Ακολουθήστε με στο Facebook

26.05.2022

Τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν παιδιά

Αρθρογραφία

Ο ‘δαίμων’ των αρχαίων Ελλήνων δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτό που σήμερα αντιλαμβανόμαστε, ο διάβολος άλλωστε δεν είχε ακόμα εφευρεθεί! Ο ‘δαίμων εαυτού’ ήταν η θεότητα που ζούσε μέσα στον άνθρωπο για την ευημερία και την πρόοδό του, αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε ‘φύλακα – άγγελο’, αν και περισσότερο ταυτιζόταν μάλλον με τη συνείδηση και, σε μια διασταλτική ερμηνεία, αυτό που θεωρούνταν σωστό για τον καθένα. Κι αν τον καιρό εκείνο ο άνθρωπος έπραττε ελεύθερα κατά το δαίμονα εαυτού, στις μέρες μας η πολιτική ορθότητα, το φορτικό κριτήριο της κοινωνικής ανέλιξης και οι διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις εξειδίκευσης και απόκτησης ακαδημαϊκών προσόντων, φαίνεται πως αγνοούν δραματικά τον μέσα μας δαίμονα! Το επιβαλλόμενο σιωπητήριο της συνείδησης είναι πια ο κανόνας μέσα σ’ έναν κόσμο που αδυνατεί να αντιληφθεί πως η απληστία τής κοινωνικής καταξίωσης, η προερχόμενη από τον θεσμοθετημένα πια έντονο ανταγωνισμό, ούτε είναι, ούτε ποτέ υπήρξε φυσική επιταγή.

Το «ανάστημα» κάθε εποχής ενδεχομένως να διακρίνεται, αλλά και να κρίνεται, από το επίπεδο της ωριμότητας της κοινωνίας και της ικανότητάς της να διασφαλίσει τη δια-χρονική της συνέχεια. Πρωτεύοντα ρόλο για την ικανοποίηση αυτής της συνθήκης αποτελεί η δυνατότητα μετατροπής των πολιτικών και κοινωνικών στοχεύσεων σε πρότυπα, τα οποία, απαλλαγμένα από ψευδαισθήσεις και υποκατάστατα, εγχέονται στον ψυχικό και πνευματικό κόσμο των νέων ανθρώπων. Στο σύγχρονο απαιτητικό γίγνεσθαι του παγκοσμιοποιημένου μας πλανήτη όμως, το υπάρχειν και το ζειν ως παιδί και ως έφηβος θυσιάζεται στο βωμό της ‘πολεμικής’ προετοιμασίας τού κυρίαρχου πλέον και αγχώδους ανταγωνιστικού αύριο, το οποίο δυστυχώς έχει εν τοις πράγμασι μετατρέψει τη νέα γενιά σε εργαλείο οικονομικής ωφελημοθηρίας. Τα παιδιά του καιρού μας γεννιούνται ενήλικες!

Οι νέοι δεν μπορούν να αντιληφθούν σε εμπειρικό επίπεδο τι σημαίνει ανεμελιά, φιλία κι έρωτας, καθόσον δεν έχουν διαθέσιμο χρόνο για να το κατανοήσουν βιωματικά, κυρίως επειδή η πραγμάτωση της απόκτησης πιστοποιημένων γνώσεων και δεξιοτήτων έχει γίνει αυτοσκοπός τους μα και αυτοσκοπός τής ίδιας κοινωνίας. Ακόμα και το εκπαιδευτικό σύστημα, παρασυρμένο από την έμμισθη πολιτική υποταγή στις απαιτήσεις τής εντατικοποίησης της παραγωγής και της κατανάλωσης, ασφυκτιά μην μπορώντας να ακολουθήσει τον παράλογο ρυθμό τής επικίνδυνης αδιαφορίας για την ποιότητα και την ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων. Η κοινωνία μοιάζει να αδιαφορεί πια για τη συναισθηματική οντότητα παιδιών κι εφήβων σερβίροντάς τους ελεγχόμενα συναισθήματα ανικανοποίητων απαιτήσεων και υστέρησης έναντι του ανταγωνισμού των συνομηλίκων τους, συναισθήματα τα οποία αυτοτροφοδοτούν το εξοντωτικό άγχος της ήδη απαιτητικής και επιβαρυμένης καθημερινότητάς τους.

Το ρητόρευμα της προσωπικής επιτυχίας (με κάθε κόστος) είναι το κυρίαρχο ζητούμενο της εποχής. Η αποτυχία απαγορεύεται να επισυμβεί ούτε καν ως μάθημα ζωής. Η συνειδητή ζωή ενός παιδιού μοιάζει στην εποχή μας σαν ένας μονόδρομος υπερβατικής υστερίας, αποκομμένος από τις σοβαρές αισθητηριακές αντιλήψεις της σκέψης, της λογικής αλλά και της παιδικής – εφηβικής αθωότητας. Η εμπέδωση και η πιστοποίηση της γνώσης υποκαθιστούν την πραγματικότητα της ζωής και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης με αποτέλεσμα να επιφέρουν μια τραγικά ακατάσχετη μοναχικότητα. Διότι είναι άλλο πράγμα να κατανοήσει κανείς θεωρητικά τι εστί παιδική και εφηβική ηλικία κι άλλο να τη γνωρίσει βιώνοντάς τη, με τα θετικά και τα αρνητικά της. Η απουσία τού παιδικού βιώματος, όπως αυτό πραγματικά εκ της φύσεως είναι προσδιορισμένο για να ολοκληρωθεί η προσωπικότητα κάθε ανθρώπου, δημιουργεί ψυχολογικά κενά που οδηγούν τελικά στην παρακμή τής ίδιας της συνείδησης. Κι επειδή κανένα παιδί δεν μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του απέναντι στην πανίσχυρη αποφασιστική αρμοδιότητα (και ικανότητα) της πολιτικής, δεν χωρά αποποίηση ευθύνης των ενηλίκων. Αν μη τι άλλο, ας δώσουμε στα παιδιά και τους εφήβους αυτό που δικαιωματικά τους ανήκει και τους το έχουμε καταληστέψει. Το δικαίωμα να πράττουν κατά το δαίμονα εαυτού, έστω κι αν τούτο στις μέρες είναι… δαιμονοποιημένο!

Από το άρθρο

Στο σύγχρονο απαιτητικό γίγνεσθαι του παγκοσμιοποιημένου μας πλανήτη το υπάρχειν και το ζειν ως παιδί και ως έφηβος θυσιάζεται στο βωμό της ‘πολεμικής’ προετοιμασίας τού κυρίαρχου πλέον και αγχώδους ανταγωνιστικού αύριο, το οποίο δυστυχώς έχει εν τοις πράγμασι μετατρέψει τη νέα γενιά σε εργαλείο οικονομικής ωφελημοθηρίας. Τα παιδιά του καιρού μας γεννιούνται ενήλικες!

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία
Το νόημα της Δημοκρατίας
Το νόημα της Δημοκρατίας

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.

Αρθρογραφία
Αριστερό μπόι
Αριστερό μπόι

Αριστερό μπόι

Ο Καζαντζάκης εύστοχα επισήμανε ότι το μπόι του ανθρώπου που κουβαλάει μια ιδέα δίνει μπόι και στην ίδια την ιδέα. Για την Αριστερά, που ιστορικά ως ιδεολογία έχει βάναυσα κακοποιηθεί, δεν αρκούν πτερόεντα λόγια για να πιστοποιηθεί ότι κάποιος είναι αρκούντος ικανός για να την κουβαλήσει, ως ζώσα και καθημερινώς δρώσα ιδέα, μέσα του. Χρειάζεται ικανό ανάστημα, πολιτικό και ιδεολογικό, το οποίο ούτε εκβιάζεται ούτε επιβάλλεται ετσιθελικά. Υπάρχει όμως εν προκειμένω;