Εσύ

Ήταν Μάης μήνας όταν σε γνώρισα, μια μέρα σαν κι ετούτη. Μάης κι όταν έφυγες από κοντά μου και πήγες να ομορφύνεις τ’ αστέρια στο μαύρο τ’ ουρανού. Κι όλο το ενδιάμεσο μια ζωή στα σύννεφα! Πριν –αθώα η ψυχή μου- δεν ήξερα τι είναι η ζωή, τώρα –δάγκωσα λίγο απ’ το μήλο του Αδάμ- […]

Κώστας Θερμογιάννης

19.02.2017

Ήταν Μάης μήνας όταν σε γνώρισα, μια μέρα σαν κι ετούτη. Μάης κι όταν έφυγες από κοντά μου και πήγες να ομορφύνεις τ’ αστέρια στο μαύρο τ’ ουρανού. Κι όλο το ενδιάμεσο μια ζωή στα σύννεφα! Πριν –αθώα η ψυχή μου- δεν ήξερα τι είναι η ζωή, τώρα –δάγκωσα λίγο απ’ το μήλο του Αδάμ- ξέρω πως δε ζω. Τι κι αν ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή, στα μάτια σου ποτέ πια δε θα λάμψει. Κι εγώ θα αναζητώ σε τούτο το λουλούδι λίγο απ’ το άρωμά σου, εκείνο που με μεθούσε σαν σε αγκάλιαζα. Χανόμουν στις εσχατιές της λογικής, στο μυστικό το πέταγμα της ηδονής. Ιερή αποκαθήλωση του Εγώ. Τώρα θα περπατώ μονάχος στο χειμώνα μέσα μου μέχρι να νυχτώσει. Μέχρι να γίνει το τελευταίο δευτερόλεπτο ζωής μια ξεθωριασμένη ανάμνηση και να ’ρχεται ξοπίσω μου να με κυνηγάει. Κι όσο με σιμώνει τόσο θ’ αλαργεύω στου κόσμου τη μεγαλύτερη την ανηφόρα ώσπου ν’ αγγίξω του ορίζοντα το πιο κρυφό σημείο. Κι ύστερα θ’ αφουγκραστώ το λαμπερότερο αστέρι για να μάθω όχι του κόσμου τα μελλούμενα μα της δικής σου της καρδιάς την άκρη. Να τρέξω να τη βρω, ν’ αφήσω πάνω της το δάκρυ της δικής μου. Το πρώτο μα και το στερνό!

Διαβάστε κι αυτά

Διανυκτέρευση

Διανυκτέρευση

(σπουδή στην απαισιοδοξία) Διανυκτερεύεις με όνειρα βρώμικα, σαν το χαλάκι που περιμένει μάταια όλη του τη ζωή έξω από την πόρτα και μέσα δε θα μπει ποτέ. Ύστερα αναρωτιέσαι γιατί σού φταίει το πρωινό, η ρουτίνα, οι άλλοι, το σύστημα, το αφεντικό, ο υπάλληλος, ο...

Φωτιά…

Φωτιά…

  Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με...

Απ’ το παράθυρο…

Απ’ το παράθυρο…

Οδός… δεν έχει σημασία να μνημονευτεί, ούτε ο αριθμός, άλλωστε κάθε παράθυρο που κοιτάζει στο δρόμο την ίδια μοναξιά νιώθει. Παλιά, οι νοικοκυρές στόλιζαν το περβάζι με βασιλικό ή με κάποια μικρή γλάστρα, να φέρνει μέσα στο δωμάτιο μαζί με το φρέσκο αέρα και μιαν...

0 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο