Ακολουθήστε με στο Facebook

Η πόλη είναι αυτή που γέννησε το Λόγο και τον πολιτισμό κι έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να αναπτύξει τo πνεύμα και την προσωπικότητά του. Ως τόπος συσσώρευσης γνώσης, δημιούργησε, ανάπτυξε και παρείχε τα μέσα ώστε η εμπειρική διαπίστωση να γίνει επιστημονική βεβαιότητα και την ίδια στιγμή, μέσα από την αυτοσυνείδηση τής ύπαρξής της, προέκυψαν θεσμοί με δημόσιο χαρακτήρα, νόμοι, υποχρεώσεις αλλά και ατομικά δικαιώματα. Η πόλη, ανάμεσα στα άλλα, γέννησε τη Δημοκρατία και μέσα από τη χωρική ελευθερία και την ασφάλεια που παρείχε στους πολίτες της, έπαψε να επιτελεί απλώς το χρηστικό χαρακτήρα τής εξυπηρέτησης των έμβιων ανθρώπινων αναγκών και μετεξελίχθηκε σε άφθορη πηγή εξελικτικών διαδικασιών του πνεύματος και του πολιτισμού. Για όλη αυτή τη δημιουργική τελετουργία εντός των τειχών του άστεως δαπανήθηκαν τεράστιες ποσότητες φιλοσοφίας, πολιτικής σκέψης και κοινωνικής συμμετοχής. Τι γίνεται όμως σήμερα;

Στις μέρες μας, ο παγκοσμιοποιημένος τρόπος με τον οποίο προσδιορίζεται η κλίμακα των οικονομικών, ηθικών και κοινωνικών αξιών, έχει αλλάξει τη λειτουργικότητα των πόλεων. Η τυποποίηση στον τρόπο λειτουργίας και διοίκησης των δήμων της χώρας μας, ελέω της κρατικής εξάρτησης, δεν αφήνει περιθώρια ανάδειξης ούτε της διαφορετικότητας των χαρακτηριστικών ούτε και της μοναδικότητας κάθε τόπου. Ταυτόχρονα, η καθολική, ή έστω δυναμική, κοινωνική συμμετοχή στην διοίκηση της πόλης έχει a priori εξουδετερωθεί καθόσον ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης έχει υποταχθεί στην, οδυνηρή για τη Δημοκρατία, κουλτούρα της κομματικοποίησης. Από την άλλη, η δημιουργία πολιτισμού, επιστήμης, διανόησης και τέχνης είναι ασφυκτικά περίκλειστη μέσα σε επιχειρηματικά περιβάλλοντα αυστηρώς ελεγχόμενα για την επίτευξη οικονομικού κέρδους. Είναι ίσως υπερβολικός τούτος ο ισχυρισμός, αλλά οι σημερινές πόλεις μοιάζουν με αδυσώπητες γραμμές παραγωγής μιας σχεδόν βιομηχανοποιημένης καθημερινότητας στην οποία οι κάτοικοι έχουν πάψει να είναι πια πολίτες κι έχουν υποβιβαστεί στο ρόλο των αναλώσιμων γραναζιών. Γι’ αυτό ίσως δεν χαίρονται πια ούτε στις πόλεις αλλά ούτε και τις πόλεις στις οποίες ζουν.

Η πολιτική ικανότητα της αυτοδιοίκησης να διεκδικήσει τη διοικητική της αυτοτέλεια μέσα από την κοινωνική κυριαρχία σε πλείστες των περιπτώσεων είναι ασθμαίνουσα καθόσον η ίδια έχει επιτρέψει να εξαρτάται και να ελέγχεται από την οικονομική και πολιτική ισχύ της κρατικής εξουσίας. Σε περιπτώσεις δε, στις οποίες η Δημοτική Αρχή υποτάσσεται αυτοθέλητα σε κομματικές ντιρεκτίβες, τότε ο ρόλος των ΟΤΑ υποβαθμίζεται επικίνδυνα και γίνεται συμπληρωματικός τού μηχανισμού της κεντρικής εξουσίας, επικουρώντας έτσι τις επιδιώξεις της κυβέρνησης και όχι του συμφέροντος του τόπου επί του οποίου άρχει. Η πόλη, ως κοινωνικό προϊόν, δεν πρέπει να θεσμοποιείται ή να οργανώνεται με βάση ένα κυβερνητικό – κομματικό πρότυπο αλλά σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες και τις απαιτήσεις των πολιτών της, τη δική της αισθητική και τη δική της ηθική. Από την άλλη, ως ιστορικό υποκείμενο, κάθε πόλη έχει χρονική συνέχεια την οποία οφείλει να σέβεται μα κυρίως να λαμβάνει υπ’ όψη της σχεδιάζοντας το αύριο και το μέλλον της, ανεξάρτητα από την κρατική – κομματική συγκυρία. Εν ολίγοις, η κυρίαρχη πολιτική διεκδίκηση της τοπικής αυτοδιοίκησης θα έπρεπε να είναι η αληθινή αυτονομία της πόλης και η δημιουργία ενός ξεχωριστού αστικού νοήματος που θα νοηματοδοτεί τις επιδιώξεις των πολιτών και θα χαρακτηρίζει τον τόπο, ακόμα κι αν η επιδίωξη αυτή κινείται σε διαφορετική οδό από αυτή που η κρατική εξουσία προσπαθεί να επιβάλει.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι μέρος του κρατικού μηχανισμού, η πόλη δεν είναι κράτος. Είναι η τοπική κοινωνική συλλογικότητα που οφείλει εκ των πραγμάτων με το ήθος και το ξεχωριστό της ύφος, να αποτελέσει μέσα στη χώρα μια ευδιάκριτα διαφορετική ψηφίδα, ακολουθώντας πάντοτε και χωρίς εξαιρέσεις τη δική της ιστορική πορεία. Η Ιστορία άλλωστε είναι κατά το πλείστο γραμμένη από την ιστορία πόλεων που θέλησαν να δημιουργήσουν, να εξερευνήσουν, να διεκδικήσουν ακόμα και να πολεμήσουν όταν αυτό επίτασσε η ανάγκη. Σήμερα όμως, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις, οι πόλεις, υποταγμένες στην κουλτούρα της τυποποίησης, της κομματικοποίησης και του κρατικού ελέγχου, έχουν πάψει πια να γράφουν ιστορία και παρακμάζουν μέσα στην ευτελή γραφειοκρατία τους. Έχουν πάψει πια να προσφέρουν, έστω και στοιχειωδώς, εφόδια και ερείσματα δημιουργίας πολιτισμού. Το μείζον όμως είναι ότι έχουν πάψει πια να έχουν νόημα για τους πολίτες.

Από το άρθρο

Η πόλη είναι αυτή που γέννησε το Λόγο και τον πολιτισμό κι έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να αναπτύξει τo πνεύμα και την προσωπικότητά του. Ως τόπος συσσώρευσης γνώσης, δημιούργησε, ανάπτυξε και παρείχε τα μέσα ώστε η εμπειρική διαπίστωση να γίνει επιστημονική βεβαιότητα και την ίδια στιγμή, μέσα από την αυτοσυνείδηση τής ύπαρξής της, προέκυψαν θεσμοί με δημόσιο χαρακτήρα, νόμοι, υποχρεώσεις αλλά και ατομικά δικαιώματα.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία
Το νόημα της Δημοκρατίας
Το νόημα της Δημοκρατίας

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.