Ακολουθήστε με στο Facebook

4.03.2022

Το δάκρυ στην άκρη τού κόσμου

Αρθρογραφία

Ποιο επιχείρημα άραγε μπορεί να δικαιολογήσει την πολυτέλεια της σπατάλης αίματος σ’ αυτόν τον κόσμο τον παράλογο; Η λεκιασμένη με ματωμένους λεκέδες Ιστορία τού πλανήτη γελάει για ακόμα φορά εις βάρος των ανθρώπων τούτες τις μέρες τις σκοτεινές, την ίδια στιγμή που μάτια παιδικά γεμίζουν δάκρυα και φόβο. Που μάνες τρέχουν αλαφιασμένες για να αποφύγουν το χαμό αφήνοντας πίσω μονάχα την ευχή τους στα άγουρα αρσενικά και τους φοβισμένους άντρες. Που οι εργολήπτες του πολέμου δεν ενδιαφέρονται για τον πόνο και τον θάνατο που σπέρνουν. Που οι φωτιές που ανάβουν, ελέω μιας κίνησης στρατηγικής στη γεωπολιτική σκακιέρα τού κόσμου, δε ζεσταίνουν πια παρά μονάχα παγώνουν τις ανθρώπινες ψυχές. Που σκοτώνεται η ελπίδα στους κουρνιασμένους στα υπόγεια αμάχους, για τους οποίος ο χρόνος κι ο καιρός έχει σταματήσει. Που το μαύρο φόντο των χαλασμάτων μας θυμίζει πως γίναμε λιγότερο άνθρωποι και περισσότερο υπολογιστικές μηχανές. Που οι εικόνες της ντροπής περνούν αδιάφορα από τις τηλεοπτικές οθόνες του δυτικού κόσμου. Αλλά ποιος τα λογίζει όλα τούτα;

Στα ερείπια των βομβαρδισμένων πόλεων είναι εύκολο να ανιχνεύσει κανείς ολόκληρη την πορεία τής εξέλιξης του ανθρώπου, από τότε που το είδος μας είχε μυαλό ζώου μέχρι σήμερα που έχει(;) νου πολίτη, ικανό να κυβερνά τη φύση και τα μελλούμενα. Αιτίες δε θα βρει, αυτές είναι καλά κρυμμένες μέσα στις βαθιές σελίδες της ιστορίας, αυτές που χαρακτηρίζονται ως απόρρητες λες κι είναι πρέπον οι αποφάσεις που οδηγούν στο θάνατο να είναι οτιδήποτε άλλο από απάνθρωπες. Ο καθένας και η αιτία του σ’ αυτόν τον κόσμο μα κι ο κόσμος και η αιτία του για τον καθένα από εμάς. Και φτάσαμε στον εικοστό πρώτο αιώνα, της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης και του διαδικτύου, κι ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει, ως έλλογο είδος, ότι η λύση στο πρόβλημα δεν είναι ποτέ το μολύβι που αφαιρεί ζωή στο όνομα μιας καλύτερης… ζωής! Είναι μονάχα ο νους τού ανθρώπου κι ο διάλογος κι η ισορροπία και όλα όσα η διαλεκτική και η δημοκρατία μπορεί να προσφέρει. Κι όμως, πόσο αφελείς είμαστε μετά από τόσα χρόνια συνείδησης σ’ αυτό το σύμπαν…

Στον πόλεμο, σε κάθε πόλεμο, υπάρχει μονάχα σκοτωμός, σκοτωμένοι άνθρωποι, σκοτωμένα όνειρα, σκοτωμένος χρόνος. Και θάνατος που σιμώνει κοντύτερα στις μέχρι χτες ακμάζουσες πολιτείες γιατί τον σέρνει ηλιθίως περήφανα δίπλα της κάθε πολεμική μηχανή. Είναι ντροπή να αποδεχόμαστε στην εποχή μας πως ο πόλεμος είναι ενσωματωμένος στο γενετικό υλικό της ανθρωπότητας και μπορεί να σπέρνει αδιακρίτως την καταστροφή. Είναι σημάδι πρωτογωνισμού και έντονης παρακμής κάθε πολεμική σύρραξη ανεξαρτήτως αιτίας και αφορμής, άλλωστε νομοτελειακά το δίκιο χάνεται στον πόλεμο ακόμα κι από αυτόν που αποδεδειγμένα το έχει με το μέρος του. Ο παραλογισμός τής σύγκρουσης μηδενίζει και δημιουργεί μονάχα οπισθοδρόμηση και πληγές που θέλουν χρόνια για να επουλωθούν. Ακόμα κι οι ίδιοι οι ‘θεοί’ που χάρισαν στους ανθρώπους τη δυνατότητα να συνυπάρχουν με τάξη και κανόνες και αρμονία, δακρύζουν όταν δακρύζουν τα μικρά παιδιά επειδή νιώθουν τα βήματά τους να είναι ανασφαλή κι ασίγουρα στην άκρη τού κόσμου που δημιουργεί ο πόλεμος. Οι άνθρωποι της ισχύος γιατί δεν δακρύζουν ποτέ;

Αιδώς Αργείοι…

Από το άρθρο

Ποιο επιχείρημα άραγε μπορεί να δικαιολογήσει την πολυτέλεια της σπατάλης αίματος σ’ αυτόν τον κόσμο τον παράλογο; Η λεκιασμένη με ματωμένους λεκέδες Ιστορία τού πλανήτη γελάει για ακόμα φορά εις βάρος των ανθρώπων τούτες τις μέρες τις σκοτεινές, την ίδια στιγμή που μάτια παιδικά γεμίζουν δάκρυα και φόβο.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία
Το νόημα της Δημοκρατίας
Το νόημα της Δημοκρατίας

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.

Αρθρογραφία
Αριστερό μπόι
Αριστερό μπόι

Αριστερό μπόι

Ο Καζαντζάκης εύστοχα επισήμανε ότι το μπόι του ανθρώπου που κουβαλάει μια ιδέα δίνει μπόι και στην ίδια την ιδέα. Για την Αριστερά, που ιστορικά ως ιδεολογία έχει βάναυσα κακοποιηθεί, δεν αρκούν πτερόεντα λόγια για να πιστοποιηθεί ότι κάποιος είναι αρκούντος ικανός για να την κουβαλήσει, ως ζώσα και καθημερινώς δρώσα ιδέα, μέσα του. Χρειάζεται ικανό ανάστημα, πολιτικό και ιδεολογικό, το οποίο ούτε εκβιάζεται ούτε επιβάλλεται ετσιθελικά. Υπάρχει όμως εν προκειμένω;