Ακολουθήστε με στο Facebook
Ακολουθήστε με στο Facebook

7.03.2020

Ο Ερντογάν και οι 40 ψεύτες

Αρθρογραφία

Τα ανατολικά σύνορα τής Ελλάδας αυτές τις ημέρες σηκώνουν ένα πολύ μεγάλο βάρος τόσο από τις στοιβαγμένες ψυχές των ανθρώπων που αναζητούν διέξοδο στην Ευρώπη όσο κι από κι από τον ίδιο τον εκβιασμό τής γείτονος απέναντι στην Ε.Ε. Η εργαλειοποίηση προσφύγων / μεταναστών, ακόμα και μικρών παιδιών, που στοχευμένα σχεδιάστηκε ως μοχλός πίεσης τόσο προς την ελληνική κοινωνία όσο και προς την ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί δονήσεις εντός της Γηραιάς ηπείρου.

Τούτες οι διαπιστώσεις είναι λίγο πολύ γνωστές, το σκοτεινό σημείο των εξελίξεων όμως ίσως τελικά να μην είναι δυτικά των συνόρων μας αλλά ανατολικά! Ίσως ο επιδιωκόμενος σκοπός όλης αυτής της τεχνηέντως δημιουργηθείσας κατάστασης να μην είναι ο εκβιασμός τής Ευρώπης και του δυτικού κόσμου ευρύτερα αλλά η ενίσχυση της θέσης τού Ερντογάν στο εσωτερικό τής χώρας του και εν γένει στη σφαίρα επιρροής του. Η επιστράτευση μεγάλου πλήθους δημοσιογράφων και μέσων ενημέρωσης που δημιουργούν και διασπείρουν διαρκώς ψεύτικες ειδήσεις εντός της τουρκικής επικράτειας δημιουργεί ένα πολύ ισχυρό κοινωνικό έρεισμα πάνω στο οποίο ο Πρόεδρος της Τουρκίας μπορεί να σταθεί και να το χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο πραγματοποίησης σχεδίων που ακόμα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Η συσπείρωση τού πληθυσμού πίσω από τον ηγέτη τους, εξαιτίας της επίπλαστης κρίσης που τα ίδια τα ΜΜΕ σκηνοθετούν διασπείροντας φόβο αλλά και αισθήματα εθνικισμού, τον ενδυναμώνει ώστε να μπορέσει να κάνει κινήσεις στη διεθνή πολιτική σκακιέρα που ενδεχομένως να μην έχουμε φανταστεί. Η αμάθεια, η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση, που πληθωρικά διακινείται στην γειτονική μας χώρα αυτές τις μέρες μαζί με τη μισαλλοδοξία κι εκείνο το αίσθημα εθνικής υπεροχής που έχει καλλιεργηθεί χρόνια ολόκληρα στους κόλπους της, αν δεν εκτονωθεί με τρόπο ελεγχόμενο ίσως προκαλέσει εξελίξεις δυσάρεστες όχι μόνο εναντίον της Ελλάδας.

Είναι βέβαιο πως ο Ερντογάν σκηνοθετεί μια ανύπαρκτη ανθρωπιστική κρίση εις βάρος των μεταναστών / προσφύγων και τη μοιράζει αφειδώς δια των ΜΜΕ που χειραγωγεί στους πολίτες της χώρας του κουρελιάζοντας και αχρηστεύοντας εντελώς και την ατομική λογική αλλά και τη συλλογική. Προσπαθεί να μετατρέψει το λαό του σε μάζα ώστε να μπορέσει να τον χειριστεί και τον κινητοποιήσει με όρους μάζας. Να στρέψει τη δυναμική αυτής της μάζας κατά το δοκούν εκεί που ο ίδιος θεωρεί πως μπορεί να χτυπήσει. Διότι, από το επικίνδυνο παιχνίδι τής παραπληροφόρησης που φανατίζει το λαό του δεν κινδυνεύουν μόνο τα ελληνικά σύνορα. Κινδυνεύουν οι ίδιοι οι μετανάστες / πρόσφυγες που φιλοξενούνται στην Τουρκία και που μπορούν εύκολα να στοχοποιηθούν και να ξεσπάσει μια πολύ μεγάλη ανθρωπιστική κρίση εντός των τουρκικών συνόρων, κινδυνεύουν όμως και οι ευαίσθητες πολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται. Κυρίως όμως πρέπει να αντιληφθούμε πως εκκολάπτεται το αυγό ενός φιδιού που έχει ταλαιπωρήσει πολύ τον πλανήτη μας τις τελευταίες δεκαετίες. Το φίδι που λέγεται μισαλλοδοξία και που καλλιεργείται με τρομερή ευκολία από τους πολιτικούς μέσα στα τεμένη και της εκκλησίες των θρησκειών. Ο Ερντογάν σπέρνει το χειμώνα στην περιοχή. Τον χειμώνα πολλοί τον φοβούνται μα υπάρχουν και πολλοί που τον αγαπούν. Κι αυτοί οι τελευταίοι είναι ισχυροί, σ’ αυτούς ίσως πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας, όχι στο παραπέτασμα επικίνδυνου καπνού που σπέρνει στον Έβρο.

Από το άρθρο

Ο Ερντογάν σπέρνει το χειμώνα στην περιοχή. Τον χειμώνα πολλοί τον φοβούνται μα υπάρχουν και πολλοί που τον αγαπούν. Κι αυτοί οι τελευταίοι είναι ισχυροί, σ’ αυτούς ίσως πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας, όχι στο παραπέτασμα επικίνδυνου καπνού που σπέρνει στον Έβρο.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.

Αρθρογραφία

Αριστερό μπόι

Ο Καζαντζάκης εύστοχα επισήμανε ότι το μπόι του ανθρώπου που κουβαλάει μια ιδέα δίνει μπόι και στην ίδια την ιδέα. Για την Αριστερά, που ιστορικά ως ιδεολογία έχει βάναυσα κακοποιηθεί, δεν αρκούν πτερόεντα λόγια για να πιστοποιηθεί ότι κάποιος είναι αρκούντος ικανός για να την κουβαλήσει, ως ζώσα και καθημερινώς δρώσα ιδέα, μέσα του. Χρειάζεται ικανό ανάστημα, πολιτικό και ιδεολογικό, το οποίο ούτε εκβιάζεται ούτε επιβάλλεται ετσιθελικά. Υπάρχει όμως εν προκειμένω;

Αρθρογραφία

Εμπόριο νοημοσύνης

Η επανάσταση της νοημοσύνης άλλωστε καλό θα είναι να μην κληροδοτήσει την ανθρωπότητα με τα μειονεκτήματα και τα ελαττώματα της βιομηχανικής επανάστασης. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα: Θα μπορέσει άραγε αυτή τη φορά ο ανθρώπινος πολιτισμός να ξεπεράσει την εγωτική του μικρόνοια ώστε να απελευθερώσει αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα από τη στενή οικονομική του εκμετάλλευση και να το διαθέσει στην υπηρεσία τής αειφόρου ύπαρξής του πάνω στον πλανήτη ή θα παρασυρθεί και πάλι από τη δουλοφροσύνη του ατομικού κέρδους;

Αρθρογραφία

Αριστερή ανεπάρκεια!

Η διαφαινόμενη στην πράξη δεξιόστροφη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή εκφράζεται εσχάτως δια στόματος του αρχηγού του (παροχή μετοχών των επιχειρήσεων στους εργαζόμενους, δεκάωρη εργασία με αύξηση αποδοχών κλπ.), αφήνει περισσότερο χώρο ανέλεγκτης αυτονομίας στην καθημερινή κυβερνητική πρακτική, καθιστώντας την αριστερή ανεπάρκεια έναν απροσδόκητο σύμμαχο του νεοφιλελευθερισμού.