Ακολουθήστε με στο Facebook

9.12.2021

Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο άνισος…

Αρθρογραφία

Η λιτότητα στους στίχους των ποιητών μοιάζει με τη χειρουργική λεπίδα, τέμνει τον κόσμο στα δύο για να τον κάνει καλύτερο αφού πρώτα τον ζυγίσει με απόλυτη ακρίβεια για να ξέρει πού ακριβώς θα κόψει και ποια από του κόσμου την αδικία θα παλέψει για να διαλύσει. Όμως, σ’ αυτόν τον κόσμο, τον μικρό, φυτρώνει και η ψυχρή λιτότητα της λογικής των αριθμών και των συμφερόντων που σαν άλλη λεπίδα κι αυτή, ίσως πιο κοφτερή και καλύτερα ακονισμένη από του πλανήτη τα πιο ‘λαμπρά’ μυαλά, τεμαχίζει την ανθρωπότητα σε κλάσματα πάντοτε άνισα και με τρόπο που καμία πιθανότητα να μην υπάρχει για να γίνουν ομώνυμα, έστω και με ελαφρώς διαφορετικούς αριθμητές. Ο κόσμος μας, δυστυχώς, αποδεικνύεται πως δεν είναι φτιαγμένος για να ζήσουν όλοι οι άνθρωποι… σαν άνθρωποι! Τούτο βεβαίως δεν είναι καινούριο, είναι τόσο παλιό όσο και οι πρώτες σπηλαιογραφίες στης Γης τα πιο ανήλιαγα μέρη, σήμερα όμως είναι μετρημένο και αριθμημένο, έχει ρυθμό και μέθοδο μα και ιδεολογία. Η Έκθεση του 2022 για την Παγκόσμια Ανισότητα (https://wir2022.wid.world/) είναι σαφέστατη και αναφέρει πως, ακόμα και μέσα στη διάρκεια της πανδημικής κρίσης, οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Το 50% του πληθυσμού της Γης κατέχει το 2% του πλούτου, ουσιαστικά δηλαδή δεν κατέχει τίποτα, ενώ 38% του πλούτου το κατέχει μόλις το 1% του πληθυσμού. Είναι όμως η ανισότητα αυτή ένα φυσικό φαινόμενο ή μήπως είναι το αποτέλεσμα μιας πολύ προσεκτικά σχεδιασμένης πολιτικής;

Σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση, ο μισός ενεργός πληθυσμός της Γης αμείβεται κατά μέσο όρο με 230$ το μήνα σε αντίθεση με το ανώτερο 10% του οποίου η μέση μηνιαία αμοιβή ανέρχεται στο ποσό των 7.300$, ενώ για το ανώτατο 1% του πληθυσμού είναι περιττό να αναφερθούμε σε μηνιαίες αμοιβές. Οι αριθμοί, οι μέσοι όροι και οι στατιστικές δεν μπορούν ούτε καν να σκιαγραφήσουν την τραγικά δύσκολη πραγματικότητα που βιώνει η μισή σχεδόν ανθρωπότητα κάθε μέρα που περνάει, παρά μόνο ως μια ένδειξη επιστημονικής μελέτης. Κι όμως, αυτοί οι αριθμοί, αυτοί οι μέσοι όροι κι αυτές οι στατιστικές δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα της πολιτικής που εφαρμόζεται σε διεθνές επίπεδο, η πολιτική άλλωστε είναι αυτή που με τις αποφάσεις της παράγει την καθημερινότητά μας. Η ανισότητα είναι τόσο καλά εδραιωμένη ως αντίληψη μέσα στο υποσυνείδητο των πολιτών που πλέον εκλαμβάνεται ως κάτι το αυτονόητο. Προς το σκοπό δε αυτό, συνδράμουν και οι τεχνηέντως διαμορφωθείσες ‘αποχρώσεις’ των κυρίαρχων ιδεολογιών που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν την επικίνδυνη ψευδαίσθηση στους πολίτες πως υπάρχουν σοβαρές διαφοροποιήσεις ανάμεσά τους.

Με δεδομένο το γεγονός ότι στην εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης οι οικονομίες των χωρών του πλανήτη είναι πια αλληλένδετα συνδεδεμένες μεταξύ τους, ελάχιστα είναι εκείνα που μπορούν να αλλάξουν σε τοπικό επίπεδο αν πρώτα δεν αλλάξει το επίπεδο της πολιτικής σκέψης εν γένει. Όπως προκύπτει από την Έκθεση, σημειώνεται μεγάλη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα που θα μπορούσε να σταθεί ως ένα σχετικά ισχυρό ανάχωμα απέναντι στις ανισότητες την ίδια στιγμή που ο ιδιωτικός τομέας από την άλλη ισχυροποιείται με ρυθμό γεωμετρικής προόδου, γεγονός που καθιστά την άσκηση κοινωνικής πολιτικής ολοένα και πιο δυσχερή. Γι’ αυτό ίσως οι κυβερνήσεις αντί της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ανάπτυξης εν συνόλω έχουν επιλέξει και μεθοδικά φροντίζουν μέσα από επιδοματικές πολιτικές να χαρτζιλικώνουν τους πολίτες που βιώνουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης ώστε να διατηρούνται στάσιμα ήρεμοι και να μη δημιουργούν προβλήματα στην άσκηση της εξουσίας τους.

Πρέπει να λογαριάσουμε σοβαρά πώς θα προχωρήσουμε από εδώ κι εμπρός. Είναι ντροπή, ειδικά για τον δυτικό πολιτισμό που υποτίθεται πως έχει τις ρίζες του στις αρχές του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης, να επιτρέπει να υφίστανται φαινόμενα και καταστάσεις όπως αυτές που περιγράφει η Έκθεση για την Παγκόσμια Ανισότητα του 2022. Οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν μόνο για να πονούν ούτε για να σκοτώνουν τα όνειρά τους κάθε βράδυ μέσα στο άδειο τους στομάχι. Η  επιδιωκόμενη κυριαρχία, όποια κι αν είναι αυτή, οικονομική, κοινωνική, τεχνολογική αλλά και πολιτική, οφείλει να έχει ένα ανώτερο όριο πάνω από το οποίο να μην επιτρέπεται να λειτουργεί και να υφίσταται. Ταυτόχρονα, επειδή κανένας πολίτης δεν έχει δυσανεξία στη Δημοκρατία, η άσκηση εξουσίας σε όλες της τις μορφές οφείλει πρωτίστως να σέβεται το δικαίωμα κάθε ανθρώπου που γεννήθηκε πάνω στον πλανήτη μας να έχει τη δυνατότητα να ζει… σαν άνθρωπος! Εδώ ακριβώς είναι που χρειάζεται ακόμα μια λιτότητα, αυτή της αλήθειας που επιβάλει την ορθή σκέψη. Πόσα έχει δικαίωμα να αποκτήσει κανείς χωρίς να θίγει το δυνατότητα να μπορεί κι ο συνάνθρωπός του να αποκτήσει έστω τα απαραίτητα για τα όνειρά του; Άραγε, θα γίνει κάποτε μέγας αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο άνισος;

Από το άρθρο

Η ανισότητα είναι τόσο καλά εδραιωμένη ως αντίληψη μέσα στο υποσυνείδητο των πολιτών που πλέον εκλαμβάνεται ως κάτι το αυτονόητο.

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!
Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Ευρώπη: Κι όμως, ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο!

Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει να (φαίνεται πως) είναι ωφέλιμη στον πολίτη, ο οποίος δικαιολογημένα ενδεχομένως να θεωρεί ότι θεσμός της Ε.Ε. είναι πολιτικά άσαρκος, λιποβαρής και πιθανόν μη νομιμοποιημένος πια να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα ανθρώπινα συμφέροντά του.

Αρθρογραφία
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!
Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Ευρωεκλογές: Εξ εθισμού αδιάφοροι στα σημαντικά!

Η ελληνική κοινωνία δικαιούται να προβάλλει γόνιμα τους στόχους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους διεκδικήσει όχι τυπικά αλλά με συνέπεια και επάρκεια και να κατοχυρώσει το δικαίωμα τής ισότιμης συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία. Ούτε η ηλιθιότητα της «χαλαρής» ή τιμωρητικής ή κομματικής ψήφου χωρεί σε μια τόσο σημαντικά σοβαρή πολιτική υπόθεση ούτε βεβαίως η επιλογή υποψηφίων με βαρύνον κριτήριο επιλογής την αναγνωρισιμότητά τους.

Αρθρογραφία
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!
Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που νομίζει ότι είναι Αριστερή!

Οι Άγγλοι λένε ότι για να καταλάβεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Ιδανικά, η ρήση αυτή των ιθαγενών της Γηραιάς Αλβιώνας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξόχως αποδοτικά για την ελληνική κοινωνία αν οι πολιτικοί της μπορούσαν και ήθελαν πράγματι να μπουν ενσυνειδήτως στα παπούτσια των πολιτών της. Όμως, η εξαθλιωτική γεύση της σύγχρονης καθημερινότητας, την οποία εφιαλτικά βιώνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά προς την υιοθέτηση αυτής της -πολιτικής- νοοτροπίας για τους αιρετούς άρχοντες, οι οποίοι προτιμούν τα δικά τους, ακριβά, περίτεχνα και άνετα υποδήματα!

ΑρθρογραφίαΤοπική Αυτοδιοίκηση
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;
Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Βρίσκεται η Λαμία σε τροχιά ανάπτυξης;

Συμπληρώθηκαν ήδη εκατό ημέρες από την έναρξη της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου και θα ήταν απολύτως αυτονόητο η πολιτική πρακτική να έχει δρασκελίσει και να έχει αφήσει πίσω της το κομμάτι εκείνο των αφηρημένων εντυπώσεων και των γενικόλογων κι ευφραντικών προεκλογικών υποσχέσεων και να έχει μετουσιωθεί σε ρεαλιστική καθημερινή πράξη. Οι εκατό ημέρες άλλωστε από την έναρξη κάθε καινούριας πολιτικής περιόδου δεν είναι ούτε ένα ασήμαντο ψυχολογικό όριο ούτε ένας αυθαίρετος χρονικός προσδιορισμός, αντιθέτως, φανερώνει εν τοις πράγμασι αφενός το επίπεδο της ουσιαστικής πολιτικής προετοιμασίας πριν την ανάληψη της εξουσίας και αφετέρου τη λειτουργική ετοιμότητα ανάληψης της πραγματικής διοικητικής ευθύνης.

Αρθρογραφία
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου
Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.