Ο μηχανισμός τού τέλους

Η ζωή, που πάντοτε επικυρώνει τις πράξεις της και πάντοτε φανερώνει πως καμιά αρχή δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τέλος, ποτέ δεν έφτιαξε τον ίδιο άνθρωπο δυο φορές, ούτε το ίδιο δέντρο μήτε το ίδιο σύννεφο.

Κώστας Θερμογιάννης

11.06.2020

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς αν εκείνη η πέτρα τού Σίσυφου ήταν βαριά ή όχι; Σίγουρα, το μεγαλύτερο βάρος το οποίο κλήθηκε να κουβαλήσει ο άνθρωπος που νίκησε τον Άδη δεν ήταν άλλο παρά η απουσία τελειωμού. Καταδικασθείς αιωνίως να κυλά η πέτρα του από την κορυφή τού βουνού προς τα κάτω, κατανόησε πως για τη συνείδηση χειρότερο πράγμα δεν υπάρχει από τον ατελεύτητο χρόνο. Είναι γεγονός πως η αμείλικτη ροή τού χρόνου δίνει στην αίσθηση τής ύπαρξής μας νόημα. Τούτο το «τώρα», που αντιλαμβανόμαστε ως στιγμή ζωής και που έχει σκληράδα μεγαλύτερη από του διαμαντιού αφού κανείς δεν μπορεί να το αλλοιώσει, πρέπει να έχει αρχή και τέλος για να έχει νόημα – ειδάλλως θα μοιάζει με ατελείωτη έρημο που πάνω της τίποτα δε φυτρώνει. Κι ο κύκλος, μοιραία, πάντα κλείνει στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε, στη στιγμή τής πιο σκληρής μοναξιάς, όταν τα στοιχεία τής ζωής, περιουσία, θέση, μόρφωση, εμπειρία, όνειρα και σχέδια και χαμόγελα και δάκρυα και αμαρτίες μηδενίζονται μέσα σ’ ένα τραγικά μεγάλο δευτερόλεπτο. Όχι γιατί χάνεται η συνείδηση αλλά γιατί ελευθερώνεται στην πιο καθαρή μορφή της.

Οι παρωπίδες που αυτοθέλητα καρφώνουμε δίπλα στα μάτια μας – δόγματα, πεποιθήσεις, κοινωνικές επιταγές, καθωσπρεπισμός, αναβολές για ένα αύριο που δεν έρχεται ποτέ – θολώνουν την αξία τής ζωής μα και το σκοπό για τον οποίο υπάρχουμε. Ίσως εκεί θα πρέπει να κοιτάξουμε αν στ’ αλήθεια θέλουμε να βρούμε την πηγή τού φόβου που μας χαρακτηρίζει ως είδος. Ο φόβος άλλωστε είναι πιθανόν το πιο ισχυρό εργαλείο επιβολής πολιτικής και βιασμού της λογικής, τον εκμεταλλεύονται δε συνήθως αυτοί που θαυμάζουμε ή νομίζουμε πως θαυμάζουμε περισσότερο! Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο φόβος τού τέλους τής συνείδησης, έχει δημιουργήσει έναν απίστευτα οδυνηρό για τον άνθρωπο μηχανισμό δοξασιών που θέλει να μετουσιώσει τη ζωή σε έναν διαρκή θρήνο. Η δήθεν μάταια προσωρινότητα που μας δίδαξαν πως βιώνουμε είναι συνέπεια μιας μεγάλης παρεξήγησης που κακώς δεν αμφισβητούμε, η μονιμότητα τής συνείδησης εις τους αιώνας των αιώνων δεν μας καθιστά νικητές επί του Άδη αλλά σκλάβους μιας πέτρας που δε θα σταματήσει ποτέ να κυλά προς τα κάτω!

Καρπός τής μάθησης είναι η γνώση. Συνεπώς, όποιο δρόμο μάθησης διαλέξει κανείς για να ακολουθήσει, θα καταλήξει και στην αντίστοιχη γνώση. Υπάρχει άραγε μια οικουμενικά θεμελιώδης γνώση, δηλαδή ένα δόγμα, κατά τον απόλυτο ορισμό τού όρου, το οποίο όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να αποδεχτούν ως αληθινό ώστε να καταστεί ο αντικειμενικός δρόμος μάθησης για όλους ή μήπως κάθε συνείδηση που γεννήθηκε πάνω σε τούτο τον πλανήτη πρέπει να βρει το δικό της χώμα για να ανθίσει; Η ζωή, που πάντοτε επικυρώνει τις πράξεις της και πάντοτε φανερώνει πως καμιά αρχή δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τέλος, ποτέ δεν έφτιαξε τον ίδιο άνθρωπο δυο φορές, ούτε το ίδιο δέντρο μήτε το ίδιο σύννεφο. Γι’ αυτό ίσως κάθε αλήθεια είναι πραγματική γι’ αυτόν που την πιστεύει και όχι για όλους τους ανθρώπους καθολικά, σημασία άλλωστε δεν έχουν οι απαντήσεις αλλά οι ερωτήσεις που για να τις ανακαλύψει κανείς πρέπει να νιώσει την τρομακτική δύναμη του ορθού λόγου της σκέψης. Καμιά σημαντική ερώτηση δε γεννήθηκε εύκολα, προσοχή λοιπόν στις εύκολες απαντήσεις!

Η εκμετάλλευση τού μηχανισμού τού τέλους τής συνείδησης αποφέρει μεγάλο κέρδος σ’ όλους εκείνους που κουρντίζουν τα γρανάζια του. Η φιλοσοφία τής ζωής για τους φυλακισμένους τού μηχανισμού αυτού έχει μετατραπεί σε φιλοσοφία θανάτου. Διότι είναι άλλο πράγμα να φυλλομετρεί κανείς τη ζωή με φόβο υπακούοντας τυφλά σε πέτρινες εντολές κι άλλο να τη ζει ανασαίνοντας πάντα το νεαρό αέρα που αναδίδεται από τον καθάριο ομφαλό τής μήτρας του πολιτισμού και του πνεύματος. Στην πρώτη περίπτωση τα δευτερόλεπτα είναι βαριά, στη δεύτερη τα χρόνια είναι όμορφα. Η αιωνιότητά μας είναι στιγμιαία! Και κάποιες στιγμές αιώνιες. Αν από τούτη την αλήθεια δημιουργήθηκε η πέτρα τού Σίσυφου, τότε δεν έχει βάρος κι ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στο τέλος τής συνείδησής του ήσυχα και χωρίς κανένα φόβο. Εκεί κρύβεται η ομορφιά, θαρρώ εκεί και η ουσία.

Διαβάστε κι αυτά

ΔΕΘ(α μάθουμε ποτέ;)

ΔΕΘ(α μάθουμε ποτέ;)

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.[1] Κωστής Παλαμάς Ο πολίτης ετούτης της χώρας θα έπρεπε να...

Η διοίκηση της Αυτοδιοίκησης

Η διοίκηση της Αυτοδιοίκησης

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση του Α’ βαθμού δεν είναι σε καμία περίπτωση μια μικρογραφία τής πολιτικής εξουσίας που ασκείται σε κεντρικό κυβερνητικό επίπεδο. Και τούτο, διότι εδράζεται κυρίως στη συλλογικότητα, στις άμεσες και αμφίδρομες σχέσεις μεταξύ της πόλης και των...

Θα πεινάσουμε ή θα κρυώσουμε;

Θα πεινάσουμε ή θα κρυώσουμε;

Θα πεινάσουμε ή θα κρυώσουμε; Το ερώτημα αυτό είναι βέβαιο πως θα λεηλατήσει τις ζωές ενός μεγάλου μέρους των ευρωπαίων πολιτών το φετινό χειμώνα. Πολιτών οι οποίοι διαπιστώνουν με το δυσκολότερο δυνατό τρόπο την ασημαντότητα της ανάπτυξης που στηρίχτηκε σε ξύλινα...

0 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο