Εσύ

Ήταν Μάης μήνας όταν σε γνώρισα, μια μέρα σαν κι ετούτη. Μάης κι όταν έφυγες από κοντά μου και πήγες να ομορφύνεις τ’ αστέρια στο μαύρο τ’ ουρανού. Κι όλο το ενδιάμεσο μια ζωή στα σύννεφα! Πριν –αθώα η ψυχή μου- δεν ήξερα τι είναι η ζωή, τώρα –δάγκωσα λίγο απ’ το μήλο του Αδάμ- […]

Κώστας Θερμογιάννης

19.02.2017

Ήταν Μάης μήνας όταν σε γνώρισα, μια μέρα σαν κι ετούτη. Μάης κι όταν έφυγες από κοντά μου και πήγες να ομορφύνεις τ’ αστέρια στο μαύρο τ’ ουρανού. Κι όλο το ενδιάμεσο μια ζωή στα σύννεφα! Πριν –αθώα η ψυχή μου- δεν ήξερα τι είναι η ζωή, τώρα –δάγκωσα λίγο απ’ το μήλο του Αδάμ- ξέρω πως δε ζω. Τι κι αν ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή, στα μάτια σου ποτέ πια δε θα λάμψει. Κι εγώ θα αναζητώ σε τούτο το λουλούδι λίγο απ’ το άρωμά σου, εκείνο που με μεθούσε σαν σε αγκάλιαζα. Χανόμουν στις εσχατιές της λογικής, στο μυστικό το πέταγμα της ηδονής. Ιερή αποκαθήλωση του Εγώ. Τώρα θα περπατώ μονάχος στο χειμώνα μέσα μου μέχρι να νυχτώσει. Μέχρι να γίνει το τελευταίο δευτερόλεπτο ζωής μια ξεθωριασμένη ανάμνηση και να ’ρχεται ξοπίσω μου να με κυνηγάει. Κι όσο με σιμώνει τόσο θ’ αλαργεύω στου κόσμου τη μεγαλύτερη την ανηφόρα ώσπου ν’ αγγίξω του ορίζοντα το πιο κρυφό σημείο. Κι ύστερα θ’ αφουγκραστώ το λαμπερότερο αστέρι για να μάθω όχι του κόσμου τα μελλούμενα μα της δικής σου της καρδιάς την άκρη. Να τρέξω να τη βρω, ν’ αφήσω πάνω της το δάκρυ της δικής μου. Το πρώτο μα και το στερνό!

Διαβάστε κι αυτά

Ξημέρωσε απόγευμα πρωτοχρονιάς!

Ξημέρωσε απόγευμα πρωτοχρονιάς!

Ένα παγωμένο δευτερόλεπτο τελείωσε το χρόνο. Ένα τέτοιο, κρύο και αμείλικτο δευτερόλεπτο συνήθως αρκεί για να τελειώσει ένας χρόνος, μια αγάπη, μια ζωή. Τα δευτερόλεπτα αυτά ζουν την τραγωδία σε ολόκληρο το μεγαλείο της γιατί γνωρίζουν πως ο χρόνος που σκίζουν δεν...

Υπόθαλψη ονείρου

Υπόθαλψη ονείρου

Σε μιαν ουτοπία και σε έναν κόσμο ιδανικό τα όνειρα ίσως να μην έχουν θέση, η πραγματικότητα εκεί θα είναι σαν ένα όμορφο κυριακάτικο πρωινό. Αλλά οι ουτοπίες είναι λίγες κι εφήμερες, διαρκούν όσο μια ανάσα παρά κάτι. Από την άλλη, το ιδανικό είναι συνήθως δανεικό και...

Όταν η θάλασσα έχασε την αλμύρα της

Όταν η θάλασσα έχασε την αλμύρα της

Όταν η θάλασσα έχασε την αλμύρα της   …και το αμπέλι έπαψε να σταλάζει γλυκό κρασί,   …ξυπνήσαμε από ύπνο φοβερό, θαρρείς και για χιλιάδες χρόνια τα μεγάλα όνειρα θάφτηκαν κάτω από ματωμένους σταυρούς κι αγάπη μισερή. Δεν έμεινε κανείς να λαχταρά την...

0 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο