Εσύ

Ήταν Μάης μήνας όταν σε γνώρισα, μια μέρα σαν κι ετούτη. Μάης κι όταν έφυγες από κοντά μου και πήγες να ομορφύνεις τ’ αστέρια στο μαύρο τ’ ουρανού. Κι όλο το ενδιάμεσο μια ζωή στα σύννεφα! Πριν –αθώα η ψυχή μου- δεν ήξερα τι είναι η ζωή, τώρα –δάγκωσα λίγο απ’ το μήλο του Αδάμ- […]

Κώστας Θερμογιάννης

19.02.2017

Ήταν Μάης μήνας όταν σε γνώρισα, μια μέρα σαν κι ετούτη. Μάης κι όταν έφυγες από κοντά μου και πήγες να ομορφύνεις τ’ αστέρια στο μαύρο τ’ ουρανού. Κι όλο το ενδιάμεσο μια ζωή στα σύννεφα! Πριν –αθώα η ψυχή μου- δεν ήξερα τι είναι η ζωή, τώρα –δάγκωσα λίγο απ’ το μήλο του Αδάμ- ξέρω πως δε ζω. Τι κι αν ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή, στα μάτια σου ποτέ πια δε θα λάμψει. Κι εγώ θα αναζητώ σε τούτο το λουλούδι λίγο απ’ το άρωμά σου, εκείνο που με μεθούσε σαν σε αγκάλιαζα. Χανόμουν στις εσχατιές της λογικής, στο μυστικό το πέταγμα της ηδονής. Ιερή αποκαθήλωση του Εγώ. Τώρα θα περπατώ μονάχος στο χειμώνα μέσα μου μέχρι να νυχτώσει. Μέχρι να γίνει το τελευταίο δευτερόλεπτο ζωής μια ξεθωριασμένη ανάμνηση και να ’ρχεται ξοπίσω μου να με κυνηγάει. Κι όσο με σιμώνει τόσο θ’ αλαργεύω στου κόσμου τη μεγαλύτερη την ανηφόρα ώσπου ν’ αγγίξω του ορίζοντα το πιο κρυφό σημείο. Κι ύστερα θ’ αφουγκραστώ το λαμπερότερο αστέρι για να μάθω όχι του κόσμου τα μελλούμενα μα της δικής σου της καρδιάς την άκρη. Να τρέξω να τη βρω, ν’ αφήσω πάνω της το δάκρυ της δικής μου. Το πρώτο μα και το στερνό!

Διαβάστε κι αυτά

Metaπανδημία!

Metaπανδημία!

Όπως ο ίδιος ο Οδυσσέας έπλαθε τον χαρακτήρα του καθ’ οδόν για την Ιθάκη, έτσι και οι σύγχρονες κοινωνίες τού δυτικού πολιτισμού θα πρέπει μέσα από το βηματισμό τους στον καιρό τής πανδημίας να βρουν τα πατήματα εκείνα που θα επαναπροσδιορίσουν τους στόχους και τις...

Μέρες ανθρωπότητας

Μέρες ανθρωπότητας

Το ερώτημα πλέον είναι ξεκάθαρα απλό: Είναι η προσαρμογή τού ανθρώπου στην κλιματική αλλαγή απτό τεκμήριο τής συνέχειας μας στο χρόνο ή όχι; Προσαρμογή ώστε το μέλλον μας να είναι βιώσιμο, ώστε η αειφορία να γίνει παγκόσμιο εφαρμοσμένο πρότυπο, ώστε η ανάπτυξη να...

Εκκενώστε τη ζωή σας…

Εκκενώστε τη ζωή σας…

«Εκκενώστε το σπίτι» ούρλιαζαν από μακριά. «Εκκενώστε το… Γρήγορα… Φύγετε, θα καείτε…». Έμεινα σαστισμένος, ακίνητος, με τα μάτια γεμάτα απορία και μια υγρασία πρωτόγνωρη. Δεν ξέρω αν ήταν από τον καπνό ή από τη μοίρα που θέλησε να μάθει αν έχω το κουράγιο να ξεκινήσω...

0 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο