Λόγος του ’18

Κώστας Θερμογιάννης

03.19.2019

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή, μανιασμένη κι αυτή σαν τους ανθρώπους που δικάζουν χωρίς να ακούν, προσπαθούσε μάταια να φέρει την κάθαρση στα βρώμικα σοκάκια της πόλης. Τα φανάρια έσπερναν το κόκκινο χρώμα σ’ ολόκληρο το μήκος της λεωφόρου, το πράσινο δεν το κοιτάζει κανείς γιατί πρέπει να προχωρήσει γρήγορα μέχρι το επόμενο κόκκινο. Ο καπνός απ’ το τσιγάρο με πνίγει. Καπνίζω μόνο το βράδυ, κρατώ τις καλές συνήθειες για τη μέρα. Στρίβω στην Ιπποδρομίου και τρία στενά μετά, στον αριθμό 59 στρίβω και πάλι. Σβήνω τη μηχανή, σβήνω το τσιγάρο, σβήνω και κάθε ίχνος λογικής και κατεβαίνω από το αυτοκίνητο[…]

Από τη συμμετοχή μου στο συλλογικό βιβλίο “Λόγος του ’18”

Διαβάστε κι αυτά

Άι!

Άι!

Κάθε όνειρο για να ζήσει πρέπει να φύγει από τον ιδανικό του κόσμο και να κάνει τούτον τον κόσμο ιδανικό. Από τα τέλη του εικοστού αιώνα και μέχρι τις μέρες μας πολλά όνειρα ξεκινούν με το λατινικό γράμμα ‘i’ ή το γράμμα ‘e’. Έγινε μέρος της καθημερινότητάς μας το...

Ο ρεαλισμός της επανάστασης

Ο ρεαλισμός της επανάστασης

«Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή» Τάσος Λειβαδίτης Έχει συμπληρωθεί μια δεκαετία από τότε που ομολογήσαμε ενώπιον της ιστορίας μας πως πτωχεύσαμε (για μια ακόμα φορά) ως χώρα. Μια δεκαετία που κύλησε βουβά και πλήγωσε την ελληνική...

Κάποτε υπήρχε θάλασσα εδώ…

Κάποτε υπήρχε θάλασσα εδώ…

Στην απαρχή της λογικής του, ο άνθρωπος, αυτός ο Homo sapiens, κατάλαβε πως δύο πράγματα είναι ξεχωριστά, ο ίδιος μέσα στη συνείδησή του κι η Φύση μέσα στα μάτια και τις ανέσπερες αισθήσεις του. Ονόμασε καθετί σωστό κι αρμονικό «φυσικό», προερχόμενο δηλαδή από τη...

2 Σχόλια

  1. GiP (Γιώργος Παυλίδης)

    Κώστα διάβασα το διήγημα σου. Πολύ μου άρεσε ! Πολύ καλογραμμένο. Τέλεια η περιγραφή του δικηγόρου, το περιβάλλον που περιγραφει, η έκπληξη για την “αμαρτωλή” δικαστίνα που εμφανίζεται λίγο αλλά είναι μέρος σημαντικό της υπόθεσης. Σαν να έβλεπα film noir. Tα πάθη μιας κοινωνίας, καλά κρυμμένα μέχρι που κάτι να τραβήξει τις μασκες.

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Γιώργο μου σε ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σου. Ελπίζω να σου κράτησε καλή συντροφιά για λίγες στιγμές έστω, μιας και η ιστορία είναι από εκείνες που λόγω μεγέθους είναι μικρές.

      Να είσαι καλά!

      Απάντηση

Αφήστε ένα σχόλιο