Ακολουθήστε με στο Facebook

17.07.2022

Η σημαντικότερη δημοσκόπηση των ημερών!

Αρθρογραφία

Έχοντας ήδη μπει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, είναι ίσως η καταλληλότερη στιγμή για να αναλογιστούμε την ευθύνη αλλά και το καθήκον μας ως πολίτες μιας δημοκρατικά κυβερνώμενης πολιτείας. Θα ήταν δε απολύτως χρήσιμη μια δημοσκόπηση που θα αποτύπωνε, με τη σοβαρότητα της επιστημονικής στατιστικής μεθοδολογίας, το ποσοστό εκείνο των Ελλήνων που έχουν μέσα τους ασκήσει σοβαρή, αληθινή και αντικειμενική κριτική στην πολιτική αλλά και στους πολιτικούς που πρόκειται να ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές, είτε για την επόμενη κυβέρνηση είτε για την τοπική τους αυτοδιοίκηση. Θα ήταν ίσως η σημαντικότερη δημοσκόπηση των ημερών από την οποία θα μπορούσαν να εξαχθούν συμπεράσματα για την ίδια την ποιότητα της Δημοκρατίας μας. Διότι, η στιγμή της παρουσίας τού κάθε πολίτη μέσα στο παραβάν οφείλει να είναι αποκλειστικά και μόνο μια στιγμή απόλυτης ευθύνης και τίποτα άλλο. Ο συναισθηματισμός, και δη ο καθοδηγούμενος συναισθηματισμός στον οποίο επιδέξια στοχεύουν με όλη τους την μαεστρία οι τεχνίτες της επικοινωνίας, δε χωρεί εκεί μέσα, το συναίσθημα άλλωστε δεν είναι ικανό να κυβερνήσει! Η κρίση, η σύγκριση και τελικά η λογική σκέψη μα και η απόδοση ευθυνών ή ευσήμων για την αποτίμηση του πολιτικού τους έργου, κατά πώς αναλογεί στους κρινόμενους, είναι ίσως ορισμένα από τα ελάχιστα ψήγματα του πνεύματος της δημοκρατικής αυτοβουλίας που έχουν παραμείνει αναλλοίωτα μέσα στη στρεβλή αντιπροσωπευτική μας Δημοκρατία. Κι όμως, η κρίση των πολιτών λεηλατείται σε τέτοιες περιόδους από τους επαγγελματίες του δημόσιου λόγου και της πολιτικής. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Στον καιρό της καταναλωτικής, της αγχωτικά διεκπεραιωτικής και της απρόσωπης και μη ευαίσθητης κοινωνίας που οι ίδιοι έχουμε δομήσει, ο υπαρξιακός προβληματισμός των πολιτών επικεντρώνεται στο απλοϊκό συμπέρασμα ότι είναι αυτονόητη η σύνδεση του κοινωνικού συμφέροντος με τις πολιτικές επιλογές. Η πράξη όμως έχει αποδείξει πως απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα, γεγονός που αν και τα τελευταία χρόνια, από τον καιρό των μνημονίων μέχρι τις μέρες των κουπονιών για τα καύσιμα και το ηλεκτρικό ρεύμα, θα έπρεπε να έχει γίνει απολύτως αντιληπτό εντούτοις φαίνεται πως δεν έχει γίνει. Για τους πολιτικούς από την άλλη, ο αντίστοιχος υπαρξιακός τους προβληματισμός δεν συνδέεται κατ’ ανάγκη με την παραγωγή πολιτικής σκέψης που θα μετουσιωθεί σε κοινωνικά επωφελές έργο αλλά μοιάζει να είναι απολύτως συνδεδεμένος με τα προνόμια και τη δύναμη που η εκάστοτε θέση εξασφαλίζει αλλά και με την προσωπική και την κοινωνική προβολή.  Έτσι, ο ρεαλισμός και η λογική στην πολιτική, προκειμένου να δομηθεί ένα βιώσιμο και δίκαιο κοινωνικό όραμα, έχει μάλλον a priori χαθεί λόγω της αντίληψης της ίδιας της κοινωνίας για τα περί της πολιτικής ζητήματα! Ενδεχομένως δε, η ίδια η πολιτική πράξη, κατά συνέπεια και η πραγματικότητα της ζωής, να έχει πέσει θύμα της ίδιας της μελετημένης και καλοπληρωμένης προπαγάνδας που στοχεύει στο συναίσθημα του σώματος των ψηφοφόρων και να έχει χαθεί πια σε έναν αέναο και φαύλο κύκλο ασημαντότητας!

Είναι γεγονός ότι καμία ημιμαθής κοινωνία δεν είναι ικανή να αντισταθεί στο λαϊκισμό, στη μη επαληθευμένη είδηση που διασπείρεται εύκολα μέσα της αλλά και στον εκμαυλισμό τής πολιτικής ζωής, η οποία συχνά ιδιοποιείται από τους διαχειριστές τής εξουσίας και μετατρέπεται σε προσωπικό και ιδιόκτητο πεδίο δόξης. Ούτε βεβαίως στην ανάληψη της ευθύνης που της αναλογεί. Κάθε προσπάθεια απέκδυσης της όποιας πολιτικής ανεπάρκειας με τεκμηριωμένα επιχειρήματα συνήθως προσκρούει είτε στη λογοκρισία των μέσων ενημέρωσης είτε στην ίδια την αδυναμία των πολιτών να αντιληφθούν πως οι εξωραϊσμένες εικόνες που συνήθως προβάλλονται δεν παράγουν πολιτική αλλά είναι απλώς ένα εύπεπτο προϊόν για μαζική κατανάλωση. Συμβαίνει δε, ακριβώς λόγω της ημιμάθειας, ο πολίτης να θεωρεί πως η ψήφος του δεν μπορεί να αλλάξει ή να βελτιώσει τη ζωή του. Στρεβλώνει δηλαδή και καθιστά ο ίδιος αδύναμη την ψήφο του χωρίς να αντιλαμβάνεται πως η επικίνδυνη αυτή αποπολιτικοποίηση, η οποία τείνει να γίνει κανόνας και στάση ζωής στις μέρες μας, είναι ακριβώς το σημείο πάνω στο οποίο στοχεύουν οι ανεπαρκείς πολιτικές. Κι όμως, δεν είναι ούτε η τύχη ούτε οι συγκυρίες που βελτιώνουν τις συνθήκες με τις οποίες ζούμε αλλά οι ίδιες μας οι επιλογές. Οι επιλογές μέσα στο παραβάν μετά από την επίπονη κριτική μας σκέψη. Ίσως, έστω και την έσχατη στιγμή, δε θα πρέπει να ξεχνά κανείς πως δεν τον κυβερνούν οι εικόνες, τα tweets και τα σλόγκαν, αλλά οι πολιτικοί που έχουν όραμα. Όσοι από αυτούς έχουν. Διότι, μετά από την απομάκρυνση από την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!

Από το άρθρο

Καμία ημιμαθής κοινωνία δεν είναι ικανή να αντισταθεί στο λαϊκισμό, στη μη επαληθευμένη είδηση που διασπείρεται εύκολα μέσα της αλλά και στον εκμαυλισμό τής πολιτικής ζωής, η οποία συχνά ιδιοποιείται από τους διαχειριστές τής εξουσίας και μετατρέπεται σε προσωπικό και ιδιόκτητο πεδίο δόξης. Ούτε βεβαίως στην ανάληψη της ευθύνης που της αναλογεί.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία
Το νόημα της Δημοκρατίας
Το νόημα της Δημοκρατίας

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.

Αρθρογραφία
Αριστερό μπόι
Αριστερό μπόι

Αριστερό μπόι

Ο Καζαντζάκης εύστοχα επισήμανε ότι το μπόι του ανθρώπου που κουβαλάει μια ιδέα δίνει μπόι και στην ίδια την ιδέα. Για την Αριστερά, που ιστορικά ως ιδεολογία έχει βάναυσα κακοποιηθεί, δεν αρκούν πτερόεντα λόγια για να πιστοποιηθεί ότι κάποιος είναι αρκούντος ικανός για να την κουβαλήσει, ως ζώσα και καθημερινώς δρώσα ιδέα, μέσα του. Χρειάζεται ικανό ανάστημα, πολιτικό και ιδεολογικό, το οποίο ούτε εκβιάζεται ούτε επιβάλλεται ετσιθελικά. Υπάρχει όμως εν προκειμένω;