Ακολουθήστε με στο Facebook

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς αν εκείνη η πέτρα τού Σίσυφου ήταν βαριά ή όχι; Σίγουρα, το μεγαλύτερο βάρος το οποίο κλήθηκε να κουβαλήσει ο άνθρωπος που νίκησε τον Άδη δεν ήταν άλλο παρά η απουσία τελειωμού. Καταδικασθείς αιωνίως να κυλά η πέτρα του από την κορυφή τού βουνού προς τα κάτω, κατανόησε πως για τη συνείδηση χειρότερο πράγμα δεν υπάρχει από τον ατελεύτητο χρόνο. Είναι γεγονός πως η αμείλικτη ροή τού χρόνου δίνει στην αίσθηση τής ύπαρξής μας νόημα. Τούτο το «τώρα», που αντιλαμβανόμαστε ως στιγμή ζωής και που έχει σκληράδα μεγαλύτερη από του διαμαντιού αφού κανείς δεν μπορεί να το αλλοιώσει, πρέπει να έχει αρχή και τέλος για να έχει νόημα – ειδάλλως θα μοιάζει με ατελείωτη έρημο που πάνω της τίποτα δε φυτρώνει. Κι ο κύκλος, μοιραία, πάντα κλείνει στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε, στη στιγμή τής πιο σκληρής μοναξιάς, όταν τα στοιχεία τής ζωής, περιουσία, θέση, μόρφωση, εμπειρία, όνειρα και σχέδια και χαμόγελα και δάκρυα και αμαρτίες μηδενίζονται μέσα σ’ ένα τραγικά μεγάλο δευτερόλεπτο. Όχι γιατί χάνεται η συνείδηση αλλά γιατί ελευθερώνεται στην πιο καθαρή μορφή της.

Οι παρωπίδες που αυτοθέλητα καρφώνουμε δίπλα στα μάτια μας – δόγματα, πεποιθήσεις, κοινωνικές επιταγές, καθωσπρεπισμός, αναβολές για ένα αύριο που δεν έρχεται ποτέ – θολώνουν την αξία τής ζωής μα και το σκοπό για τον οποίο υπάρχουμε. Ίσως εκεί θα πρέπει να κοιτάξουμε αν στ’ αλήθεια θέλουμε να βρούμε την πηγή τού φόβου που μας χαρακτηρίζει ως είδος. Ο φόβος άλλωστε είναι πιθανόν το πιο ισχυρό εργαλείο επιβολής πολιτικής και βιασμού της λογικής, τον εκμεταλλεύονται δε συνήθως αυτοί που θαυμάζουμε ή νομίζουμε πως θαυμάζουμε περισσότερο! Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο φόβος τού τέλους τής συνείδησης, έχει δημιουργήσει έναν απίστευτα οδυνηρό για τον άνθρωπο μηχανισμό δοξασιών που θέλει να μετουσιώσει τη ζωή σε έναν διαρκή θρήνο. Η δήθεν μάταια προσωρινότητα που μας δίδαξαν πως βιώνουμε είναι συνέπεια μιας μεγάλης παρεξήγησης που κακώς δεν αμφισβητούμε, η μονιμότητα τής συνείδησης εις τους αιώνας των αιώνων δεν μας καθιστά νικητές επί του Άδη αλλά σκλάβους μιας πέτρας που δε θα σταματήσει ποτέ να κυλά προς τα κάτω!

Καρπός τής μάθησης είναι η γνώση. Συνεπώς, όποιο δρόμο μάθησης διαλέξει κανείς για να ακολουθήσει, θα καταλήξει και στην αντίστοιχη γνώση. Υπάρχει άραγε μια οικουμενικά θεμελιώδης γνώση, δηλαδή ένα δόγμα, κατά τον απόλυτο ορισμό τού όρου, το οποίο όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να αποδεχτούν ως αληθινό ώστε να καταστεί ο αντικειμενικός δρόμος μάθησης για όλους ή μήπως κάθε συνείδηση που γεννήθηκε πάνω σε τούτο τον πλανήτη πρέπει να βρει το δικό της χώμα για να ανθίσει; Η ζωή, που πάντοτε επικυρώνει τις πράξεις της και πάντοτε φανερώνει πως καμιά αρχή δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τέλος, ποτέ δεν έφτιαξε τον ίδιο άνθρωπο δυο φορές, ούτε το ίδιο δέντρο μήτε το ίδιο σύννεφο. Γι’ αυτό ίσως κάθε αλήθεια είναι πραγματική γι’ αυτόν που την πιστεύει και όχι για όλους τους ανθρώπους καθολικά, σημασία άλλωστε δεν έχουν οι απαντήσεις αλλά οι ερωτήσεις που για να τις ανακαλύψει κανείς πρέπει να νιώσει την τρομακτική δύναμη του ορθού λόγου της σκέψης. Καμιά σημαντική ερώτηση δε γεννήθηκε εύκολα, προσοχή λοιπόν στις εύκολες απαντήσεις!

Η εκμετάλλευση τού μηχανισμού τού τέλους τής συνείδησης αποφέρει μεγάλο κέρδος σ’ όλους εκείνους που κουρντίζουν τα γρανάζια του. Η φιλοσοφία τής ζωής για τους φυλακισμένους τού μηχανισμού αυτού έχει μετατραπεί σε φιλοσοφία θανάτου. Διότι είναι άλλο πράγμα να φυλλομετρεί κανείς τη ζωή με φόβο υπακούοντας τυφλά σε πέτρινες εντολές κι άλλο να τη ζει ανασαίνοντας πάντα το νεαρό αέρα που αναδίδεται από τον καθάριο ομφαλό τής μήτρας του πολιτισμού και του πνεύματος. Στην πρώτη περίπτωση τα δευτερόλεπτα είναι βαριά, στη δεύτερη τα χρόνια είναι όμορφα. Η αιωνιότητά μας είναι στιγμιαία! Και κάποιες στιγμές αιώνιες. Αν από τούτη την αλήθεια δημιουργήθηκε η πέτρα τού Σίσυφου, τότε δεν έχει βάρος κι ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στο τέλος τής συνείδησής του ήσυχα και χωρίς κανένα φόβο. Εκεί κρύβεται η ομορφιά, θαρρώ εκεί και η ουσία.

Από το άρθρο

; Η ζωή, που πάντοτε επικυρώνει τις πράξεις της και πάντοτε φανερώνει πως καμιά αρχή δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τέλος, ποτέ δεν έφτιαξε τον ίδιο άνθρωπο δυο φορές, ούτε το ίδιο δέντρο μήτε το ίδιο σύννεφο.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει να (φαίνεται πως) είναι ωφέλιμη στον πολίτη, ο οποίος δικαιολογημένα ενδεχομένως να θεωρεί ότι θεσμός της Ε.Ε. είναι πολιτικά άσαρκος, λιποβαρής και πιθανόν μη νομιμοποιημένος πια να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα ανθρώπινα συμφέροντά του.

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.