Ακολουθήστε με στο Facebook

Στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης είναι διάχυτη πια η αίσθηση πως η ευτυχία φεύγει! Η ευτυχία που οικοδομήθηκε με δύσκολους κι επίπονους κοινωνικούς αγώνες τον προηγούμενο αιώνα και τώρα πια μοιάζει σαν ένα μικρό σημείο στον μακρινό ορίζοντα των γεγονότων. Η δασκάλα των πολιτισμών Ευρώπη έχει χάσει το βηματισμό της κι έχει ξεχάσει την ιστορία της. Μοιάζει σχεδόν πως αδημονεί να ξεκινήσει μια παράλογη κι αχρείαστη πορεία σε μια προαναγγελθείσα από χρόνια καταστροφή! Πως επιθυμεί κραυγές νεκρών για να την ξυπνήσουν και φωτιές καταστροφής για να φωτίσουν τον αβέβαιο βηματισμό της στο μέλλον. Η νίκη του Μακρόν στις χθεσινές προεδρικές εκλογές στη Γαλλία ήταν στην πραγματικότητα μια μεγάλη ήττα για την ιστορία της Ευρώπης, η οποία επέτρεψε στην ακροδεξιά να σημειώσει ένα τόσο μεγάλο ποσοστό επιδοκιμασίας στο πρόσωπο της κυρίας Λεπέν. Το σοβαρότερο πρόβλημα του Γάλλου Προέδρου, ο οποίος εκ της θέσης του κουβαλάει στις πλάτες του τη βαριά ιστορία της Γαλλίας των επαναστάσεων, της ισότητας και της αδερφοσύνης, δεν είναι ούτε η αντιμετώπιση της κρίσης ακρίβειας, ούτε οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου που θα σίγουρα θα κρίνουν το πολιτικό μέλλον της χώρας του. Είναι κυρίως το γεγονός ότι πρώτος αυτός θα πρέπει να πολεμήσει την εξόχως επικίνδυνη και διαρκώς αυξανόμενη αντίληψη των πολιτών ολόκληρης της Γηραιάς Ηπείρου ότι το θηρίο της ακροδεξιάς αλλά και όλων των άκρων της πολιτικής μπορεί να αποτελέσει πολιτική επιλογή στην πραγματικότητα του εικοστού πρώτου αιώνα.

Οι εκλογές στη Γαλλία ομοίαζαν σχεδόν με αναμονή θανάτου. Θανάτου της Δημοκρατίας που έμοιαζε ανήμπορη να αντισταθεί απέναντι στον ανορθολογισμό του σωβινισμού και μιας στοχευμένης κι επιτηδευμένης ρητορικής διαχωρισμών που τόσο έχουν πληγώσει την Ευρώπη κατά το παρελθόν. Το ερώτημα παραμένει: Κέρδισε ο Μακρόν επειδή οι Γάλλοι ήξεραν τι αποτέλεσμα θέλουν για τη χώρα τους την επόμενη ημέρα μετά τις εκλογές ή επειδή ήξεραν τι δε θέλουν; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι κρίσιμη καθόσον στη δεύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια σαφή ανεπάρκεια πολιτικής η οποία δίνει πολύτιμο και ζωτικό χώρο αμφισβήτησης της ίδιας της Δημοκρατίας. Και τούτο, διότι επιτρέπει να εκπέμπουν γοητεία τα άκρα τού πολιτικού φάσματος επειδή απλώς η ανεπάρκεια άσκησης πολιτικής και διαχείρισης των κοινών δεν ελέγχεται πια ουσιαστικά από τις λίγο- πολύ αποπολιτικοποιημένες και κουρασμένες από τα οικονομικά σκαμπανεβάσματα κοινωνίες.

Η ευτυχία πράγματι δεν είναι πια δικιά μας. Ως πολίτες έχουμε βεβαίως ευθύνη διότι έχουμε επιτρέψει ερασιτεχνισμούς να εισχωρήσουν μέσα στην ιερότητα της πολιτικής. Ταυτόχρονα, μέσα από τις διαρκώς αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες, τις οποίες επιτείνει περαιτέρω το κύμα της έντονης ακρίβειας, αλλά και του πισωγυρίσματος σε προηγούμενες δεκαετίες των δεικτών της παγκόσμιας ανάπτυξης, είναι περίπου μια βεβαιότητα πως η ακροδεξιά μοιάζει για τους πληγωμένους ευρωπαίους μια κάποια λύσις! Καβαφική μεν, στην οποία όμως οι βάρβαροι όντως υπάρχουν κι έρχονται ως πρόταση χρηστής διακυβέρνησης και ως λύση απέναντι στα προβλήματα που διαρκώς συσσωρεύονται επειδή μάλλον η πολιτική δεν μπορεί να δώσει πια τροφή στα όνειρα των ευρωπαίων. Τα όνειρα που έρχονται και φεύγουν σαν τα καράβια, αυτά που αρμενίζουν στην καρδιά. Τους ευρωπαίους όμως, αντί να τους διδάξουν να φοβούνται το θηρίο, τους δίδαξαν να φοβούνται τη θάλασσα γι’ αυτό και φοβούνται και τα καράβια και κρατούν τα όνειρά τους γερά δεμένα στις αποβάθρες των ταξιδιών που δεν θα ξεκινήσουν ποτέ. Άραγε, με τόση γνώση και τόση σπουδή σωρευμένη στις βιβλιοθήκες τής σκέψης, δεν βαρεθήκαμε ακόμα την επανάληψη της Ιστορίας που λίγο απέχει από το να γίνει ξανά μια επικίνδυνη πραγματικότητα;

Από το άρθρο

Οι εκλογές στη Γαλλία ομοίαζαν σχεδόν με αναμονή θανάτου. Θανάτου της Δημοκρατίας που έμοιαζε ανήμπορη να αντισταθεί απέναντι στον ανορθολογισμό του σωβινισμού και μιας στοχευμένης κι επιτηδευμένης ρητορικής διαχωρισμών που τόσο έχουν πληγώσει την Ευρώπη κατά το παρελθόν.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει να (φαίνεται πως) είναι ωφέλιμη στον πολίτη, ο οποίος δικαιολογημένα ενδεχομένως να θεωρεί ότι θεσμός της Ε.Ε. είναι πολιτικά άσαρκος, λιποβαρής και πιθανόν μη νομιμοποιημένος πια να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα ανθρώπινα συμφέροντά του.

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.