Ακολουθήστε με στο Facebook
Ακολουθήστε με στο Facebook

19.12.2019

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Αρθρογραφία

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Αν και κοντεύω μισό αιώνα ζωής, αποφάσισα να σου γράψω ένα γράμμα, σαν εκείνα τα γράμματα που τα μικρά παιδιά σού γράφουν κάθε χρόνο. Από εκείνα τα γράμματα που κλείνουν μέσα τους το όνειρο του παραμυθιού και την προσμονή για το ομορφότερο δώρο κάτω από το δέντρο. Από εκείνα τα γράμματα που ο νεαρός αποστολέας με την άδολη ψυχή του είναι ιδανικός απέναντι στην κρίση σου και ζητά να του χαρίσεις το χαμόγελο. Κι επειδή δεν γνωρίζω την ακριβή σου διεύθυνση γι’ αυτό και αφήνω τη δημοσιότητα να το φέρει κοντά σου. Ελπίζω να το διαβάσεις!

Ζω σε μια χώρα που ξεχνά το πρόσφατο παρελθόν αλλά θυμάται με μανία την ιστορία του τόπου από την Επανάσταση του ’21 και πιο πίσω. Έστω και διαστρεβλωμένη. Σε μια χώρα που είναι κλεισμένη στο κλουβί ενός πειράματος και δεν αντιδρά. Σε μια χώρα που ζει με ελεημοσύνη και επιδόματα. Έχουμε κουρνιάσει φοβισμένοι σε μιαν άκρη του μέλλοντος και περιμένουμε οι εξελίξεις να μας τραβήξουν προς τα εμπρός. Ούτε τη Λογική φοράμε στη σκέψη μας πια ούτε τον Έρωτα, λησμονήσαμε εκείνα τα ωραία που γέννησαν τη Δύση. Μάλλον πρέπει να μας αφήσουν για λίγο μόνους, να αναγκαστούμε να δραπετεύσουμε από το απαλό κουτί της λησμονιάς και να θυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Όλοι μας, κυρίως όμως εκείνα τα περήφανα δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, που τον θέλουν ολάκερο μπροστά τους για να γεύονται το αληθινό θαύμα του ιερού μας τόπου.

Ζυμώνουμε τον καιρό μας άτσαλα και χωρίς μέτρο, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο. Ο στόχος μας -φευ- είναι ψηλά, κοντεύει να περάσει το φεγγάρι στο ύψος αλλά ούτε ένα σκαλοπάτι δεν ανεβαίνουμε προς την κατεύθυνση αυτή γιατί κοιτάμε να το ανέβει πρώτα ο διπλανός μας, το βάρος της ευθύνης είναι μεγάλο βλέπεις για να ξεφύγουμε από τη στασιμότητα! Πόσο δυνατή είναι πια τούτη τη βαρύτητα και μας τραβάει διαρκώς προς τα κάτω; Λησμονήσαμε θαρρώ πως έχουμε δύναμη να πετάξουμε και μας αρέσει πια το χώμα. Αρκεί να μας το τυλίγουν με ελπίδα οι ομιλούντες από τα ψηλά μπαλκόνια. Στα σχέδια άλλωστε είμαστε πρωταθλητές!

Μεγάλωσα Άγιε μου Βασίλη και δε μου αρμόζει να σού γράφω γράμματα, μα σου ζητώ για φέτος, μιας και διήγαγα βίο απαλλαγμένο από αταξίες τη χρονιά που μας πέρασε, να μου καρφώσεις δυο φτερά στην πλάτη για να μπορέσω να πετάξω. Σε μένα αλλά και τους συμπολίτες μου μα κυρίως στους νέους ανθρώπους, εκείνους που εντός των συνόρων πνίγονται και φεύγουν για άλλους τόπους για να ανοίξουν τα φτερά τους. Βαρύς ο αέρας της Ελλάδας, δεν μπορεί να σηκώσει το όραμα των παιδιών της, είναι γεμάτος με τους δράκους τού παραμυθιού τούτης της χώρας και τα φαντάσματα που την κατατρέχουν. Τους φοβάμαι αυτούς τους δράκους, μα περισσότερο φοβάμαι τα κουστούμια και τα άδεια κορμιά που κουβαλούν, ξέρεις, εκείνα που μονάχα κούφιες λέξεις εκστομίζουν αλλά τους πιστεύουμε λες κι είμαστε λοβοτομημένοι. Μεγάλωσα Άγιε μου Βασίλη, αλλά πιστεύω ακόμα στα θαύματα. Ελπίζω να μου στείλεις ένα να το βρω κάτω από το δέντρο μου. Ελπίζω να μας στείλεις από ένα, να το βρούμε κάτω από τα δέντρα μας, δεν μας αρμόζει άλλο πια αυτό το θέαμα που αντικρίζει κάθε μέρα η Ιστορία στον τόπο μας. Πέφτω για ύπνο, να σου δώσω χρόνο να κατέβεις την καμινάδα. Προσοχή μόνο μη σκοντάψεις πάλι στην αβλεψία μας και στις φτηνές μας δικαιολογίες. Και του χρόνου να είμαστε καλά…

Από το άρθρο

Μεγάλωσα Άγιε μου Βασίλη και δε μου αρμόζει να σού γράφω γράμματα, μα σου ζητώ για φέτος, μιας και διήγαγα βίο απαλλαγμένο από αταξίες τη χρονιά που μας πέρασε, να μου καρφώσεις δυο φτερά στην πλάτη για να μπορέσω να πετάξω. Σε μένα αλλά και τους συμπολίτες μου μα κυρίως στους νέους ανθρώπους, εκείνους που εντός των συνόρων πνίγονται και φεύγουν για άλλους τόπους για να ανοίξουν τα φτερά τους. Βαρύς ο αέρας της Ελλάδας, δεν μπορεί να σηκώσει το όραμα των παιδιών της, είναι γεμάτος με τους δράκους τού παραμυθιού τούτης της χώρας και τα φαντάσματα που την κατατρέχουν...

Διαβάστε κι αυτά

Αρθρογραφία

Η ουσία της Φύσης απέναντι στην αλήθεια του ανθρώπου

Η Φύση, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία δεν είναι δυνατόν να εγκιβωτιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης με κανόνες μαθηματικούς ή θρησκευτικούς ή ακόμα και φιλοσοφικούς. Ως εκ τούτου, λόγω της -εκστατικής για τον άνθρωπο- αχρονικότητάς της δεν είναι δυνατόν να διαθέτει παγιωμένη συλλογιστική, κατά τα ανθρώπινα πρότυπα, ώστε να καταστεί παραγωγός ηθικών κανόνων.

Αρθρογραφία

Το νόημα της Δημοκρατίας

Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια χρηστική κοσμοθεωρία που ενεργεί εργαλειακά σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, αντίθετα, είναι ένας σημαντικός δημιουργός ανθρωποκεντρικών θεσμών και αξιών, έστω κι αν ενίοτε αυτές είναι φθαρτές στο διάβα του χρόνου. Είναι επίσης, ένας από τους σπουδαιότερους καταλύτες που μετουσιώνουν τον ατομικό ανθρώπινο βίο σε έλλογη κοινωνική συνύπαρξη καθιστώντας τη ζωή και την καθημερινότητα προνόμιο και όχι αιτιοκρατικό άχθος.

Αρθρογραφία

Αριστερό μπόι

Ο Καζαντζάκης εύστοχα επισήμανε ότι το μπόι του ανθρώπου που κουβαλάει μια ιδέα δίνει μπόι και στην ίδια την ιδέα. Για την Αριστερά, που ιστορικά ως ιδεολογία έχει βάναυσα κακοποιηθεί, δεν αρκούν πτερόεντα λόγια για να πιστοποιηθεί ότι κάποιος είναι αρκούντος ικανός για να την κουβαλήσει, ως ζώσα και καθημερινώς δρώσα ιδέα, μέσα του. Χρειάζεται ικανό ανάστημα, πολιτικό και ιδεολογικό, το οποίο ούτε εκβιάζεται ούτε επιβάλλεται ετσιθελικά. Υπάρχει όμως εν προκειμένω;

Αρθρογραφία

Εμπόριο νοημοσύνης

Η επανάσταση της νοημοσύνης άλλωστε καλό θα είναι να μην κληροδοτήσει την ανθρωπότητα με τα μειονεκτήματα και τα ελαττώματα της βιομηχανικής επανάστασης. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα: Θα μπορέσει άραγε αυτή τη φορά ο ανθρώπινος πολιτισμός να ξεπεράσει την εγωτική του μικρόνοια ώστε να απελευθερώσει αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα από τη στενή οικονομική του εκμετάλλευση και να το διαθέσει στην υπηρεσία τής αειφόρου ύπαρξής του πάνω στον πλανήτη ή θα παρασυρθεί και πάλι από τη δουλοφροσύνη του ατομικού κέρδους;

Αρθρογραφία

Αριστερή ανεπάρκεια!

Η διαφαινόμενη στην πράξη δεξιόστροφη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή εκφράζεται εσχάτως δια στόματος του αρχηγού του (παροχή μετοχών των επιχειρήσεων στους εργαζόμενους, δεκάωρη εργασία με αύξηση αποδοχών κλπ.), αφήνει περισσότερο χώρο ανέλεγκτης αυτονομίας στην καθημερινή κυβερνητική πρακτική, καθιστώντας την αριστερή ανεπάρκεια έναν απροσδόκητο σύμμαχο του νεοφιλελευθερισμού.