Λόγος του ’18

Κώστας Θερμογιάννης

19.03.2019

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή, μανιασμένη κι αυτή σαν τους ανθρώπους που δικάζουν χωρίς να ακούν, προσπαθούσε μάταια να φέρει την κάθαρση στα βρώμικα σοκάκια της πόλης. Τα φανάρια έσπερναν το κόκκινο χρώμα σ’ ολόκληρο το μήκος της λεωφόρου, το πράσινο δεν το κοιτάζει κανείς γιατί πρέπει να προχωρήσει γρήγορα μέχρι το επόμενο κόκκινο. Ο καπνός απ’ το τσιγάρο με πνίγει. Καπνίζω μόνο το βράδυ, κρατώ τις καλές συνήθειες για τη μέρα. Στρίβω στην Ιπποδρομίου και τρία στενά μετά, στον αριθμό 59 στρίβω και πάλι. Σβήνω τη μηχανή, σβήνω το τσιγάρο, σβήνω και κάθε ίχνος λογικής και κατεβαίνω από το αυτοκίνητο[…]

Από τη συμμετοχή μου στο συλλογικό βιβλίο “Λόγος του ’18”

Διαβάστε κι αυτά

Σε ποιον ανήκει η αλήθεια;

Σε ποιον ανήκει η αλήθεια;

Είναι στιγμές που όλα είναι έτοιμα για τον κόσμο. Άλλες στιγμές πάλι είναι νωρίς. Νωρίς σαν και τώρα. Σαν τον καιρό που ζούμε κι ενεχυριάζουμε την κοινωνία προκειμένου να μάς δώσουν μιαν ασπιρίνη για να σβήσει για λίγο η ανασφάλειά μας. Νωρίς σαν τον καιρό που διψάμε...

Παγιδευμένοι…

Παγιδευμένοι…

(στον αδερφό μου) Γράφει ο Τσαρλς Μπουκόβσκι[1] στο ποιήμά του «Παγιδευμένος»[2] […] δεν της κρατάω μίσος.   δεν έκανε τίποτα ασυνήθιστο.   μα από ’κείνη μόνο το ασυνήθιστο ζητούσα.   Ζητώ δύο φορές τη συγχώρεσή σου αγαπητέ αναγνώστη, μια γιατί απομόνωσα τούτο το...

Πόσες κανονικότητες χωράνε σε μια χώρα;

Πόσες κανονικότητες χωράνε σε μια χώρα;

Το 2020 γέμισε τα ημερολόγια με την παρουσία του και μαζί με τα όνειρα και τις ευχές, αφού οι εορτασμοί και τα λαμπιόνια έσβησαν, έφερε μοιραία την καθημερινότητα και πάλι στο προσκήνιο. Κουβάλησε από τον παρελθόντα χρόνο αρκετά ζητήματα όπως το μεταναστευτικό –...

2 Σχόλια

  1. GiP (Γιώργος Παυλίδης)

    Κώστα διάβασα το διήγημα σου. Πολύ μου άρεσε ! Πολύ καλογραμμένο. Τέλεια η περιγραφή του δικηγόρου, το περιβάλλον που περιγραφει, η έκπληξη για την “αμαρτωλή” δικαστίνα που εμφανίζεται λίγο αλλά είναι μέρος σημαντικό της υπόθεσης. Σαν να έβλεπα film noir. Tα πάθη μιας κοινωνίας, καλά κρυμμένα μέχρι που κάτι να τραβήξει τις μασκες.

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Γιώργο μου σε ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σου. Ελπίζω να σου κράτησε καλή συντροφιά για λίγες στιγμές έστω, μιας και η ιστορία είναι από εκείνες που λόγω μεγέθους είναι μικρές.

      Να είσαι καλά!

      Απάντηση

Αφήστε ένα σχόλιο