μπορώ να κουνηθώ, λες και βρίσκομαι κάπου που δεν υπάρχει βαρύτητα, ούτε πόνος αλλά ούτε και χρόνος. Μονάχα έντονη δίψα και μοναξιά. Ίσως και μια υποψία ελπίδας πως κάποιος θα έρθει για να με βγάλει από εδώ… μόνο που δεν ξέρω πού είναι αυτό το ‘εδώ’.

Θέλω να μιλήσω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου, θέλω να φωνάξω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου, θέλω να ουρλιάξω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου… μάλλον γιατί το μέσα μου δεν υπάρχει πια… Κι όσο προσπαθώ τόσο χάνομαι κάπου στο κενό και το άδειο. Το καλό είναι ότι… υποθέτω πως είμαι ακόμα ζωντανός…

Διαβάστε κι αυτά

Διανυκτέρευση

Διανυκτέρευση

(σπουδή στην απαισιοδοξία) Διανυκτερεύεις με όνειρα βρώμικα, σαν το χαλάκι που περιμένει μάταια όλη του τη ζωή έξω από την πόρτα και μέσα δε θα μπει ποτέ. Ύστερα αναρωτιέσαι γιατί σού φταίει το πρωινό, η ρουτίνα, οι άλλοι, το σύστημα, το αφεντικό, ο υπάλληλος, ο...

Φωτιά…

Φωτιά…

  Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με...

Απ’ το παράθυρο…

Απ’ το παράθυρο…

Οδός… δεν έχει σημασία να μνημονευτεί, ούτε ο αριθμός, άλλωστε κάθε παράθυρο που κοιτάζει στο δρόμο την ίδια μοναξιά νιώθει. Παλιά, οι νοικοκυρές στόλιζαν το περβάζι με βασιλικό ή με κάποια μικρή γλάστρα, να φέρνει μέσα στο δωμάτιο μαζί με το φρέσκο αέρα και μιαν...

0 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο