Μαυρομάτα

Της είχα προσφέρει τον ήλιο και τ’ αστέρια και τον ουρανό ολόκληρο, εκείνη όμως έμεινε βράχος ακλόνητος, αδιαφορούσε παντελώς ακόμα και για την ύπαρξή μου. Χρόνια ολόκληρα την κοίταζα στα μάτια, εκείνα τα μαύρα μεγάλα μάτια που έκρυβαν μέσα τους φωτιά κανονική! Ύστερα έφυγε, ξαφνικά όπως είχε έρθει, μετακόμισε σε άλλο σπίτι, σε άλλη πόλη. […]

Κώστας Θερμογιάννης

21.04.2017

Της είχα προσφέρει τον ήλιο και τ’ αστέρια και τον ουρανό ολόκληρο, εκείνη όμως έμεινε βράχος ακλόνητος, αδιαφορούσε παντελώς ακόμα και για την ύπαρξή μου. Χρόνια ολόκληρα την κοίταζα στα μάτια, εκείνα τα μαύρα μεγάλα μάτια που έκρυβαν μέσα τους φωτιά κανονική! Ύστερα έφυγε, ξαφνικά όπως είχε έρθει, μετακόμισε σε άλλο σπίτι, σε άλλη πόλη. Όχι για πολύ όμως, την ακολούθησα όπως ο πιστός σκύλος ακολουθεί τ’ αφεντικό του. Έφυγα κι εγώ, άλλαξα σπίτι, άλλαξα πόλη, τα άλλαξα όλα για τα δυο της τα μαύρα μάτια. Μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα, μόνος στο κρεβάτι τα βράδια με μόνη συντροφιά μου τη σκέψη της. Κι έφυγε πάλι κι εγώ την ακολούθησα. Και ξανά και ξανά…

Εκείνη αλλού κι εγώ σ’ εκείνη, πέρασε ο καιρός, πέρασαν τα χρόνια και χάθηκε γι’ ακόμα μια φορά. Ξαφνικά όπως και πρώτα. Μόνο που πια οι δυνάμεις μου με είχαν εγκαταλείψει, την άφησα να φύγει χωρίς να την ακολουθήσω, ακόμα κι από τα όνειρά μου της έδωσα την άδεια να εξαφανιστεί. Δεν είχα νέα της για πολύ καιρό. Κι όταν τα έμαθα ήταν δυσάρεστα. Ένας από τους πελάτες της στον οίκο ανοχής τη μαχαίρωσε. Πέθανε σχεδόν ακαριαία, είπαν. Μόνη στη ζωή της, δε θα το επέτρεπα στον εαυτό μου να την αφήσει μόνη και στο θάνατο. Αφαίρεσα τη ζωή μέσα από τις φλέβες των καρπών μου κι έτρεξα σαν τον αέρα κοντά της. Με περίμενε γεμάτη λαχτάρα με τα μαύρα μάτια της ορθάνοιχτα. Άξιζε τον κόπο να περιμένω τελικά. Άξιζε κι ας μου κόστισε μια ζωή χωρίς να τη ζήσω…

Διαβάστε κι αυτά

Metaπανδημία!

Metaπανδημία!

Όπως ο ίδιος ο Οδυσσέας έπλαθε τον χαρακτήρα του καθ’ οδόν για την Ιθάκη, έτσι και οι σύγχρονες κοινωνίες τού δυτικού πολιτισμού θα πρέπει μέσα από το βηματισμό τους στον καιρό τής πανδημίας να βρουν τα πατήματα εκείνα που θα επαναπροσδιορίσουν τους στόχους και τις...

Μέρες ανθρωπότητας

Μέρες ανθρωπότητας

Το ερώτημα πλέον είναι ξεκάθαρα απλό: Είναι η προσαρμογή τού ανθρώπου στην κλιματική αλλαγή απτό τεκμήριο τής συνέχειας μας στο χρόνο ή όχι; Προσαρμογή ώστε το μέλλον μας να είναι βιώσιμο, ώστε η αειφορία να γίνει παγκόσμιο εφαρμοσμένο πρότυπο, ώστε η ανάπτυξη να...

Εκκενώστε τη ζωή σας…

Εκκενώστε τη ζωή σας…

«Εκκενώστε το σπίτι» ούρλιαζαν από μακριά. «Εκκενώστε το… Γρήγορα… Φύγετε, θα καείτε…». Έμεινα σαστισμένος, ακίνητος, με τα μάτια γεμάτα απορία και μια υγρασία πρωτόγνωρη. Δεν ξέρω αν ήταν από τον καπνό ή από τη μοίρα που θέλησε να μάθει αν έχω το κουράγιο να ξεκινήσω...

0 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο